Net Isveizi

Kalëroj murlanesh a gjarpërim zvarr sedrën,
Urith friknaje jam a shkëmbth nën shkrepëtirë,
Shpatëtar ardhmëtar a rojtar për botvjetrën,
Gjelbran thinjimlavd a shkretti ndër ngjethëtirë?

Krejt zotat m’i përtypin të mokrave fjalë,
Ligem e s’di ç’kërkoj mes pyjesh të hiçnisë,
Ç’ka më mungon s’po gjej kah t’i ndryshoj trishtisë.

Ndoshta kroje yjesh një shenjtkë lus me kaltrë,
A prej zgjojesh agu-flur qoftë a vegbardhë…
Ngushëllenj pashpresë zellfort përgjëroj flirtnisë!

-116-

Me krahun prej pulbardhe më ledhon brishtaz ndër sup,
Por prej zambakut vrikthprerë të puthjes-ka frikë,
Ç’më tundon lakuriqshëm e rish purpurlon ënd’turp,
Loz e shend pa fund e fundmë ngërç: ç’lojë ndjell’ligë.

Shkujdesmadh gishtërinjsh i kreh flokët leshterikë,
Këmishën oqeanike ëmbëlth m’a flak në trup,
Rrezëllima kometash i hirnoj mbi qerpikë,
Fëmijrores përqafje më drithron dehshëm nën muzg.

Mes shirokë lotësh eh ç’mëshirë kall, eh ç’trishtë,
Teksa shpirtin beson se ia ngujttij në brengburg,
Pas re pendimash e fsheh dëshirën fort ndjenjdlirtë.

Eja guxo e shterja prroskat e vajit në mund,
Plagmëkatin ze adhuron kësulkuqja makthtrilltë,
E prehrit rish lyp’paqse ligsht më vjollcet-t’a përkund…

-126-

Vejushzë na mbet princesha si dardha në shkrumbishtë,
Juga i çjerr qyqimin, gazmimi e mbyt ndër lotë,
Tash mbet të dhelë kujtimin zambakësh aromtrishtë,
Kështjella e saraji kurrvlerë si ka në botë.

Tej adhuron ciganët sa i ngjethërin keq mishtë,
Tek dyzohen shtegtimash të pa lavd e krejt pa sqotë,
Në çdo baladë, klarina-ardhnimës sa gjethbrishtë,
Për varr-pa pëllëmbë dhé e me qiell sa hirplotë.

Nis ëndërrenjat reshë-gushkuqë krahshkulur dimri,
Më kotthi pret pranverën t’i kthehet tok me ringjalljen,
Lamtumirza e thëthin ndërsa gjithkund sheh përtalljen.

Pse ende po ngujohesh në verbtarin sy qiriri,
Shpejt braktis tërçka e rend shtegut nga të thërret briri:
“Nuk duhet të të lerë, por pas t’a leshë ti kamjen!”…

-136-

Lotpalarit iris nata uzurpon çdo pushtet,
Qerpikësh plumb rëndojnë qyqet e pikëllimit,
Shpirti mes dallgë udhkryqesh eh sa dhembshëm humbet,
Terri fort varrthellë, ç’verbonjë-shpres’ e ngushllimit.

Tej, shkretit ku fati kahprapthtë me kobin puthet,
Ku gjithkush altarësh i beson paq vetflijimit,
Një shkëndijës shoh si mbi këmbana shndrimash buçet,
Palindtarin gaz kuptoj pse i përket agimit.

Petkash brenge le të hiret ky çast nervtrazuar,
Krejt le t’a shterë gjoksin zëri hidhnor në heshtje,
Ky karvan shendpërmortshëm le mos të gjejë prehje.

Le të përflaken faret kujtimesh mallharruar,
Por, ç’ka për të ikur-shpejt shkon, pa mua e pa ty,
Ndaj boll pra: trembi korbat, pëllumba argjend ndër sy…

-146-

Në letër higjenike t’i shtypësh ungjill dashurisë,
Destinimin përkushtimor do e s’do e flak në plehra;
Një çek dhe e harron në xhep kur i fal rrobat modvjetra,
Mbase lig tuj ia ç’mardhur në një skaj djallthin urtisë.

Pse nuk guxon t’i gozhdësh qivur i varesh trisht në kthetra,
S’harron harresa e si rob lufte të trajton humbtisë;
Mes shpagmadhes drejtësi as vetja s’i shpëton furisë,
Kur tash s’e ndjen me ç’fuqi pendese rish psallt hyjnim jeta.

T’i bëhesh këngëtar nam’mirë instiktesh papagalli,
Rrëfen që mbete pa diagnostikuar nga mëshira,
Çastesh kur shend’helmor ritualisht t’i shkul pendët halli.

Ndodh që dhe i lyp qielltarëve ndër përshpirtmërira,
Me përrallrrufenjtin kalë flatrues ngjizur nga fati…
Kujt, ty që ende plluskon mes liqenj ideshë thellpazhbira?!

-156-

Që tash jap tre ëndrra dhe gatuar libra-dy plepa,
Drerusha të më dojë si të jem Adami vetë,
Por, bujarim një mikthi im fal liqenin tok me grepa,
E kjo sirenë qorre do t’a dojë me fort shkretë.

Yje e errnaja si në çdo bursë qenkan vlera,
Sa kohë na murgon identiteti në kuletë,
I përkasim gjithkushje që shpërblenka pa hilera,
Adhurenjtaret tona sa gjarpërushka dhe bletë.

Qark na veshin si drita me sa gaz e plot përkorë,
Si zeusësh na gjunjen shërbëtorkat flijimtare,
Maskat përkushtore nxijnë thinjë e skuqin borë.

Ankandi mbetet hapur me pa dyer e dritare,
Dalin e hyjnë nesh sheikër e princër rastësorë,
Si mos betohemi çdo çast për shenjtoret tradhtare?!

-166-

Përshndrit përmbi çarçafë ky planet orbitpanjohur,
Mister dheri shenjtor ku më sython ëndrrat rinia,
Fort kam dëshiruar të jem endacakth shtegpalodhur,
Të kalëroj e humb përmes visesh fatpaarrira.

Krua buzës t’a pij akullin etjes trisht përlotur,
Blirnajshkrumbtë të më bëhet shpirti nga kërshëria,
Veç një çast të prehem liqengjirin puhisht brofur,
E pas gjatputhjesh të trembnim si zogjthtë ndër lëndina.

Më lejo pra t’i zgjas gishtat krejt të t’a gris dëborën,
Të mahnij lumturisht me gjelbëritë e hovit tënd,
Shtjellaromash të serenatem mbetur dehmës pa mënd.

Rish të gjunjem: lermë e mos guxo të m’a kthesh dorën,
Lulet a s’rilinden të këputen për bukurinë,
Po vashat a nuk nimfen t’u dhurojmë dashurinë?!

-176-

Mimozat po çelin bisqe kohreja,
Por një ditëz a s’do të fishken dhe ‘to?
Ja që për gjithkënd fsheh një cak pranvera,
Dhe nëse bleronja fat’tej’jetshme do.

Jeta dhuron ylberima ndjellçveshma,
Por vjen çasti shuhen-kjo mbetka kredo,
Mallkuar a bekuar shter shpirt jeta,
Ç’ka dëshmon që sa të çmon fort pra e çmo.

Dallëndyshja rrit flatrues dritdenjë,
Por ja që dhe zogjth korbi mëkon ëmbël,
Po pse? Sepse jeta qenka ritshenjtë!

Ndaj ç’e tremb vegnajë fundparën ëndërr,
Në zemrat klithin: jemi bij mëkati,
Kjo, pse jona rini, aq gjatë, s’do zgjati…

-186-

Po shter e shndrimës gurrë e syri fshihet errit,
Vegut qashtron misteresh në lëndëzon kund shpirti,
Frymzvarra rish thelltirat kurthinave të tmerrit,
Ku mrekullimtari flok valzohet duarsh trishti.

Në vërtet kaq lojnare qenkan shpagonjat ferrit,
Mes zjarrni dëshirimash veç hi mbetsha prej ligshtti,
Pse ndër dreqër e shenjtë hyj si mollë e sherrit,
Dashuri t’u grabij-le të kryqem allakrishtthi.

Ç’ka i fal ëndërrimës krijonjsi i thëllimës,
Përkushtim e bukuri, epsh, ç’mëkatim e lumtim,
Shpejt t’i kthejnë u lutem sa më ngut prej mërgimës.

Jo zhindkë, verb’adhurenjash nuk të ndjell në tundim,
Kur murgeshtarja ndjenjë s’të flijonka tërbimës,
Pra: na qofshin krahrorët këmbanare në kumbim…

-196-

Ajo u tret tej si dallëndyshkë fundvjeshte ndër re,
Ajo u fishk krejt-gonxhe dritprerë pa lulëzuar,
Ajo u bë shtrat lumi që nuk iu bind asnjë rrjedhe,
Ajo u fik tok me zjarrin-as hi s’më la në duar.

Shpresligmazi zemrës m’ia këputi çdo tel harpe,
Gazit m’ia shoi yjet e ndjenjës ogurçmuar,
Irisdetesh ra e humbi si perla nën trokth vale,
E sot çdo flutur ngjethërin klith’erës kobngujuar.

Ç’hyjni guxon të m’a rrëfejë udhën fatit humbur,
Shteginë e mërgimave drejt kthimave pa kufij,
Drejt ardhjesh harraqare gremiskohës mallkonjlumtur,

S’ka mister kurrfarë pse faqesh ngjizin dritë,
Gaz e kob përçojnë prej dhembës më thellmadhe,
Nga ku e ngadhnjes terrë ç’nguroset çdo ditë,
E duke humbur shteg rish mbetet shtat fantazme.

Hyjnorit labirinth s’i gjej kund shteg shpëtimi,
Ende keopsian nuk qenkam lavdvërtetë,
Mes varrit grishmbujar lutem në mall e shkretë.

Nxirrmë përdhunses mitër moj fuqi tërbimi,
Të gjej pse s’më ndjek pas lotskllavkën tej lëndimi,
Le të rrënohet pasmë skeletima vetë…

-217-

Ndjej që arsyeja mediton veç për asgjënë,
Universi këmbve më rëshkitka padashur,
Trurin rremba një broke duket se kam shtënë,
E prej andej thellkafkës alkool do kem mbarsur.

Majë lishars talljeje në më shkundën mbrëmë,
Fort hipnotizuar besoj u mjerën shtangur,
Kur brengës nisa korbshëm t’i thrash’oj një këngë,
Që sa kish sythuar shpirtnajës gazvetvarur.

Krejt fillth më lanë me kitarë shelgu në duar,
Degzave gjethrëna akorduar ngushëllim,
Thonjbraktisja zemrën ende s’m’a pat lëshuar.

Tash në ag tek bujtin të m’a helmin kafenë,
Paq m’a shprishin mallkim’ëmbëlthin flur’ëndërrim,
Mbi vozës ngërdheshtare shtatore më ngrenë…

-227-

Shpirtin t’a mundon dëshira frympagojë,
Pse pas ndjek gjithkah një idhtar flladpaemër,
Kurth pas kurthi grishe dhe në s’do dënjojë,
Dikur padyshim do t’a ngujësh në kthetër.

Me ngulm kërko tash ç’guxon të të mungojë,
Binde hirm pse je më gazëndërrtta femër,
Dhuratë hyjsh fati dhe në s’do të dojë,
Këngthurësit zogth kafaz bëji në zemër.

Në është dhertar e pjellzë perëndie,
E në s’ka djall tjetër trishtit t’a këmbesh sot,
Trillpazonja s’je: qoftë yti-mos shkreh lot.

Dashuria mbetet kult i çdo shenjtie,
Ndaj përkushtim ji, siç je thellni ndjenjsie,
Beso: engjëllthtar të përket veç ty-jet e mort…

-237-

Mbi trëndafilthin e çdo feste,
Instiktet po ndezin vezore,
Insekte pa asnjë lloj ftese,
Dehur buzqeshmave brerore.

Benzinë që lyp drojës shkrepse,
Djallti krejt pandehur shenjtore,
Ç’ofshamë pa pika e presje,
Herezim plot e fort therore.

Në hone brokash-psherëtima,
Në aromë flirtesh-sarkazëm,
Në ardhmat lamtumira-plazëm.

Larva të ra derdhur në shfrima,
Ku petlat akullten ndër vlima,
Pse shpirti fark pendimës kazëm…

-247-

Tërmet njëmijë ballë është gruaja trillzemëruar,
Shpagimtaren ushtë ia ngjesh tokës sa krojon gjak vlagzi,
Në tigreshë shndërrohet nëm’mira e bën mbi botë kërdi,
Nëse kob i ndjell prej larg të kthetret gjoksit shtjellzonjtërbuar.

Kjo krijesë kaq nazike me shpirtin shend e ligsht lënduar,
Që krejt perënditë bujarshëm që foshnjëza mëkon ndër gji,
Që pishtarë fatesh pandezur gatuan mitrës plot përtëri,
Shkretëtirën mund të mbjellë e çastin kurrë dëshiruar.

Me thonjtë aq trillbukur do rrëmihë guximshëm fort thellë,
Ndyritë që premtove shenjtisht shtratit varrfundmë të t’vjellë,
E do paqqet shpirtlehtuar: shpëtova nga yti hiç o djall!

Oh, mos e detyroni gjene të ngujjet si hershmi në shpellë,
Do lypen pa cak shekuj rish jetën dhuratë të na sjellë,
Gruaja e zemëruar?! mbetet ciklon njëmilion’ ball…

-257-

Haleluja! Ti, Lavdmadhërishmi ynë-o Zot,
Lejomë flijtshëm përgjunjim pse jam fort mëkatar,
Dikur braktisa një ëndërr e të më vrasë do sot,
S’dija ç’bëja por, ndëshkomë! veç mos më ler pa varr.

Haleluja! O Falmëshenjti ynë fuqiplot,
Zemërza krejt m’u çmend e më ndjek e më shpall tradhtar,
Hakmarrtares armë si s’mund t’ia ndal vrullin dot,
Nuk di ç’bën ndaj, mëshire! mos e digj me gjeth’ e far’.

Haleluja! O Krijues i shpirtit e arsyes,
Mbi altar himenfjale ulna shpagonjtej kryebindur,
Si dikur pajtona kur na kurore bes’shndritur.

Haleluja! O Gjunjimlartë gjyko për fatin,
Nesër gjëmon festë, ç’mantel mbi shpina të mbartim,
Si zjarri a hiri? bekomë pse plangprishtar pyes…

-267-

Dhéu qenkërsh shpëtimi-ndaj mos dert të jeshë dhé,
Fara? mrekullia! ndaj nuk druaj të jem farë,
Si për bujqër nam’mirë jeta ndan pjesë për ne,
Zjarrmnisht pra t’a dirsim me bujarizmin në garë.

T’i gjelbrim dej habishë brymperltat ara ëndrre,
Diell e shpirt të mbrujmë si kurrë dje s’ka ngjarë,
Plis pas plisi të ngjizet, të artë gërma’gërme,
Ardhnori testament premtorit bir pishtarparë.

Kohësh mbërrimë kaq herët të lypim hyjsh bekim,
Enigma begatore fshihet veç mundit tonë,
Puna kryqnajash lumnimi s’na njeh fatit pendim.

Një gjak lajm’ri brazdputhjesh po na harbonka plorë,
Udhbardhit kalë rrufeje-ndëshkim për çdo mjerim:
Vullneti at’am’or?! detyrë kurrë thirrmvonë…

-277-

Zogth kurth oqeani, shtegtar shirok shkretëtire,
Dhe prej djallnive të ëndrrës në mbetsha braktisur,
Për dëshirën pa mbërritje cakskaj mallzilisur,
Me shpirtshpresën zvarrnore flakur tej ndër përzhitje,

Ti je rish në mua pjesë e ofshmagmtës dhimbje,
Vajtim ëmbëlthtar zemre pamundësimit krisur,
Trishtim që i deh kujtimit verën e fort hidhur,
Për foshnjën ndjellbukur të ndjenjës që vdiq në lindje.

Por dhe kur të mbetesh eshtër të shoh gaztrillit larg,
Besimit në kthim do t’i shkel në gurçmuarin prag,
Krahkrahu tok vallzojmë në sambo lumturime.

Ndaj e reve pafundësi s’më tremb qiellit tim,
Dhe pakohshmëria e syrthit tënd mbrun veç kaltrim,
Eja slitemi njësh dëborhumbnajash dashurime…

-287-

Në dukem fjalegër a syashpër, zjarrnajë a gur,
Në vërtet ngjaj karikaturë shëmtake e botës,
Në pandeh se ndjell kobni e na ndan cakcaku me mur,
Veç dritë jam-besomë, qofsha dhe gjifundmë gropës.

Në amëmadhja natyrë s’të ish bujare kurrë,
E ngjyrat nuk t’i fal pse i serviloset një zonjëz,
Në rish e nderon fat’trillesh pa prishur asnjë urë,
Shndritore je kur e di: spektri zemrën t’a ka motërz.

Në padyshim qenkam veç djall-kërkoj një zanë mali,
Toku të jetojmë-do ribëhemi thjesht dy njerëz,
Mos më thuaj se të mbetem borxh-lig më shkrin prej gazi.

Në s’je ti Afërdita-kërko një hy zbritur lavdi,
Të jetoni së toku-s’mund të mbeteni dy njerëz,
S’të them se hua më ngelesh-do akullosh marazi…

-297-

Ti je kaq shpirtëmbëlth-stuhi në errësi,
Ngjethrin e më rrënqeth-zjarr fort akulluar,
Bar ç’gjelbruar ndjenjash stolisur plot kërmij,
Pasqyrë hëne thyer puthjesh purpurluar.

Ti je hark triumfi ku nën shkoj perëndi,
Endërr gijotine kurrë përçundnuar,
Joshje e çdo turpi pse tash s’ka rëndësi,
Në më je a të jam skllav epshesh ç’thuruar.

Flaki tej parzmoret, zbulo ligmë ç’dua,
Teh armësh nudtare përthermë çdo venë,
O musht vlage gjakhidhur nga flokët në thua.

Batickoprracja i dhuron shfrime,
E hënës mrekulli veç mjertirë,
Shtigjenxira busull fort ngjethtirë,
Tek ky fjord mplaket rimë pas rime.

Nuk hedhin më hije as flatrakët,
Trishtkryqit që gdhend fjala munguar,
I shpirtit murlan po thinj nga flakët.

Faresh tej dëshirenjash cunguar,
S’i kthen flladshpresa ishujt mallpakët,
Mërgoret ode-jehonshurdhuar…

-318-

Nervshterët gishtërinj rreshkur, ndyrë, fyer,
Vjolën e kurmit tënd përkëdhelin hidhtas,
Po trëndafilishtën ku vërshova drittas,
Tash dherakafshuar pa shenjt e pa dyer.

Apokalipsi yt ç’më thua u ka kryer,
Beso dhe të ringjall në më do sot rishtaz,
Gjunjzim e flirtni adhuro përgjërimtas,
Në s’të kthej magjisë qofsha hyjsh urryer.

Nga i ëndrrës liqen tingujt parajsorë,
Plot mjelma flatrojnë qiejsh tej kaptuar,
Ku kurrë nuk bujtte premtimash mallkuar.

Lermë të shpirtkridhem ngjethtirës përkorë,
Harmoni e paqë të na dhurë kjo orë,
Por, ç’pengu çlironjë djallit ngujpranguar…

-328-

Mendimet zajesh balli qëndisen mozaikë,
Me kazmat e shpresave hapin porta udhreja,
Dhe në pafund shendnajës qiejt duken grishnxirë,
Bile dhe në grushtverbër gazmendet shkrumb rrufeja.

Mjafton një psherëtimë dhe shëmbëllen me thikë,
Një lot rubinëzuar dhe thuaj vdes pranvera,
Një mallkim klithmbytës krejtshuan paturp çdo shndritë,
Por, pa dyshimin hontar do kish kahkuptim jeta?

Hedh hir një dallgë rrudhe mbi lagunën e moshës,
Dhe valblerti vals trishti bregnajës së vetmisë,
Eh sa-dhe i humbjes mall që s’gjendet farkund botës.

Lindëm flatrim brengash të kaltërojmë çdo stinë,
Ndër zjarr e acar tok-mirjanë miq të rinisë,
Instiktesh ritualthjesht tuj farkëtuar dashurinë…

338

Një fllad aromzmeraldtë shpërhap agu praruar,
Ndër brigjet e syrit tim ku gaz sythen bliret,
Thërrmija shndrimash mbledh hëna-nata ç’la harbuar,
Se ku ia fsheh-s’më rrëfen, krejt ëndrrave hiret.

Ç’thelltirë prej dëshirash, përgjërat ç’amshuar,
Nuk dua t’a le dritën thellshpirtit të më zhbiret,
Fort shendlumtur isha mes territ grishmpadruar,
Eh ç’trisht tash kjo vetmi që kurth zemrës më kridhet.

T’a ruaj paku vegimash mjelmzën dashurore,
Mbi gjoksin frymdrithruar t’i var kurora yjesh,
Mes liqenit të puthjes të kridhet vezullim.

I gjelbërti përqafim rreth qafës epsh’shkrumbore,
Plot pasion të çliret si ulërenja pyjesh,
Por, jam thjesht një hije endur hareve hutim…

348

S’do doja të ishe pinguin ishullpërqafimit tim,
Ku qark flakët e dallgëve të thërrasin makthueshëm,
E as kafazshpirtit tënd-tigër i nënshtruar trishtim,
Ku rreth të lirisë shtojzovalle përqeshin ndëshkueshëm.

S’do doja të jem galeri ari që të verbon miklim,
Ku me kthetra ligatimi sulesh ndjenjash paçmueshëm,
E as kreshtë lavdmermertë-lartohesh timit shikim,
Ku mijravitesh adhurie të më kqyrësh përçmueshëm.

S’do doja me qenë krater mallit e ti llav’ e kurrpirë,
As bardhërim i një reje fatsjellëse korbash nxirë,
As ajzberg kujtimesh prej dritdashurisë krejt pazhbirë.

As mos lypno të bëhesh mbretëreshë kështjellë shpirtit,
As direk pulbardhash që tej ia syrgjyn velat ligshtit,
Heretikisht thjesht më bëj shkrumb oj turrë altari-flirtit…

358

Kohësh të tjera e panjohtarësh planete,
Trajtash pa perceptim e ç’rrëfimtaresh ndjesi,
Shpirtrat tanë binjakë lindin mbrujtur premti,
Njeri’tjetrin t’a bujtin kësaj e asaj jete.

E fati, të lotëve re, na i mbush shkrepti,
Ndër qiej dëshirash kund s’flatret ëndrra shenjte,
Kryqe bëhemi e rilindim e rish – ç’heshtje,
Të pasionit hyj veç kokalla e mjeri.

Por, krijuesi jo rastësisht mallkorit dhé,
Një fjale e një bekimi na zbret sot bashkë,
Frym’mrekullitë t’i shkëmbejmë ofsh e vlime.

Kam mijra shekuj dashuruar me ty vashë,
Si guxim thua s’të intereson zemra ime,
Krejt përjeta do të t’duhet të më gjesh’ prapë…

368

Nëse kaçurrelat prerë i thurim litarë,
Një pas një pedana t’i rradhisim vargjet gjithë,
Marramendshëm do bënim një aq të gjatë shkallë,
Sa deri ndër hënë do na përcillte kjo trillë.

E ja që tash dashuria më gjarpëron zvarrë,
Makthi kurrë gërshërët s’m’i përdor në kaq frikë,
Rimat dyzohen e grisen e kridhen ndër zjarrë,
Në vend të një romance jehon qark veç një klithë.

Jo e imja, as e jotja-është fati nguran,
As i keq e as i mirë na adhuron prej largu,
Shigjetat bekore tek ne s’ia mbërrin dot harku.

Oh! të lutem mos rrëfe pse jam bërë krejt shkrumban,
Duke shkruar për ty kaq strofa mbeta jetshkurtan,
Dhe unë s’do tregoj që më ishe veg lot’pragu…

378

Më thuaj mos duhet të ndërtoj ndonjë piramidë,
Apo t’a shkrumb Romën e t’a ngre mallkimit përsëri,
Ndoshta ndonjë mur kinez do t’a vesh këmbësh kërshëri,
Fol e t’a fal sa t’a vjedh Akropolin në Athinë.

Në të duhet Kulla Ejfel buzët mos i mërmëri,
Ia shemb Statujën e hip ti t’a përfaqsosh Lirinë,
Orën e Grinuiçit t’a shtroj ndër gjunjë plot drithnjë,
Firencen le pa David e le të kobë dëshpëri.

E ç’trillni të kryej tjetër të t’a meritoj zemrën,
Po i ngul kazmën mbi e po i kryq vetes krejt jetën,
Veç të bindesh pa kundërshti që vetflijimshëm të dua.

Kur do m’a shndritërosh qoftë veç një çast të vërtetën,
Endërr realizuar të stolisesh thellë në mua,
Ç’lypet të bëj të të kem vetëm timen a s’më thua…

388

Pa inspirimin që rrezatohet prej sates heshtje,
Pa besimin që më fal teksa çelesh gëzueshëm,
Pa mbrojtjen që përfitoj në çdo të amshuar prekje,
Pa energjinë që më kall shpirtit fort gëlueshëm,

Pa përvojën e udhës që ndjenjës s’m’i gjenka prehje,
Pa entuziazmin femëror shfaqur paçmueshëm,
Pa lutjen për ekzistencë që puthjes nuk rrok shterje,
Pa frymëzimin që rrjedh verë drite harbueshëm,

Pa përkulje këmbkash puhiztare – s’më gjelbret fati,
Teksa më prezanton një botë çudirash panjohur,
Dhe pse jetëvdekjesh përjetësisht portat më hapi.

Reaksionesh dashurie flakazi më mban lodhur,
Qel’epruvetash t’ia ç’murgoj misteret prej ari,
Dhe pse magjirash negative panikur tej kam brofur…

398

Unë lexoj e ti dëgjon edhe pse nuk je këtu,
Ti flet në gjumë e unë trisht befasohem trembur,
Hedh fjalët pa kuptim ndër vargje shthurtare përqethur,
Mendimet më flatren prej penës e s’di: vallë për ku?

Po jetoj krejt si i pajetë makthit sfidtar fshehur,
Dhe pse shpirti dehur mes hyjve shendet tej’tëhu,
Më gazmon zemra fort mjerë e pse të ndodhë kështu,
Pse dashuria më arratin kurth yjve kaq heshtur?

Lutja e loti penduar s’më shteren në përgjunje,
Eteri e drita rish të marrin të sajën formë,
Po a ia vlen t’a pres të kthehet nga çdo pamundje?

E arta kornizë malli na e ruan ngastruar heshtjen,
Ku i nostalgjisë qiell s’ka gjurmë kaltërenjash kundmë,
Yje e zogj zbuar janë, madje dhe engjëjt s’dihet ku prehen,
Ç’manastir trishti ky çast ku s’duhej të ngujoja kurrë.

I vetëm si një krua ndër të egra kreshta dëshpërimi,
Diellshëm gurgullon mes dëborës e purpurlon gazshend,
Kur askush s’ia njeh etjen adhurenjash përçmimi.

I vetëm si një thëngjill që s’ka ku të shkruaj ndër natë,
Dalldisur mes mijrash metaforza e mbetur krejt pa mend,
Kur drita ende s’di të lexojë e frikuar rri fort largmë…

419

S’druaj të t’a besoj një guackë amaneti,
Ndaj të dua-do jetosh një shekull më tepër,
Meqë do shndërrohem perla eshtrash së shpejti,
Pa më fshehur gjirit, pa m’u gjelbrur në prehër,

Kur mos të jem më djallnajës as hije shenjti,
Çliruar fundi thonjve të botës gaz’egër,
Të lutem paketomë me shije esteti,
Për udhnaj kohgjatë më gatit me pa tjetër,

Se s’pranoj kurrë të kem as kështjellë varri,
Tek ky qytet ku këndon guri e hesht bilbili,
Ku akademisht shpallet profet më psalltmarri,

Të përgjërohem nismë dallgë lotësh trishti,
Dikund ku më ka jetuar mendërisht mes zjarri,
Shpirti-në solfexh yjesh a rrasë një libri…

429

Si çerdhe skifterësh vrarë do mbesim vetëm,
Degës së një date ku kobi rish furtunet,
T’i ruajmë kujtimet ndër kafka nuk mundet,
Simbole do mbesim që dritë kurrë s’shterëm,

Në asgjë mbase a ndër përjetësi thuhet,
Ku për të lumturimit fat këngët s’i heshtëm,
Dhe pse nën qiellza himne korbankash ngjethëm,
Arqipelag keqardhjesh shpërndarë kur s’duhet,

Në të gjallë tash ku kemi lypmash nevojë,
Për prroska mirenjash falur në formë ndjenjash,
Flakë emocionesh të na trokthen venash,

Kur ne dashurisë s’ndodh t’i besojmë hojë,
Shpejt ky mbretërim prej bleronjash do na zbojë,
Për kohën do jemi bira loti bark çisternash…

439

Magjishmërisht sensbukur kjo njohje e aspakë,
Të flasësh për të ç’mbyturit prej detit të asgjësë,
Për malet ku një mendjehumbur ndërton një barkë,
Për hijet e nostalgjirave që këndojnë nën zë.

Të mburrësh biftekët me mish hienash plot plagë,
Verën me gjak minjsh që po orgjijnë në një rrëzë,
Prekjet shndërruar në një fabrikë epshesh në markë,
Puthjen kromuar me diejt ku fati po na përzë.

Pas pak të kuvendojmë me striptiztaret bizhu,
Heshtur t’i ndezim aspiratorët inspirimit,
Zemra t’i shtojë pa panik rrahjet e miklimit.

Befas tabutë urdhër t’i japin instiktit: zhvishu!!
Morali del fjalorësh e s’njeh veten trishtimit,
Ç’seks! sa shumë seks urirë tej urës së privimit…

449

Pema lehtë mbështetur në bërrylin e hijes,
Sheh si agu nxitim ka nisur drejt saj vjeltarët,
Ndoshta shpërveshin mëngë bekimi prej padijes,
Eshtë ende larg stina për t’u çurirë thasët.

I le gaz t’a qarkojnë nën të hidhurën shije,
Buzët t’u trishten prej zilepsjes zhgënjim e tharët,
Frutet diellthsisht s’paskan mëkuar shpirtit ngjizje,
Të presin duhet dhe ca kohë makthllahtarët.

Në brinjë kthehet e adhuron tejmi luginën,
Mollëshfarosësit rrokullisen po nga erdhën,
“Qenkan qytetëruar pse nuk më hëngrën rrënjësh.”

Kur befas një ulërenjë i përgjakon shpinën:
Toka vërtet t’a jep por qielli t’a merr jetën,
Sekrecione shenjtimi në s’u dallgon këmbësh…

459

Ende s’mësuam asgjë nga ligjet e vetëdijes,
Hyjmë e dalim dyersh të blasfemive të jetës,
Me kërrabën e bariut Zot duarsh prerë shpresës,
Krenarimit mbetur dishepuj egoizmi hijes.

E ardhmja e harrimi nuk na bëhen një teh besës,
Qirinjtë e fatit të na frikësojnë pafikjes,
Kur të sotmen druajm t’a zhvirgjërojmë strofkull klithjes,
Duke harbuar paqshëm tok me ujqit e ndëshkesës.

Huajmë e vjedhim ide, shesim e blejmë palcë,
Ngrejmë e shembim sisteme, kryqe e mallkimnaja,
Duhemi dashurisht e na urren urrejtshëm ndarja.

Veç t’i kuptojmë zemrat në gjak kurrë s’paska gjasë,
Dhembat e të tjerëve pa ndjerë na bënë shtazë,
Krejt si të na kish lindur njerkshëm botza – flatronjzvarra…

469

Shterpanjozët i duartrokasin vetes lindshmërinë,
Kur sondash kozmike të mikrofonëve masturbonjës,
Shpresfalësit i ç’prangin zemrave entuziazmërinë,
Për t’u çliruar fundmë prej thonjmakthesh uzurponjës.

Sepse luspat e trishteve dallgqiejsh humbin përshndrinë,
Sepse gjunjim varronjash dhe engjëjt mbeten fort hutonjës,
Sepse heronjtë më kot e ruajnë virgjine flijshmërinë,
Sepse i qytetërimit kodik krenarin shkrumbonjës.

Në një botzë ndërlikuar me rraca të ra frymorësh,
Me sekte parazitësh që fantazojnë frone zotash,
Kur as dashuri s’dijnë të shkëmbejnë me tokë lehonash.

Në një kohë dembelësh që klithin si bori vaporësh,
Për mos funksionimin e spermës hedhur kuti votash,
Ku parangjizet mendërisht fati përzgjedhë prej horrash…

479

Duke jetuar në dritë mes krijesash mëshiruar,
Kurrë s’ke për t’ia shquar kufijtë errësirës,
Rrethuar të ruan sigurtë që s’guxon për t’a zhbiruar,
Sado brirë revolte t’i rrisësh mbi krye tërbimës.

Tash nevojë ke t’i mbushësh me yje qiejt dëshiruar,
Në planetet e fshehtë të mendjes larg dherit të cmirës,
Sa më larg nga ky ajër e ky ujë përvëlimshuar,
Ku sot na duhet të fshihemi prej frekuenca përshndrimës.

Harrohu mes shkëndijash ku mençurimi të lyp strehë,
Bashkbisedo me dishepujt e arsyes qirinjëzuar,
Skutash misteri gjej kush gabimisht të ka princëruar.

Atje ku e vërteta të kërkon ende paprerë,
Të më adhurosh si një zotth, të më falësh fron fatvlerë,
Sepse do të të largoj nga ky terr ku peng më mban shpirtëruar…

489

Fund akuariumit të egoizmit tënd fort primitiv,
Xhelozisht fshehur në një nga odat e territ të mendjes,
Më mban të ngujuar si një peshk që ulëret mes heshtjes,
Uritur për një thërrmijzë drite lutur shprespashterjes.

Harruar dhe që duhet ndërruar uji fatit fiktiv,
Pse ndoshta i arom’qelben xhevahiret nostalgjisë,
Rrjet’syri që më zuri i humbet fuqinë magjisë,
Kur kënaqësitë vet’helmohen shtjellash të shpagisë.

Jetpadobishëm mos më ruaj për në një botë tjetër,
Ku bukur s’do dijmë ç’t’a bëjmë mes orgjizmash lirinë,
Nga ku do ngelen veç halat vizatuar tek kjo letër.

S’po t’a nxe truri se po i harxhojmë vitet ç’përgjegjshëm,
Nxirrmë prej thell’ëndrrash e si mackë sulmu epshpashtirmë,
Bëj siç bën çdo padrone me dashurorit skllav koh’hershëm…

499

Luani rish e rish dashurohet me zebrën për hir të luaneshës,
Dhe pse kjo pakuptimash bëhet xheloze tek e sodit makthtare,
Kurrë s’ka lodruar me të ashtu, t’i qaset tinëz, t’a trembë përqethës,
Pas t’a ndjekë zabelesh epshur sa fryma vërtet t’i shterë fare.

Të dhembës busull i korrigjon gabimit në magjikun çast ngjethës,
Kur me penelat e dhëmbëve ngjyer kuqësisht flaktare,
Emrin e saj sheh si e shkruan në qafë të viktimës fort përtherës,
Pendim hirmadhe i avitet tuj shkundur dritzash vithet lozonjare.

Mendon që vrig një supë të ç’urishme të gatuaj me klithtaren,
Kofshët adhuruar t’ia bëjë biftek e kukurectha të brendshmet,
Më pas çjerra dshurizmit pasioni t’u zgjojë shendet.