.Tash, mësuar si ndahet e gjelbra prej të kaltrës në gjakun e hakmarrive

.     e si t’i shquajmë vagneriadash ngjyrat e së padukshmes

.            e të shenjtisë shije si zbohen orgji vdekanikësh saqelizuar

.Alkimisht i përvetësuam edhe misteret shndërrimit të dherave në para

.      por jo aq denjazi sa lotit t’i japim atributet e ujëra paqërimës

.            e as eterin t’ia kthejmë mishëruar ankimë amshimit

.Modestazi ndër kokalla apostulatesh skalisim armë thirrjelashtëse

.      në mbrojtje të paudhësirës qoftlargtë që fatet na kahka

.            drejt mokër lavdimit ku ingranazhet e harresave na miellzojnë

.O për t’i gatuar byrekë hyjve që s’na rrëfekan ç’ekzistencë

.      o për t’u mpiksur vetëtira gjenit të ngadhnjardhërive pa të shkuar

.            o për të neutralizuar çmendtrillat e urisë sofër realiteteve

.Trinisht zhgënjimëzave pa i mohuar asnjë hije qiellore fjalës

.      e as epje zemrave modifikuar eksperimentimeve vetmohore

.            e as akreporet tehe shpatave triumfale kryqur mbi sahat gjëme

.Nga bodrumet e çdo dite vizualisht po i zhvarrokemi nostalgjirat

.      për t’i falur territ sigurinë e virgjërisë pa limitim dritësire

.            madje edhe kur skadon afati i përdorimit në viagritetin rutinal

.I gjenive atëzim s’na i lyp domosdoshmëri mitërzimit epokal të palcës

.      sepse as relativiteti i rilindjes s’ka mëmësi pa krena flijie

.            në do duam që në edene idhujnirash të jemi katedralorë

.Qentë e pasioneve toku do na lehin në zellnjëjta tonalitete

.      pavarësisht rracës së buçes së adhurimës apo vegjetarizmit kristian

.            të kohës luanëzore deri në kopilëzima kobtrashëgonjash

.Shteg’gabuar mbërrijmë po në polin e poshtëm të sferës së pushtetit

.      blatuar si parahistorikisht skllevërve që s’meritkan ta përligjin

.            në të kauzave modernitet ku vertebrohen ulërimat

.Të sensibilizimit kosa s’na lënë të ngrihemi majkëmbëve si malet

.      e as t’ëndërrive foshnja që entuziazmohen prej himne milingonash

.            e as monumentet e pleqve shpërdoruar ri’heroimit

.Kur të epërmit pol energjia s’duhet t’i mbrojë petksaj skeptrimrrezuar

.      të frymargjilasve zezëri që s’dinë ta ç’alibijnë devotshmërinë

.            e as lehonirat që s’farkojnë gjunjë kuajsh prijsërimi

.Pse dhe engjëjve ua dyshojmë busullën e shërbesës ndaj mbikrijestarit

.      fortllastuar privilegjantë ndierë në të apokalipsive matematikë

.            rima falënderimi i thurim e vela faljesh bindpanikut

.Ja që përbuzisht s’na i virtyt fara mbjellmendjet e dhembtjerëve

.      pa gëzuar as të drejta t’i privojmë nga kënaqësitë autokrematorse

.            ani pse na i shtytkan varkatymrat mbyt’thell’irisësh

.Përmbajtja mbrun thelb e jo forma tuj bukurshkruar ç’ka u rispermua

.      e jo filozofimi t’ia latojë hirazi të kurrthyesuarat ogurësi

.            jetpërbashkëtit emërues të psikofuqisë inspirim heshtjes

- 6 -

.Ndër të njëmiliontat trajtësi fantazmagorike të rimishërimit

.    sot rish mbrojtëm devocionisht krenarorin tunelth mendor

.        të gjysheve cikluar përshpirtje mallit

.Ashtu si amat tona mitërzim qytetërimit edhe të tyret nëna

.    shendpari qenë korijëza shënmarizore me tërfil drite shtruar

.        nëpër busulla për pasionzinj patkonj

.Ngado i mbërrinte jelesh vetëtimuar pelë lumturimës

.    zvarrenjë vaterlo kujtese gjaku i gjakimit të stërgjakut

.        me emrin farkëzuari çekanë mallkimirash: mashkull

.Kurrë flijorit përkushtim të pamohim me lapsin e epshplugut

.    mbi fustanellë të himenit të zhgjëndërrirave

.        të qëndisë idenë pasardhësuese në fije arkapilarësh

.Ku të garantohet luzma do lypej mbjellë farë ngjizdenjë trashëgimie

.    noterësh jet’teji e synetxheshash pa bekima

.        e hipotekistësh sy’pa e tredhtaresh fratesha

.Sepse instiktisht alfabet lotit argjilëzorja përzgjedhje

.    qiellive e si mund të hiqte engjëllzisht gjykimit dorë

.        nga dorëzat e portës së parajsisë gjithsesi tokësore

.Pasi përpasi mureve të kështjellëzimit të së koshiencës prag

.    çdokush paska ngastrën e vet premtuarjes prej faraon kobit

.         edhe kur s’qenka e hyjuara piramidë

.Nëpër dyshoret xhepa të të gjithëve ne nën urdhëri çudimi

.    si vallë tokgjenden tufa e çelësave të lakmisë

.        kur i vigjëlonte brezit veçse i askundëmshfaquri – Ai

.Për të mbetur posedonjës të po një lartësire meritimi

.    dhe të kujnjëjtës energji pakonceptuale që perfektazi

.        fatjashtëzakonshmet detyra paqëluftëse ekuilibron

.Falemi e lutemi që të pamëshiruarat bija zbules’faljesh

.    nëpër maternitetet e hakmarrirave të kohës ndaj vetvetes

.        bujtur të na i kenë mundësitë e sendërtimit

.Pra të përzgjidhet dikush që pa të ekstazërimit lente

.    të dijë t’iu shënjojë mes rrethit të vaginizimave kozmikore

.        ku tash gaztoku i gatuajmë betejat epokreja

.Nëpër strategji që na kërkojnë rekrutë prej larg pasringjallive

.    anipse s’duhet të marrin vesh pse xhelozishmi ende i duam

.        nën e mbi teh horizontit të së qënit

.Të sigurtë ta kemi të shenjtën zallamahi lavdatëplot me lypsa oguri

.    heronjësim tradhëtenjash e invalidë ilegaliteti

.        e gejdirigjentë mes filarmoni politikhajnësh

.Pa i paragjykuari stallash dashurimat ku dem’demonët e humbjeve

.    guxojnë panik të na pagëzojnë viçat e bijve sapëllitur

.        çdo akti trinomiteti – gjen prostituimit

- 14 -

.Sot po ndjehem i vetëm-si një burim këngëtar fund gjirit të oqeanit

.    krejt patutur prej kthetrimit ndër vokalica rrjet’loti

.        kurrsesi pa i lënë diejt të ç’mbyten

.Trisht i vetëm-si një tren përzhbiruar grackës së tunelit shembëzor

.    mes uverturës bjerrë alurimave për ndihmë

.        asnjëkohe dëgjuar nga zotat punëramëdha

.Sa i vetëm-si një drer i sapo gdhendur faqe shpellës

.    dënuar brenda retinës së adhurimit prej çiklopirave epikale

.        gjahtarisht pa iu gjunjëzuar më ç’ngujëzimit

.Fort i vetëm-si një ungjillth në duart e eksploratorit

.    sepse i ka humbur shteginën kthimtare polit vetsakrifikues

.        për në rimishërimin hyjnor sfid’mëkatizmit

.Thjesht i vetëm-si një pagure etjegjelbërt rekrutizmi plangpenduar

.    kur kali s’ka si e hap dot kujës edhe nëse do

.        kur mbi i fle yjazi shkretëtirës arratimzotthi

.Ligsht i vetëm-si një korb burgosur kafaz pickamave dhembimveta

.    pa mohimin e përmasive të lirisë uzurpatore

.        mëkuar me fluturza shndrirëzuar gazmendi

.Oh ç’i vetëm-si një sondë ekstazimverbndjellë astronomike

.    kauzës së robërimit të dishepujve çobenjër të nënshtrimit

.        pavarësie fituar utopiken shpëtonjë

.Kaq i vetëm-si një përrallëzë përmallore që epoksterilet shtojzovalle

.    konspirueshëm ia rrëfejnë veç njera’tjetrës

.        hir mister rishumimit pa lypmë kreshnikësh

.Tepër i vetëm-si i shpirtit sarkofag brenda një libri mbytur metafora

.    asesi denjuar ta shfletojnë nën rrasë ndjese

.        as mishkonjat e harresës dhe as të fatit luani

.Hidhmësisht i vetëm-si lahutë engjëllicke lavjerrë në prehër satanai

.    edhe pse ia prenë gishtat ledhorë tingujve eksitues

.        epshxhelozëve mëtonjës orgazmisë

.Murgëtar i vetëm-si vera e gjakimit të një kurbanije akt shpërblimi

.    pa të tempullit mauzole alienizima dijeve premtuar

.        kur ridimensionon kupola flijimërie

.Habitor i vetëm-si fantazma vegonjore e një dragoi

.    pse nuk guxon të jashtdalë zhguall mendimit fiksativ

.        dëshmisht të rrëfejë panikun prej zjarrim realitetit

.Pishtardruari i vetëm-si teleskopi i terranjorit pasion

.    tej çerdhet e ferrtarëve tjetërsuar në njerëzorë rrok

.        pa ia këqyrë moralit qark harenjirat ç’adrenalizuara

.Dhe nesër i vetëm-si fari pa det e si ëndërra pa sy e si uji pa zhurim

.    e si një puthje pa ofsh e si një qiellth pa erë

.        e si kobim pa vajtim dhe si kobrë pa gjuhëzi

- 20 -

.Në ç’zipimën e të mbeturave panjohje dhe të shtatë miliardë viteve jetë

.    njëmoshësia me diellin më kumton që astrologjiku sahat më paska ende kohë

.        energjinë e kundërt t’i shfrytëzoj rishndërrimit po në grimësë fillestare

.Jam pse korniza artëruar e kozmosisë si mund të quhej hermetike pa mua

.    pavarësisht nëse përdorem të mbyll një brimë të zezë apo për farë supernove

.        tash gëzoj të drejta vlerore tregut të pasuriçtundshmave kult spermimit

.Shkenca ndjehet në luks për sa cikle vazhdoj i heq shpine të tepërtin argjil

.    ashtu si feja gazmohet kur këqyr që i mirë di çeshtjet e të qënit e të bërit qiell

.        anipse sharlatanizmat politike më formëzokan prej pyetësorësh si+pse

.Nëse besoj kompozitorin e perfektes kakofoni të atomeve frymkrijuese

.    mrekullimit s’mund t’ia lejoj vetes saktësinë e kërkim kroit të supremzërit

.        kur fati nuk më mjaftonka as për t’ia disiplinuar euforiket pasthirrma habisë

.Pa le pastaj për të bashkvepruar me misteret e voltazheve të zbaticmës tokësore

.    ku përthellashtit s’mund të bëjmë sikur s’gjegjim pyetësorët materialë

.        pasi do i zotëronkemi dhuratat e gjithshkasisë dëshiruar e nihiluar lashti

.Në sa pak hapësirë duhet t’ia kufizojmë të deleguarin virtyt të ekzistuarit

.    pa abuzuar me vetmohimin e lapsit e të qiririt në kalendarimin e rilindjeve

.        e as me koleksionimin e portrete perëndeshave kur një emër na paskan: gra

.Dashuria qenka krejt tjetër gjë në ekuivalencë kahkundrualltë epokës së bujarimit

.    tuj e adhuruar krejt ashtu si do doja vetë ta këqyroja pas lente virgjinitetit

.        pafundtareve shfaqje të dyshimit në detyrat hirhyjimta mashkullore

.Pa vonuar simpoziumesh festive për të zbuluar cili është i dhënies motiv

.    as bindur teza profecive kur më përdorin si dëshmi në vërtetim kauzash besimi

.        madje frikësuar thënies se jo shumkush si unë punon veç për pasvdekën

.Alkimisht druhem prej të ndjerit i pesti element në mistifikimin e premtimit

.    pasi kam mbetur pa iu bërë pjesplotësor kontratave kurrnënshkruar njerëzore

.        nga garantimi i verës nëndhesuese deri në sigurimin e ujit re’epërm

.Patjetër justifikim një familjeje që do jetë komb e që gjene s’më ka çati

.    fort nikotinazi helmuar për mosgjyshimin e atërorit gjak në një fartretë pishtar

.        kur mes kaq perandorirash terrimi lypet më shpejt se pendesa të trokth

.Në raporte thyesimfikse t’i koinçidencoj çdo kënaqësi të luajturit me rrezëllimat

.    pa harruar privilegjoren ligë të rrackuajve që falasi blejnë shenjtë e besë

.        por në të armëve galeri kushedi i gjej prehmash befasueset mençurizma

.Ende pa dialogim duhet flirtuar me engjëjt edhe pse puplat ua mohonkan seksin

.    dhe kur i tokës bekim ritlypnon lutje’faljesh mbarimin e çdo udhësie ferri

.        hakë për t’i ridhënë pa hile jo vetëm mitizimit të çdo imitimkrishti

.Formulimi i plejadës së hipotekimës emergjente e i trashëgimtarëve autoktonikë

.    pa kushte më urdhëron të jem këmbë e lavdërueshme në urat ardhmërore

.        kur ç’pranuar çudi do më quajtkan në një tjetër epokë bujtjesh alien

.Por ja që sot i shërbej zotës së ndërgjegjësimit të sfidqëndresuarjes burrë

.    çdokuptimërisë së të respektuarit epshor të natyrës mitërzuar që pret sundim

.        për aq ditë sa mplakje planetit kotthi përpiqet t’i mbërrijka rimishërimi

- 21 -

.Abuzon grafiku amplitud’lajthitur qark rebelimës së relievit

.    me matematikën e pavlerave simplitudiane të tejhorizontit

.        gjithlogaritmave të bekimirës zero

.Abuzon i ç’deshifrueshmi mister i tuberkulozit të kartëmonedhave

.    me stetoskopin e gishtit aritmirash makthi

.        kur e rinumëron për të njëqindtën flijëzimë

.Abuzon trillonjegri përrua i buzës lashtësisht tradhëtuar puthnajash

.    me liqenet e gotave ku harenjash u derdhka dritazi

.        trishtimi që kundmi s’i ka krua etja

.Abuzon i hajnuari gur galopimzallit të një vështrimi qiellpabusulluar

.    me margaritarin e një retine që gazmet falenderuari

.       errnajorit kurrkonceptueshmërizëm

.Abuzon zebra e instiktit që nuk e përballonka sfidave lirinë

.    savanës hënë’hijesuar rradhim’një mes breshkave të arsyes

.        fluturuari kurorisht qark diellit lotzi

.Abuzon varreja e vetëtimës që pas’stuhinë e ndëshkon çdo pasioni

.    me xixëllonjën e dhembës që dot s’ia ndez

.        çmenduraken benzinë ofshimërive të kobit

.Abuzon shkretëtira mbjellë plot palma yjëzim majë shalëve të mallit

.    me bëlbëzirën e sythim begatisë sterilizuar rrënjësh

.        mishit të gjelbërimave ngastërdreq

.Abuzon lisi pa mbjellë i një psherëtize krenimi shtatfllador

.    me kitarën e premtuar skalitmë ardhësirës

.        anipse asnjërasti s’do akordohet në tonalitete dhéri

.Abuzon stacioni ndërplanetarik si ende jo ndërtuar i kohës

.    me alarmonjnesërmin tren nisur shendrrenjtazi inspirimave

.        kuzhinash stuf’eshtëruara të skrapit

.Abuzon legjenda gurrëzore ndër thonjtë shkulur të kujtesës

.    me vjollcën himenperënduar duarklithanisë

.        kur nuk paska se cilës epoke lahutare t’i ridhurohet

.Abuzon miklimplatinti grepth i fjalës pa përmasim

.    me domethënien buzëqepur mes ecejakesh të mendimave

.        peshkëruar ndër përrenjë gjuhe shteranikë

.Abuzon i përjetës lavjerrës me çastin sapo rënë në dashuri

.    me të filozofimave tribu që s’ka si i japin funksionimin logjik

.        sistemit absolutist të stoikndjenjës

.Abuzon pankreasi i domosdoshmërive të pa kushte

.    me gardianet e flirt’besnikërimës së insulinës portaçkyçëse

.        nëpër galaksitë e gjakëzimit dyshues të fatit

.Abuzon dixhitaliteti me ëndërrirat po aq si radioja me shkrepëtirat

.    e ngazëllesa me zemëresa e flatra me baltra

.        e seksualitetet me masturbitetet e etj’etj’etj

- 32 -

.Mos na shtertë ritme dëshirimës bredhtari labirinth pylli mikja ime

.    mos na i braktisshin të edenishteve mollë

.        duetet e zogjve kur s’duan të na kaltërijnë

.Mos na tradhëtofshin kokafshehi lojëra zabelishtes

.    kurthet e arom’luleve panjohur në mollëza përkëdhelirash

.        dhe as muzikheshtja e së kunadheve trillani

.Mos na u ngrystë kënga ëndërrirash ndaluar pa një pëqi prushërimi

.    e as oguri pa gjinjtë e një yllësire babësimpagjetur

.        astronomi epshimit autoçensuruar

.Mos na ardhtë ilegalisht e agut fluturzë prej të territ ortekim shtegu

.    as era me të trishtnajës velë litarshkrumbur

.        nga atdhehumbëtarët orientuar ajsbergazi

.Mos na miklofshin drenushzat shitura gjyshim’amësisht gjahtarëve

.    e as aureolimash vetmie tingujzjarruarat harmonika

.        të gjarpërinjve risulmues parajsisë

.Mos na u mbyllshin atlasësh portat e përroskave malësi frymëzimit

.    e as të krojezemrave dritare thyer zhurive

.        nëpër harta xhelozimi ku skllaven ndjenjat

.Mos na harrofshin hijet e dishepujive të fantazizmit dhe fanatizmit

.    e as gjurmët e legjendive ende pangjizuar

.        ndër dhéra ngadhnjirash çudi ç’mbërritura

.Mos na u kërleshofshin arenave erozionuar dëdorëzimash të stresit

.    dhëmbndryshkoret heshta të nostalgjishtes

.        jo as shpatat kurrë farkuara të entuziazmit

.Mos na bujtëshin festave të gjenialitetit flakvallesh

.    shkëndijartat opinga satanizmi e as shurdhklarinat servilante

.        nëse rastis që gjalljes vërtetë perëndihemi

.Mos na dështoftë surreali shtatëzanim i vreshtave

.    dhe as vera prej butit të hënës mëkatenjbudallaçkë

.        anestezisht e prehëruar tryezës së kirurgjisë orgjiake

.Mos na përfundshin maket përtallive kështjellimat e fjalës

.    e as letre higjenike mermeritë poemëzuar

.        ku emrat na i rimuan epitafisht lavdonjat dhembore

.Mos na u paralitiktë e këmbëve lakuriqësi mes ritualesh pelegrinimi

.    e as testikujt e syve që kohës eturi pjellshmërirash

.        kurajim embrionojnë ardhanizmin

.Mos na shpëtoftë nga i dëshpërimës oktopod fati

.    e as prej tentakulave të milingonës bankiere thesarbesimit

.        rilindësja e qeshur trashëgimirash kob’reja

.Mos na reshtë i vullnetit teh së skalituri rremat e gjelbërisë imja mike

.    kozmikisht asesi mos na ç’etertë dritmëri

.        dashuria – pluhuri që na pritka nga erdhëm

- 39 -

.Fëmija që i kërkon të mbledhë lulet e mëshirës burracit brenda meje

.    apo unë po i lyp faljepabindurit të më udhprijka drejt virgjërisë së aktualitetit

.        a të dy citokemi pjesë nga tragjedia që na rend kundrualli ç’kohësisht

.Sakaq zjarri piktor na pohon se artin s’e ka marrë pas e ndjek shtegun

.    lëngonj’adhuruar fantazmitë si i mahnit njerëzia tek bren humbjetij prometetë

.        pse fatkeqësirat s’i rrëfehen as yjësimit nga do na zhgabonjen mëlçive

.Ndjej që lumturisht do gjyshërohem dhe ndez një qiri për nder babai

.    por i varrit gur m’a fik sepse qenka shenjë fort ndjellakeqe malli për panjohjet

.        kur fara që nuk e riprodhoka mbjellësin paracaktor garëzon premtirën

.Tutje e flak kërrabën e bariut që i ruan duke i mbirespektuar vathëzat e zakoneve

.    kur paskam domosdoshmëri për të vlerkëmbyer jo veç dherat e traditës

.        në ndërrim kauzash të kurrkuptoj që mbeta zanafilli pa mbrojtës

.Rreziku për të dëgjuar të vërteta që nuk i dëshiroj më tremb mes frymbrengasve

.    me sfidfaktin sarkastik që s’çmohem as prej miqve e as nga armiqtë

.        shtatore pështirosjeje më bëjnë të jem shpinësim realitetit hiperbanal

.Në të filantropive mbretëri i paskam ç’busulluar sensin gjunjëzor zgjedhjes

.    pushtetit të fjalës pa ia kërkuar gjene të m’a kthejë forcën që dikuri më huajti

.        madje edhe i mendimeve seksualitet më kqyr krejtçmashkulluar

.Lutja m’a pranon shtjellën e thirrjes por pa m’ia ç’dremirë pyllishtet arsyes

.    anipse dhe engjëjt iu trembkan vizualit zemërim të paplotësimave të dëgjesës

.       e kryehyu ligon pse ja që s’di si të shpëtohem nga shpresmërimi

.Dashuria m’a shfleton fshehtarin libër me asnjë rimë dysythëzore loti

.    tjetërsueshmi bindjes ta admiroj dhe jo majë tehesh të dokeve flirtërore

.        kur rrezikimi princëreshon një çast e mandej shpërblesirave nuk gjen çmim

.E njoh dhe e rinjoh e dyshimnënti ia shkronjëzoj emrin me të agut stërkala retinës

.    ndjell’ekzaltorja pa trishtzbuluar cili velëzon arratimën në hir të saj

.        shërbestarët kaplon kahkundërt pa kryquar kë i nevojitka shënjestrimi

.Në guxon të qëllojë mjafton mos të dij luftarakazi t’i shmangem lotit

.    e pa kërkuar të mësojmë çdo ndodhka vdekmëtej me melhemirat shëronjëse

.        pasi e pashmangmja detyrë natyralizore na deklaron heronj palo jetës

.Pra po e dhuroj të shpirtit zgjua pa gjykuar ç’ka do më kthenkan çdo shkëmbimi

.    kur bletëzat e bardhësirave luzmen rrethanive bezdisshëm tepruari

.        meqë dhe e zeza mangët më qenka ekzistencës mes smira grethërive

.Trimëria më rezulton të jetë pasmja e sabotatorëve betimorë të luft’epshit

.    rreth prushvatër mirësisë ku nevoja të na i njohë deri në çdo pranim aleatëzimi

.        kokë për kokë ngjizërim besës së re për kokën e një koke të re

.Por ja që qefini rish e nxitonka pajtonin duke urdhëruar ta admirojmë pse është

.    hyn si del palce e shpagonja si i ndal sahat gjithësirës kruan zë kujëshend:

.        lavd hyjve e jo pa mua veç iluzionazi i shpallin fund ritet vuajtjes

.Kërkim ame atë e bir tripalësisht i rishndajmë barabar të dritbekimit ndjeshmëri

.    e beft afrohet prej kushedi ç’planeti larg mungesa e një ëndërrori blatim

.        e pa na i kurrnjohur zemrat po një gjuhë dhembshurie i flet gjaku

- 60 -

.Bukur moj art’heshtë e votës sime që kauzimit jo aq fare rastësisht

.    durim të farkëzuan prej letre shënjimverbër

.        baballarët njerkër’kusarë të abuzives hiperliri

.O dyluftim riciklor pa armiqësi zanafille herët fituar rrenja historizmit

.    me fatin paracaktor prej zotave-faleminderit

.       përse s’denjove të më shpinosh kurrçqenies

.Histerizimit të shpagisë kur nuk m’a tradhëtove të logjikës gijotinim

.    të përunjem o idhujni vetmohore trimërimi

.        në s’m’i shkelmove kryet udhësh dreqanore

.Madje lejuar të shndërrohem në rremëtar krahdroguar pendimërie

.    për t’ia nxjerrë bregut tjetër të doktrinë iluzionizmit

.        barkën e busulluar për pol braktisjeje

.I shpirtzhveshur deri në gëlqeren e kokallave lig magmëzuar

.    plangprishës lejomë o mëkat të ngujëzohem

.        shpëtuarjes në qelën meditimqelqtë të dizinfektimit

.Apo dhe të kridhem përfund gargarës së një kove vlimçeliku

.    viruset që po m’a mbanin pushtuar kadavrën e ndërgjegjes

.        shlim t’i shkrumbëzoj udhneuronesh

.Mos më humb delfinazi pas këngë mallëngjenjës o ishull përkushtimi

.    vallzim dehje’timonit të një shenjti mjegulladhuror

.        mes dallgëve fishkëzuar gulçim qiellit

.Pëlhurën fijevetëtirëse të velës ardhmënore oj kohë kurth’endëse

.    mos qell ta shpalosësh në bash krahërori pari

.        mes suferinim varreve të fisnajës ullinjëzuar

.Premtesa ime me zërin kalitur nga shenjtët shpatpas male bekimive

.    dhe në s’m’i shquan shkëndijat përkushtore

.        mos u fyej shkretëtirës florinjuar që na ndan

.Edenisht qoftë edhe gjarpërzuar do të ta ndjek hijen

.    o ideal që zhgabëzon majë flamurgjakimit të virtytit

.        ku veç rrufetë ditën të kalërohen vertebrim yjësive

.Urat ndërdimensionale të dyshimit tek e lotimit farë

.    mos kundërshto të t’i shemb oj ogurmirë shpërfillie

.        kultrebeluar moralit ku hipnozisht rish dritësohesh

.Brenda kënd konit të mrekullisë ku përthyen skeptrimave shpirtin

.    dhe drynit të magjive m’i dhuron të ri çelës

.        e nën minare misteri ku i ringjallon ikonikët

.As ti o drerushthë e dashurisë mos u druaj shtrigonjësirës së zotave

.    kokafshehti tek luajnë ndër degët e bredhit të erës

.        me shpatat dhe parzmorimat e zjarrit

.Ja që gjene injoranti penis i intelektualizmit perfektoz alibi besimit

.    sfidues i hyn ndër porta vaginës së vegonjës

.        për të na i bir’bijëzuar ligjshëm zhgënjimat

- 78 -

.Liri e tatuar për çdo milimetër qiellth me dhjetë pash ngulje nën dhé

.     hektolitrat eterike të dijeve gjithdestinuara për t’u shndërruar në stuhira azoti

.          mushkëritë e planetit të pastrojë prej nikotinës virgjërtare të gjallimit

.Liri e huajtur nga logaritmitë e fajdexhiut fat që s’i mjaftojnë tri jetë

.     emrin të ta fshijë nga listat shpresonj’epërme ku vetrrëmihje gjymtyrët

.          thesarin e pashlyerjes për t’i fshehur një zoti që ende s’ia ke gjetur mëmën

.Liri e falur në  mauzoleumin e heroizmave që paskan kontrabanduar autorët

.     ku skalitësit e epitafeve plagjiaturë i bëjnë floririt kujtesor të fjalës

.          duke riprodhuar poema dishepujsh që gjembaçazi iu shndrin aureola kryesh

.Liri e shkërrmoqur prej misërnikes së stresit thellxhepit të një ëngjëlli

.     pse sillën e yjeve nxiton ta ndajë me blegëroshët e pambrojtur nga premtima

.          pa ditur që barinjtë investojnë uri jofitimprurësesh truste vatha gejsh

.Liri e penduar ndaj performuesve të abuzivizmit që bindur i kanë zhgabonjat

.     krahët t’iu stampojnë shkulgjakshëm flamujve e shpirt të patinazhojnë baltrash

.          mbeturinat e erës djegur t’u tatuojnë mishrave të meritës kreni

.Liri e tredhë nën magjirat e sofistikuara të kolaboracionistëve të sterilitetit alienor

.     gjashtpërmasinë t’i humbin pikës ç’orientore ku zë zanafillet palca

.          prej barsjes së milingonë zërit e deri në apokalipsnajë qeshjefundme

.Liri e përpëlirë mes panairit standartizor të drerëve që hirojnë tryezat

.     pasi i adhurimit iris i ka nxënë eshtrazhveshur në kafazin zjarrëruar të urrejtjes

.          pse të bërit flirt me hënën e prenotokan tek të sazbriturit seksim saj

.Liri e evakuuar tej kraterit të emancipimit ku qytetërimi vezuvon lot

.     me llavë intolerance për të uzurpuar çdo fjord të mëndjeve të kurrmosvarme

.          gurgulliargjendtit kazan moderniteti nxiranim t’i shendkridhet në gji

.Liri e ç’dremirë robinjë në magazet e koleksion ikonostaseve të ç’domosdoshme

.     meqë arena kohëve të reja shpatat e vjetra mbetën pa idhujmanikë

.          humbjen ceremonialisht tradhëtore t’i damkosin çdo kauze gladiature

.Liri e trafikuar ndër pulla postale kronikanësh ungjillëzisht dëshmivarur

.     me patericat e legjendave ruajtura në papirusë lëkur’asketësh ende analfabetë

.          striptiztuar ankandim shovinizmave nga shifrarë epokash genocidiste

.Liri e trallisur toku me romantizmat e bashkëshortëzimit ilegal të fe religjioneve

.     ku reliket e inçestësi shërbëtorëve fantazmat i flakin nga sëndukët

.          princërit të inspirojnë t’iu zënë vend mbretërve krahësi frongjyshesh

.Liri e prostituuar skaj tempuj legjitimitetit ku jetojnë ç’përlyeri maritë

.     pritur kapërcim moshe galaktikore të zbresë garipi harrimtar i ndërzimit

.          arave të himenit t’u japë urdhër të gëlohen me plot krishtërorë elbërimash

.Liri e pagëzonjur vesit me duar të palara nga shën‘gjonët mëkatvrarë

.     duke shtuar në peshën e gjëmë sakrifikimit dhe përqindjen e tenderorit

.          kur u bëka fjalë për një rinisje pasi i entuziazmit injeksion s’lyp shpërblima

.Liri e çliruar thonjve të vetvetes frymbekimit dhe liri e ç’liçensuar nga mohimitë

.     liri e internuar visesh kreshnikimi e liri e shtatzanuar çerdhe hyjive

.          liri e pyllëzuar plot ç’dekadenca e liri krejt e hamendësuar-e imja liri

- 107 -

.Mes limës së Bethovenit që më bën t’ia dëgjoj perfektësirat deri nëpër shurdhëri

.      dhe irisit të Homerit që e zhbirka verbimin tejmit në ridritësim

.            vetes i jap formësi veltymtare fjale ndonëse ende jo besimshenjtë

.Tym çliruar prej çekiç antropologut nga eshtrat e ç’varruara epokës

.      e tym i tepërt shkundur nga supe monumentesh përtallmë majpode lavdimit

.            e tym velash pengmbetur fund oqeanive zell eksploratorësh morali

.Mrekullia e zjarrit të çdokohmundshëm pra m’a rrethon sigurtë unin

.      shpërblimash duke ia shkëmbyer barabartë frikëritë dedikonja dhurimit

.            reciprokisht nëse m’i shkrumb rimat ia shndërroj hi hakmarrie vezullimat

.Pakti i kthim shpinës duelimave e ndërrim rrugës në ballpërballa thirrmash

.      linçim do na ish idevetmja zgjedhësi e tjetërsuar nevojës në urë

.            ku duam dhe në s’duam ia konsullojmë virgjërisë sekrecionet e egoizmit

.Ja që gjuha na paska të drejtë me plumbin e çdo gërme t’i shtjekëzohemi

.      madje dhe të vrasë më shpejt se çdo imazh që posedon tërçka nuk na përkitka

.            pasi na edukoi të pranojmë veçse magjirat e rrokura shqisash

.Një ëndrre që mbërrin në hënë as mëshirë s’i ofrokemi mungesë bekimit

.      e zerove të një çeku që e shiti himenimin si ia justifikojmë shifrën paraprijëse

.            e tenxheres së presionit publik i shtojmë të termostatit epsh

.Po ja që ndodhi ta takojmë një idhull teksa zbret prej alpe pasionit

.      floririn e dëborës të këmbejë me një tufë cjepërish betueshmërive mërguari

.            pendimit të kthejë parajsat i fal dilemave zotërim një bari ujqërish

.Kur mua po më duhet të flas dialekte përçartjes për të njëmijëtin vit ymër

.      skllavëruar patradhëtorit mision t’i bind të shpirtit gjithvëllezër

.            vetveten të kuptojnë duke m’u qashtruar filtër pasqyrës shtrembërilotuese

.Mbase dikushi prej grigjës më lutet t’ia djeg të hipokrizisë veladon

.      e një tjetër m’u gjunjëroka t’ia gris lëkurën me urtizma senskundërti skalitur

.            e një rradhtretë përgjëron t’ia postoj ndër djaj të shpërdorat dashuri

.Dhe në gabokemi u lypka të vërtetojmë që çdorast yjëzon e drejta

.      për të mbrojtur fajet i urdhërojmë dëshmi edhe zotave klitha nevojës

.            dhembave mos t’i blatojmë as sipërfaqe mallkimi e as thellësi ngushëllire

.Diplomacisht ndaj e tokshpikëm hipnoz’epërmin art të qepje gojës

.      dhe heqjedora autoreklamash ndër ankande dinjitetin na i zellkqyr turpërimës

.            shërbesë shkakut që në s’paqemi me detyrimat fati kurrë s’jep kredi

.Rish pa e falenderuar varësie vonesën e blatimave së klasikes flakë vuajtjeje

.      kur fort më kryelartë po na ia ngre oxhakët smog mençurizmit

.            premtirash që qiejt i marrim me qera por jeta na ka thjesht një heri pronë

.Strukturimi i realitetit në vlera na shndërroi në qëllim: të jemi treg

.      ani në s’dyshojmë logos së injorancës që di të blejë çdo lloj idiotësimi

.            duke arsyetuar me trurin e parave kur shijen ua përçmonkan edhe krimbat

.Pse as për vdekjen s’qenka e lehtë ta sigurojmë edenazi hyjnizimin

.      tek ky virtual rrethlumturim ku armiku dashka trajtuar më me respekt se arma

.            pasi na dremit jo të zgjohemi por të rilindim çdo agimë si Pikasso

.    – EPILOG -

.Meqë tuj u ndodhur ndërmjet engjëllit dhe djallit shpallëm trini

.      pa u rikujtuar për ekzistencën e arsyeshme të armikut

.            kur mes hyut e të tijit dreq ka epërsi numerike nëse na përfill

.Kalendari na detyron të dyshojmë mangallëzimin e miqve

.      pse pa kushte duan të na përdorin si thëngjij për të ngrohur veten

.            e jo si hi dëborëzimi nevoje për të përkorë përjetësirat

.Sado vesëhimenta parajsë s’na rrëfen të prindërve shtëpi

.      kjo nuk na bind pse zotthat s’duhej të na pranonin bashkëpunimit

.            edhe atëheri kur qepim copaqiellazi qefinë blasfemirash

.E dashurisë deve do të na largojë prej antarktidës së dyshimave

.      anipse gjithkohësive trishtimi ndërronka planet shpirti

.            ndër miklima’tjera tradhëti për t’ia ndjekur delirësinë besimit

.Statusi që i kërkojmë garancisë së luftënxitjes ardhmërore

.      s’ka pse na i mohon qiparisngastra dhëmbave të së shkuarës

.            kur fundmësuam që heroizimi ndodh ç’gjykuar në të tashme

.Simbolësisë së alfabet meritës vepra jonë jemi pa inicialim po ne

.      madje individualisht fatballi përgjegjësie i emrit vlerim

.            kur njohja e mallkoreve energji na kalon kampit të falenderisë

.Amnezia e indiferencës ndaj çdo shfaqjeje templare të së keqes

.      ikonostas shpinës lutet t’i skalisim galdmirat krimbuara

.            pakësisht të hiperbolizojë mbretëritë e vuajtjeve nëndhéruari

.Nëse ndahemi në proçesionarë e sehirxhinj na bashkon hakmarrori rit

.      e i foshnjave përçundnim plaklindura mitër idesë asgjësuese

.            si temjani që i përhap aromë këmbangaborit gjak

.Mekanizmi perfekt i zëvendësimë kryeve si ai i këputjeve

.      çdo seminar demigrimi na i kurorëzon kolaboracionistët shpagorë

.            mes kushtëzim kamuflimash duke na shfajësuar vetflijitë

.Qëndresimi mbeti kryesorja arsye sekretim numrit të së fortëve

.      kalitjemoralit t’i përfilli shans virtyti e jo farkimgjunjes

.            pse e virgjëra kullotë truri shpall stoikim-jo kërma në plëndësi

.Të ndriçuarit është profesion i trashëguar i të terrtuarve sundim

.      si skëterrorët i mbajnë hapur ferrdyer feks’humbësve

.            sa shumë qirinj që vrapojnë e sa tepër erë që tenton kahfikjet

.Jeta dyanë murit që na ndan me lotin s’di as pas saj ku të na shtatorka

.      sakaq që deri shterikes molekulë oksigjeni depo mushkërive

.            galopi s’i mat milje brengës kur ç’na do inspirimi

.Afër a larg të na flakë e vërteta qëllimore ndryshim botës

.      zellpatjetërt detyrë ngel e saja ç’fuqimëri të na tjetërsojë ne

.            duke na e racionuar lirinë obezishëm plot metafora fasfudiste

.Nëse civilizorja histori vjen dëshmisht të na marrka pa asnjë konfiskim

.      marshe vargjesh ku poetizimat lypen shtatzanive si bajoneta

.            muzakim tok me muza-deri këtu iu jam tungjatës

S’di kur më do e kur më shpagurren fatesh moj vegimë absurde

S’di kur më zbon a më fton hipnozim nën të ëndërrive flatërzima ujvare

S’di kur më shpëton a kur më ndjell ndër të ndjenjave kurthe

S’di kur më dhelëzon a kamzhikon pasiondritërisht mes terr ekstaze

Petkat argjendur lashti m’ia shqyen virtytit me të turpit gishta

Më pas bëhesh gjuhëza murgeshtare e një këmbane biologjike

Guxim m’a rrëmben shpirtin e ç’m’a mbyt ligthi ndër magmëzoret klitha

Para të puthjes hon harbimadhin dre si e freron kurthshendur frike

Kur të trajtoj si zotë më thua që je subjekt qejfesh marrëzuar

Në të adhuroj si zuskë virgjërishtës si më hakërrehesh epshpacënuar

Bujarisht rish sa kopracisht më mrekullon me fatalnihiloren zemër

Herë m’i lehtëson vuajtjet e herë t’i shtoj dhembat gazcinike

Shenjtëruari të flas për moral e bukurisht më shndërrohesh në armike

Kurrë s’po di kur më vleron a përçmon, kur shtrigankë je a femër

- 677 -

Tash kam një konkurent që për të t’a fituar dashurizën paguan energjikshëm

Gjithshka do ti blen prej kontraceptivëve deri një satelit në kozmosi

Kjo rrëfen që me metaforat e varfërisë sime kurrë nuk do të bësh prokopi

Veç të xhelozisë thonj më kanë mbetur ndaj duhet të ruhesh frikshëm

I  vetmi çek që të firmos është puthja mbi pubisin dalldirë nga epshi

Kur karvanimin e pajtonave të zerove t’a ve pas vetes ky shendpanjohur

Në e ndjek elbërishtat e rinisë vërtet do m’i leshë djerronja e begatapakorrur

Por insekte pendimi përjetësisht do të të qukisë në pemët e fatit sqepi

Jo sepse arsenali i virtyteve burrërore i mungon duelantit kundruall

Mbase pse me dreqkat duar durim t’a mbrujta kripë e mjaltë të ndjenjës truall

Për të të bindur të shndërrohesh në mëmë begatonjash kohësh bujare

Shpat’tjetri është imi shëmbëllim masmishit kurse shpirtit oh jo asesi

Sepse unë të dhuroj një realitet ku ti je ëndrra ashtu si s’di të t’a blatonka njeri

Kurse ai të fal një ëndërr ku ti je realiteti fort çmimpështirë e lakuriqth fare

- 687 -

Nga trampolina e zhgënjimit prej lartësisë së dherarit adhurim

Flatrima mund të të ketë mbërrirë një oqeanimi miklimtjetër

Patjetër sahara mendjes e vetmisë deve fort’trisht m’u nis tundim

Vate faraonesha e s’më ka duarsh kuptim i pushtetit skeptër

Lig shqetësohem mos bëhet zhgjëndërr e një kurthie gjëmre

Arrat e netëve thyej dhe u ha thelpinjtë mykore meditimave urirë

Po sikur tash të jenë duke ia krejtvjedhë margaritarët e lotëve

Mos vallë të naivitetit varkë po ia bren epshi dhëmbstuhirë

Apo prej ibrikut të drojës vluar turpxhindti çaj i shpërthen mitrën

Ndoshta batica e përkëdhelës me gishta hëne ia gris fustanin

Kushedi dëbora e masturbonjës ia paqton shendtore slitën

Boll tërbuar nga ky barometër i kurrturptë dobësie pa shlim

Me çibuk ia djeg klitorisin kujtesës eksitore tek shaj ndyrë tufanin

Pse m’a mbyti portin lëngonjtar për një mallre vuajtje ngazllim

- 697 -

Zemrës muzeun mund t’ia gjallmërosh me qindra portrete

Ndodh të heqësh apo djegësh disa e të bujtësh huazrim të tjerë

Sa herë që të dëshpërojnë fatit me zellin e një mendjelehte

Për inat të dikujt skllavëron çdokënd honeshtratit krejt ç’vlerë

Pse mbete kaq bukurore dhe ireale botë i arkitekton aventurave

Me ligj e pa di t’a detyrosh të funksionojë si t’a lyp shendi

Në daç dhe me kafka burrash u shtron dyshemetë shthurave

Vela trillash ua bën lëkurët të shtegosh puhirash gazmendi

Kushedi i bind edhe ëngjëjt të të blatojnë adhurisht serenata

Madje rimishëron dhe të vdekurit nga heronjtë legjendarë

Ndoshta ëndërrenjave ç’realizuar ua ndez rishi të mitrave vatra

Por gjithtok s’kanë për të të dashur sa po të tashdua unë

Ani pse shpirtpatela m’a konsideron kushtimit gjoranen kitarë

Do vajesh kur s’do jem sa për mbar’epshirat dëmshkuar furtunë

- 707 -

Të dua pse dashuria mbeti çmenduronjë budallaçka ime

Pse veç thonjtë krasit kur s’e le të kurorëzohet hirvirtytesh trurin

Pse preludeve u vetbarazoka vlerash me të shenjtat shkrime

Pse pyllit të lisnajave ardhmërore i lypnon hirin e jo prushin

Të dua pse blegëronjzat e ndjenjave di t’i mjelë veç drita

Pse akullnajat e përkëdhelive tretin mjaltë ndër kupa zemre

Pse plazmuar aorta puthjesh rrjedhin ar dhe të vdekmit shpirtra

Pse ëndërrenjave ç’realitetuar embrionojmë ringjallëzima jete

Të dua pse grigjën e djajve po rishlutem të m’a veshë nën frerë

Pse përgjëroj aleancën prishma me hienat e përditshmërisë

Pse ishull virtytfshehjeje mu bëj gjunjimit hartshkrumbisë

Të dua pse astrologjisht kokallat përjetësirfatit me m’i kredhë

Pse s’i pyet zeusianin këshill arsyes na do flijë a jo sqoti

Pse çelikoret konstruksione mendimi i pari zjarr na i ngjiz farë loti

- 717 -

Pashquarësira e qiejve ku fshihesh të bën si një dërrasë gjizezë

Që fund gishtave të mij ka lypmë për një lotbardhë shkumës

Mbi-sa do doja të të vizatoj lumësira vargjesh ani pse thua: le të presë

Yje gërmash pa transkript m’i ndez verbimshëm pse’ve maji gjuhës

Antitezshëm nëse unë qenkam reve të trillvërtetës gjarpër kobzi rrufeje

S’do kurrishe konceptuale e do mbisje pa feksje në t’ëndrrave harta

Njëtrajtësisht adhuruari deri në indiferentizëm-dobishmëri deveje

Jo gjurmë shtegtirkohe prej ku kthimit përshndrihet hirbardha

Kështu dhe të mendimeve liqenj mund të prehen nga ujirat terrtare

Por kahqark sipërfaqe muzgshpinës plluskon zambakët hëna

Madje ç’druan dhe fatbardha stuhi t’a kqyrë pemën nxirmi si e lindi nëna

Edhe dheut vlagzi mes saksi syve ti më argjend mijra petale

Si unë t’a rishderdh verbuarën kovë të puthjes mbi kanavacë barku

Ç’kuptuar a m’i ke nevojë pashqisërisë a se po i shkel dritës mallpragu

- 727 -

Daullja e detit nuk reshtka e çadrat dora’dore hedhin valle tejplazhit

Çudisht në shtytjen e engjëllit të lakuriqësirës që bredh çmenduri kaltërimit

Cirilikisht vajzat lidhen ndër fjali për t’i dhënë kuptimin fillestar mirazhit

Njëmbëdhjetrrokësisht i lexoj se si zambakët e fantazisë dehin pjalmimit

Ndër djerranoret ara të reve po më treten akullnajat e fiereve të lotit

Që kur me të gjelbrin puhim vështrimi guxon e më zhvesh prushërisht

Ani pse i bie një flauti memec ndjej vetmie që ti je nevoje dirigjentja e motit

Si shuk letre i mbledh gjithkahtirat dhe i flak në plehinat e verës mërzisht

Por s’lëviz telajos së imagjinatës tuj luajtur harrim me hije qeshjesh

Teksa rreth tulipanë gjinjsh e bozhurë vaginash m’i pushtojnë qiejt syve

Instiktisht këndoj për ç’ka më mungon dhe i grushtoj murimin ngërdheshjes

Arratij prej të mendimit kornizë e ngujohem alpe kompjuterit dërsirë

Por tek hetoj monitorin një e zmeraldtë grimëz rëre m’u balerinka mbi syze

Dreq! dashke të të rikthej ritëm valëve-e ç’kërkoje muzave turpmërdhirë

- 737 -

Buka e ngrënë fshehtazi qënka sfidë fatit më e ëmbëltha bukë

Kaq më pat rrëfyer një ujkonjë as në fundgjol plakërime e ç’uritur

Me para ani po por me dashuri mëkatpari s’nginjet kurrë

Si bregu e vala kënaqësirash barabari kohëve tuj tokbuçitur

Në një ritëm katakombik ku dhe pse gjarpëron mbeti dritë drita

Pa e rrokur kush pse uni i ka pushtuar terrira pasionesh

Ç’lypani për jashligjësi kur edenin ripërmasojmë në shpirtra

Ndonëse aortë së vërtetës një gjak ndjellazi prin zemrën honesh

Sido përcëllohemi si kurrshijuari biftek i një shpatari panjohur

A mjalti parrufirë i një mbretëreshe lotarratisur përrallash

Pse shpejt do jemi kroje pa puthje e plore ç’mprehur ndanë arash

Mbase regjisorë shtriganishë amfiteatrove qëkuri vdekur

Ku hijet do gjuajnë nostalgjisë minj e urithë skuta njera’tjetrës

Si misterive përtyp bekim kur s’lartet statujë respekt tradhëtenjës

- 747 -

Mund t’a kuptosh në embrion qenieje veç pas mijra dekadash

Kur të gëzosh padobishmërimit mbase një ton me ar e stoli

Që kjo buqetë me kaq rima metaforirë gjoksplot trondi

Do ketë mbetur më e vyera që ke fshehur krejt dhuratash

Bizhuteritë sërë’sërë do t’i përçmosh si duart blatimtare

Por aheri imja harrimore s’do jem po kjo emaglamë telefoni

E-mail adresa do murgojë portëvulosur mërgatirash honi

Ku humbmallit shtegi arratirës hingëllirkujtimet troken trishtare

Zogth kushedi i shndërruar e i flatruar në një tjetër grua

Në një kozmosik kafaz shpirti që po i vërtetmeritka kaq ndjella

Mos lejo pra të më shkulësh zemrës ku verbguximit preha

Në i djeg kaq çerdha poezie palcshkrumb gjithfatet pse të dua

Pse etshëm t’a pij ç’fundmi të kuqkaçurrelave zjarr në krua

Pse rish lyp dheraputhjes ndër bij të më mishërojë jeta

- 757 -

Pela e mendjes m’a paska zemrën të lodhur nga trokthirat vetmore

Daulle ritëmlajthitur më qenka e s’di si tash t’ia bëj zap shurdhankat jehona

Më flet për të pashkelura trishtonja ku shendit na presin lumnaja verbore

Duhet shpejtmbathur të agut patkonj shtigje fatpanjohurave trembonja

S’mundem-i them ani që njëshpuqem me tokën për t’i shkëmbyer energjitë

Të ç’ekuilibrit jonizim t’i jap e të më kthejë mirkuptimës paqën braktistare

Mes panteonit të gjumit të humb orientim e bekime t’a rigjej zgjimtë

Të shkuarës e së ardhmes t’i shemb e t’i ngre premtive mijëra minare

Por trilldjallzonja më flladngre e ganxhë hënës më vrigthvar prej flokësh

S’ka gjë në e lut që të vdekurit s’guxojnë t’i rimishërojnë as shenjtët

Sakaq epitafisht m’a zhgarravin ballin yzengji hingëllirash mallkonjçmendët

Nëse deri dje kund s’e takove sot diku të pret padurim e ti druan t’a njohësh

Gjallmërohu oj mumje tej’jetëse se veç gjaku i ndezur denj të dashurojë

Ç’prehesh sfinksisht mbi hartë asgjëje e hidhërimit i bëhesh shtrojë

- 767 -

Gjatë jetuar me djajtë t’i vranë mirenjat e të lanë veç pamjen engjëllore

Pamundësisht për t’u kthyer rish bekimash harbon në hipnoza mllefi

Heri bën aventurieren kërkim kohrahumbjesh e heri trazimkukullën argëtore

Duke harruar që të dyja prostituisht përfundojnë majë plehnaje gazmendi

Kur fort bukur e di sa dhemben e ligen hirushet që i mbrujnë virtyte fatit

Ani pse krijesa mrekullore qiejsh s’i takuan as ëndrrës më guximtare

Aq më pak t’iu flirojnë shpirtin a t’u lypin shpërblesash trajtësim drite shtatit

E përditshmërimit barrë boll lotrënde mbetet dhe ndjenja si kaherit tinzare

Por kjo s’do të thoka që braktisur i ka zhiva zemër barometër dashurisë

Murlanshëm ngadalë rriten për të qenë shpesh dirigjente ngadhnjesh

Nëse shpagtareve luftra pameritësitë ua thërrasin virgjërimën shlimgjaqesh

Pa i kurrkurdisur himn rastësizmit si po tashzukat ti oj yllëzore mizë

Rreth kosheresh mjalti ku zotërparët velur mundit nga shija e pa të metë

Të mëshirkan t’u lëpish duart e gjokset e ijet e llërët e koqet-sa epshdehmtë

- 777 -

Ke fort nevojë të mësosh të dashurosh naivkurrfajshmja ime

Mbi nivel të domosdoshmërisë s’i ke nxjerrë as kryet ajsbergut

Hm, jo ndër enciklopedira kamasutriane mes eksitoresh shfletime

Por si të hapësh udhë ëndrrash e qielli të t’a thërrasë fatin shtegut

E ç’t’u dashkan të puthjeve emërtima a skenografirat e mitim seksit

Aq më pak edenet pornografike pushtuar gjarpërnajash pa mollë

Asgje s’janë as nukleariteti i dhelave e as tsunamët e epshit

Kur ngujë të zemrës dritërim nxit ndjenjën të të braktijë shkollë

Ç’bën plagjiaturë lot’tjerët tuj i adhurirë ndër këndvështrima gabore

As mos imito të rremat shenjtorka kur jetën ftillin zhbirie deliri

As mos i ço mendsh ndjekjet gjith’fe gjuhëve ilegalisht hamshore

Prej një rruge kahpapërsëritmë dhemb’bukur bujt tek seicili nga ne

Lum kush e kqyri si i kacavirret shkrepash ku i fshihet shpirti

Lum kujt i përmbytet truri e bekim veç truri nga ky lumë orgazme

- 889 -

Ky atdhe dhe vetë bir pa atë

Kur urdhëron t’i bëhem fli me ndër buzë dhembtijin emër

Harron që ditë trishtit më ka lindur të pa zemër

Rrjedhazi dënimpakëmbim e lotngratë

Veç t’i kujtoj dua me patjetër

Se kurrgjë s’bëri të gëzoj tek kjo jet’ e ç’mbarsë

S’më ndihu as aq sa mund të ndihte një vdek’ e pa gjasë

Palindur ndjehem si tash pleh i vjetër

E meqë dhe jam e si ende nuk jam mbi të

Vrigth do doja t’i valëvis qiejsh një flamur çjerratar morali

Rroftë dashuria! klith ligshtë

Brekët e pavarësimit ia ngre majshtize fati

Krye shënjueses grishzishtë

Që sa herë krahëruar më shpon jam po ky fuqi ringjallmi

- 899 -

Tek kjo botë ende keqsunduar egërsisht në çdo shpirt thërrmije

Nga miliarda mendje gjenializimash vetbesimazi trillbegata

Si mund të më pëlqejë mbi galdgjitha mendja ime

Kur s’ka të sajën asnjë unazë gishtblatimi trishtngrata

Sa mirë që askundmi s’po i gjej unizmit justifikime

Të jem shëmbëllim i rrethanirës siç ia do qejfeve balta

Duke arsyetuar ndryshe dhe mbyturi u kallsha ndër gabime

Jam po aq përgjegjës i rrënonjzezave piramida pa kurrandrralla

Ani pse mund të prodhoj armiqth përkundërt ndërgjegjes

Mbase shtoj gardhngrehurat bajoneta gjakmprehuri rreth vetes

Për t’a mbajtur largu dremitjes hyun e vigjëlencës

Mëvetizmit do i gjej zë dhe ngujvarranira heshtjes

Tuj rithënë: Shenjtit i përket planeti e fatçnjëheri kohësivjedhjes

Edhe pse përjetësirën lyp mes sarkazmirave të shkencës

- 909 -

Të them çdoçka rastësisht di do u jem thjesht një i vdekur

Si unë të tjerqindra që i kqyrin të kurrdukshmet makthvërteta

Ujkëruar tuj u endur pyllit të fateve parajsisht heshtur

Prej pushtimit zanafill nga perënditë e gënjeshtra

Gjuha e panikut s’del prej dhëmbëve pse ngelet ligsht thekur

Mbi tehet e hakmarronjave zjarrgjakrash flaklëmenjta

Ndaj shpirtrat na arratijnë prej shendtirës gjëmazi rendur

Kthimtares lutje ndjekur lavdemotesh lotpërrenjta

Kthim në arenat e dhembave për t’a vrarë bishën

Kthim në testamentet e besimit shpagrish të shembim kishën

Kthim në kutiçkë zgjedhjeje ku demonia njeh vlerë vote

Po pse kur mashtrimtarët janë politikazi çmimçelikshëm

Aq sa pa u fshehur do bënin gjithshka donin madje çdo kohe

E sa herë të ngrinim krye t’i kishim çekiç majkoke

- 919 -

Mos më lejoni alkimisht të bëj me fatin eksperimente

Flakën hyjnore më lyp psiqikja biologji e flirtim fantazisë

Laboratori kozmik i humusorit besimth në vetvete

Më shndërroi në pleh-dhé më bëri çdo shqisë

Utopi jermjashtzakonshme më vrigndizen në mendje

Qytete kallur krejt argjend arkitektoj asgjësisë

Nihilistit guxim humbjehartash ndër të sulmeve shembje

Djajtë bëj theror në nderim të vigjëlizma ngrehisë

Palcës trembur më ç’dremit kjo luftë pa fitimtarë

Nuk më është teleskop televizori dhe as divani një varkë

Ky dush arktik më pinguinon këngëve zjarrmbrothtë

Në kryerje sfidash të mëdha i hap shpirtit plagë

Shërbim fiks’ideve gjenialiteti shtyhem në katastrofë

Si gjithata që dështojnë e varrani të shpallin oj imja botë

- 929 -

Konstante shpejtësia e tejzhvendosjes së realitetit

Si për mua që gjene i matkam perceptimat mbi opinga

Si për tim vëlla që boing-ët kalëron shtegimës të kismetit

Si për time motër që s’i ndan diamantet nga të tjerat xhingla

Rrahjenjëjtë zemra e kohës në krahërorin e miletit

Infarktet krejt qenkan tjetër gjë kur dhemba jetën e prinka

Meqë nuk jemi qiellorë pse t’ia bëjmë hesapet misterit

Kur gazmendet fund tij t’i përcjellim varri na dhur mijra hinka

Me alkool ëndrrash ç’pirë e shtypshkronja parashë

Me fantazma grash mosh’pa e shtatore platintarësh abrashë

Me yjësipsherëtirat e tritolit dhe gjeneratorët e lotnajës

Kozmosisht gjallokemi sa e meritojmë pa ankesa o qurrashë

Gjithluftrave shpallur vetes për bash të avangardës

Një gur a kryqth pa emër na bën rish t’i jemi kufij hartës

- 939 -

Gjakmarrjen e ritakova ngujuar në karrigen e kushtëzimeve

Ndaloret ligje i mësonte fatit të vet heshtazi paracaktuar

“Pse duhet”-e pyeta; “Duhet”-tha; e tek dridhej e ledhova druar:

Dashuria ime tash më qenka robinjë e vetmohimeve

S’kaloi gjatë dhe hakmarrjen e gjeta hareje mes krimeve

Rrëfeu se i lypeshin para ndaj mendonte përdhune me duar

Somnambulisht tej kasafortës së vet veç një qëllimi ish harruar:

Sot liria ime mbeti skllave famkeqe e ndërveprimeve

Ani pse të dyja kamëzore nuk më ishin ndërgjegjazi e njëjta gjë

Ndryshonin po aq sa i dritës burim me krojirat e territ

Klitha nënash kqyra tek i mbrunin urisë në të kohës magjë

Tradicionalizmash më përçmuan seicila magjishmërirave të emrit

S’guxoja t’a gjykoj turpin kur flirtte me të dyja bashkë

Ungjij i dogja si kanunit dhe gangsterizmit acidlotë veremit

- 949 -

Vdekurisht po i rishkthehem tregut të të pathënave

Ani pse askushi s’paguan emër të së gjithëve shpëtim

Ndonëse si i bien pordhës edhe i rrahin gjoksin dënglave

E sa gjenden nën të së vërtetës litar paniken e ik’kan mërgim

Mbase janë po këta barinjtë më namkëqinj kaq e sa bëmave

Ku kullat e moralit i ka mbuluar hiri i vetvetes përçmim

Ngujuar barkash të tyre as duan t’ia dijnë liqene gjëmave

Për miliarda të tjerë që i thëthiroka thellësira lëngim

Kurrkundërshtuar as kandarin e qiellorit shpërthyes fati

Duke i dhënë të dëlirësirës gjak që s’iu infektoka asnjë kohe

Zemrave ç’ngopur me mashtronjat virtytazi kodoshe

Hakmarrjen s’ka kundi hyjni të t’a njohë vlerprapthi

Dhe pse dhëmbjet po derdhen tej se s’mbanka më lotë pilafi

Ku helmëzuar i ëndrrave oriz na petk shijesh hirkobshme

- 959 -

Në formën e një tulle më beft’ridel përpara

Çdo mëngjes sa zhbir retinën hutuar

Prej laborator ëndërrive mëkatonjash të kurrpara

Shtat e shpirt kopje unë-pesimizma krejt shkrumbuar

Ç’më lutet t’a ve nënkëmbë plot dinakëri e lajka

Përdita një e mbi një ta kem ngurisë së guximës uruar

Si shkallë t’a përdor ëndit pa andralla

Sa më lart të ngjitem sado premtimunduar

Sigurisht fatfundi për të shpëtuar nga vetvetja

Prej zvarrisjesh ndër kohëra neverirë

Dhérive gjakëruar nga lotvërtetat mesflakësh përpirë

Mbi kokallat e shpinës sa të jetë jeta

Me zell djajsh t’i kacavirrem honeve bes’zhgënjeshtra

Drej majës ku entuziazmi më pritka zgërdhirë

- 969 -

Të ndjerit e fruteve mushtëruara dendur me dritë

Të pavlefshme për vëmendjen e duarve tashvjelëse

Të barazçmuarit e rrënjëve yjëzuara me padobishmëritë

Të gjithviteve ku bleronjat u thinjën mes bekimash bjerrëse

E kanë bindur tim atë t’a shohë botën krimbhirtë

Tim’amë mospërfillëse të sillet ndaj kohëve e fortfjaltherëse

Garderoba e përvojës gaztrishtë iu adhuron lakuriqtë

Mijra kukuvajka dhembe si këndojnë shpirtrash çjerrëse

Ç’entuziazshëm i shfletonkan brengpashlim të syve albume

Përpjekja për të supozuar ç’drith u bluan mendja

Njëlloj si me gjetë sa fara fshihen urizmit të një hurme

Me nga një thikë gishta ngushëllisë të dy ç’lëkurojnë zemra

Nevojës për t’i rishtreguar se tek kjo ditë fatlume

Veç njeri’tjetrin kishin për t’a pasur ende edhe tejmjeta

- 979 -

Po më ngjitnin ndër brinjët gazmendur mijëra erashka pendësh

Po më shndërronin në engjëllth në një ceremoni pagëzimi

Po më bindnin që ia vlen qiellzimi tek ky shteg mërgimi

Po më uronin që e plotësova ëndërrimën sado pas tri jetësh

E para pse pendimit s’i dhashë leje të ngrejë krye lëngimi

E dyta pse kurrë nuk e takova Atin në grigja profetësh

E treta pse me verë të tharmtë i deha muzat në orgji poetësh

E tash në rilindje jam krenar kush kam qenë smoktejmi vegërimi

Ani pse sot udhët ç’dremitur më shajnë këpucët grisur

Ani pse sot zgjuar nga furia e shiut të së vërtetës m’u lag palca

Ani pse sot po të fle ende një hop do më quajnë kohëkrisur

Kur paska fort rëndësi të pohoj pse mbijetoj me të zotave glasa

Jo se dje isha veç një argjendar që miell dielli ka stisur

Kryesori fakt mbetet kush s’jam e akt më shëmtiraq s’paska

- 989 -

Para për sportistë me prejardhje sëpatshkarësh

Para për misse princeshirave destinuar kurorima putanash

Para për akademikë stoikur faktikisht si roje hangarësh

Para për diplomatë që arkitektan kurthe murlanash

Para për gangsterizma dikasteriale pronësi galdkanibalësh

Para për statuja argjendpaçvirgjura hënësi kumbarash

Para për monografira heroizmale bukshkalësh

Para për premtore frone ëndërrenja mendkulaçash

Para për turizmin e verëtharmira gjithpërgërave

Para për spiritualitetin kurrzhvendosje fatalitetgjërave

Para për të showmanëve mauzole premtonjave kohpakoqe

Para për rezervate ku hyjnitë luajnë golf vërave

Para për hidroplanë derrash që s’meritkan kallamoqe

Para për poetë?! kur s’shpërblen djaj as koha gjakpashoqe

- 999 -

Mëshirmadhja tokë mëmë e ç’i paske pjellë kaq shumë vjershorë

Si i dhurove çdo oxhaku një rimash për të ruajtur zjarret

Kur neverisë duhej t’i prodhoje një përmbytje e me taborë

Ndër vjellira sekrecionesh epshmasturbore t’iu vulosje varret

Edhe pse druajnë të shpallen hingëllimash si kuaj hamshorë

Në turpuroret korniza të modestisë lavdimi u vetmarret

Pelave u dëshmokan dyzimat e kokallive si të hyjimtë dashnorë

Sa heri mushkatoreve gra të tyre ua pjerdhin vezorezaret

Nëpër amfiteatro librash palcdjegur po tubohen aromlotazi

Prej rakisë mbi bejtet fatlakuriqta shend’derdhur sqotazi

Tuj prostituuar kush e kush më zellparë nën shtrat të kohmoralit

Në s’jam një nga ju e më shpallni tradhëtor pse rend mbrothazi

Sa më largu nga gomorrianet inspirima ku i falni xixëlli strallit

Vetmie ngel rish i përnderë dhe të më quani bir të djallit

Petalet e reve të muzgut nuk janë po ato të trëndafilave të agut,

Bjerrë mbetën prej bletëve të dritës që zukasin brenda qiejsh të çdo krijese,

Ku nata nuk e tendos dot rrezehorizontiti rrjetën e mistereve tejmi pragut,

Befasisht për të zënë të ëndrrave engjëj që flatrat po i thurin me qindra rreze.

Hijet njera’tjetrës entuziazshëm po i tatuazhojnë korbinja fundmë barkut,

Fantazmat me energji poetike pikiadojnë tejm oqeanësh prej letre,

Strabistja shigjetë e rrufesë i arratin vullnetit panteonik prej harkut,

Skllevërit e parajsëzimit t’epërmet shpresa po i çiftëzojnë epruvete.

Intensivisht po gjallokemi si gjelbërimi një ditza që s’na ka mbërritur ende,

Ashtu si fishkja po mortet brenda kopshtit të së djeshmes që s’do kthehet rishmë kurrë,

Zemrën e oqeanit plagjiaturon njeri e tjetri modestshëm këndon si gurrë.

S’ka dyshim që nuk dashurojmë si në ringjallje kur jo takuar s’kemi kundmë vdekje,

Si s’na adhurojnë deri në flijim meqë besnikërisht qenkqmi xhelozë jete,

Nëse s’të ha sot, nesër-s’je epshvalëta bukë e as unë uripashuari burrë…

* * *

Të piknikesh ndër kujtime është një lloj jete,

Venitoze, dekadente e asfiksuese,

Sepse na dënon të kapërcejmë qindra dete

E nesërmja; kohë s’kemi për udhët pas’shkuese.

Gërmimi ndër të vërteta na fsheh fort sekrete,

Por mbeten gjoksdherash e pendimpapërshkruese,

Kur veç fantazia josh entuziazmperfekte

Të ardhmen; Koha s’mjafton për shtigje përçuese.

Mund t’ia zgjidhim nyjet mistereve të zhdrejta,

Ku dje gabuam fati lakoi tanët emra,

Kurrë pa mundur dot t’a ribëjmë historinë.

Dhe në heroikemi arkivash mbytmëthella,

Legjendës sonë si do të jetojmë moj shpirtkë,

Beson se në zhvarrje do na gjejnë grishflorinjtë?!

* * *

E papërballueshme e makthit peshë,

Drita rish shprespapërfillë në kaq terrim,

E kurrshmangshme “të jeshë a të mos jeshë”,

Zemra s’i pranon arsyes asnjë vendim.

Trishti nëpër mjegull ujkërisht ngre veshë,

Për prenë e rradhës humbur larg ndër premtim,

Më kot u lodh mes manuarë ideshë,

Duke guxuar dhe të tjetërsohet pendim.

Të dyshimit milingona brejnë vitet,

Harruan festat t’i përsërisin ritet,

Kur fat’liri shpirt s’po gjen të tijnë planet.

Asnjë kuptim nuk kanë zinxhiruar flirtet,

Kur dashuria që të mungon bën balet,

E mes pista puthjesh pajohur shend’baret…

* * *

Sot rish predikova për të ndaluara territore,

Duke qenë lig kërcënuar joshjes kufijsh’ pa emra,

Gjithandej më zbojnë sa më larg prej gardheve trishtore,

E s’ka rëndësi lartësia kur s’guxon kaptim zemra.

Ndonse tejthyerje tabuve presin zotat flirtore,

Herë t’u jem kurorë-herë të më shkelin nën thembra,

Ndjenja pa arsye më bind: mbetet e keqe piktore,

Penela’re bën autoportret telajosh epshvjetra.

Ndaj nuk po dua të jem breg kur lumi vjen furizjarrtë,

Madje s’dënjoj të bëj as rrjedhën kur dherat mbeten etur,

Si një far që adhuron dhembat errësirës pres heshtur.

Kalitem durim si farkëtari godet kohpamatë,

Shpirtin e fisnikërimit që shkëndijzon tehmetaltë,

Për t’i ruajtur pavarësinë lotit, botës përvjedhur…

* * *

Ç’thëthirm’ëmbëlth fushë magnetike yti emër,

Prej shpejtësirash era më zhvesh krejt në lëkurë,

Vorbullash turpi më duket se s’qenkam më unë,

Sa joshur dhe zbuar krojit energjik në zemër.

Gjithkahesh m’a qëllojnë pasionin me gurë,

Ca ëndrrapanjohur më quajn’ vëlla dhembvjetër,

Ca më thonë çmendurak si askush shpirttar tjetër,

Pse deri hënë adhurimit po ngre një urë.

Konstruksione fjalësh saldoj me lazer baladash,

Kavot e rimave i lidh dyzuar cakshpresës,

Një portë të re t’i hap piramidfati jetës.

Ku si faraoneshë më fshihesh mister hartash,

Sa tash ç’mëshirshëm më zvarr pas dashurie baltrash,

Me vullnet të saj tuj më gdhendur trishtonja eshtrës…

* * *

Flaka përzhit hijet në mur duke e lyer në të kuq vegimin,

Ç’ka rish më vërteton se mes qiellit të dhomës nuk jam frymvetëm,

Dhe pse i cigares thëngjill më vizaton karton fjollash trembimin,

E makthi i akordon harpës së dëshpërimit gabimisht lemzën.

Mallkërrcitjes karriget për fantazma nisin dallgterrit peshkimin,

Fotografitë përvidhen nga kornizat tok të festojnë kreshmën,

Ndër trutë e të palindurve librat po ndërsejnë penetrimin,

Kohvdekurisht valizhet orgjijnë putanërisht me kujtimet hershëm.

Lëkura pa hekurosur rrëfen se këmishve u lypet grua,

Kurrshkruara simfoni e puthjeve tregon se epshi s’më ka krua,

Peshqirit të abazhurit dritërisht i mungojnë duart ledhëse.

Pantoflat alurasin për këmbkat munguar që boll fort i dua,

Për luzmat e bletëve t’avullit dushi ndjen makthe përngjethëse,

Tek më ç’gjelbëron e purpurlta, kur agu më gjen shtigjesh lot’heshtëse…

* * *

Skllav ndër zinxhirë e rish skllav mbi të ndjenjës flatra,

Por, jo skllav i shenjtkës që m’a fal e jo dashurinë,

Pse as kryeneçja s’i pranon të artat pranga,

Si paqton vasha me kryqthin qiellor e murgjinë.

Krejt nënshtruar të jeshë ndaj adhurimit pa maska,

S’do të thotë se e mban të robëruar lumtinë,

Ndaj zemrës që dhuron kahpanjohurat përmasa,

Ku liria të trokthet gazmendit si hutinë.

Jo njohja e parimit-i qëllimit ç’abstragim,

Bujarisht na përcjellin thjeshtësisë së emrit,

Ku fshehim premtimin pa blatim përsosje genit.

Ndoshta sepse dyshimi mbetka i vetmi prarim,

Për t’i vërtetuar shpirtit pa asnjë pasmallkim,

Se i ngelëm njeri’tjetrit gjunjarë lavd epshit…

* * *

Zjarri si zjarri-dhe kur fle ëndrra’ëmbëlth t’a shkrumb zemrën,

Zemra si zemra-dhe kur ka çdo pushtet bëhet frikashe,

Frika si frika-dhe kur gjunj çdoçka mban në dyshim besën,

Besa si besa-dhe kur tradhëtohet rishmaz trimashe.

Dhembja si dhembja-flijmash na e kursen me çdo kusht jetën,

Jeta si jeta-vuajtjesh prodhuar në mijra tirazhe,

Kopjet si kopje-dështimesh ligmur e ringjallkan shpresën,

Shpresa si shpresa-kohë kurr’mbërrirë ndër mirazhe.

Syri si syri-kornizë ku kryqzuar varim shpirtin,

Shpirti si shpirti-kalë shekujsh lodhur që nuk gjen prehje,

Paqja si paqja-kudhër ku lufta farkëton ardhmërimin.

Drita si drira-engjëll endur Edenhumbur ndër terre,

Nxirmat si nxirma-tej’anë fatit fshehin artërimin,

Fati si fati-drerushth dashurisht shfaqur shteg kuçedre…

* * *

S’e kam më portofolin ku ngujova puthjen e parë,

As kambalet e shtegtimit prej nga ku s’jam kthyer kurrë,

As engjëjt inspironjës e që m’ishin thjesht mëkatarë,

As stilografin që firmosa aktin e të qenit burrë.

S’e kam më helmetën që më mbrojti nga plumbi ofshvrarë,

As unazën që shkretëtirë yjeve shpërtheu gurrë,

As çadrën ku me zmeraldë më godiste çdo e qarë,

As të ndjenjës çakmak që më kall në të pendimit furrë.

S’e kam më biçikletën që më shpinte udhnajë rrufeshë,

As busullën që më udhëhiqte fole djajsh mes reshë,

As sperancën që ligsht më mbyt fund baltës së një puthjeje.

S’e kam më draprin e mallit pse m’a vodhi një hyjneshë,

As të nostalgjisë kitarë pse lisi mbet’ shkrumbjeje,

As… mos lejo të të rradhis tek ky inventar humbjeje!!

* * *

Pederasti politike e kllounizëm kanunor,

Barinj fat’rinj dordolecësh e gardistë fantazmorësh,

Flamurtarë mjeranishë e kauzistë masturbor,

Bankierë satanirash e mitratredhur hamshorësh.

Dyshekë plehrash orgjikore e psallttarë matufor,

Konservues rrënojash e arkivolistë dasmorësh,

Dirigjentë karbonirash e kroje loti pasuror,

Arkitektë shpirtrash vrarë e pjergulla gjakatorësh.

Karrocjerë ndër kometa e desantë blasfemishë,

Hoje për kore gjarpërinjsh e engjëj pushtuar xhindësh,

Varre septike ideshë e etër që pjellkan çdo bishë.

Tezgjahistë ëndrrash shterpa e zbutës cirqe vampirësh,

Helmëtistë spermsterilë e fallsifikues lavdishë,

Oh! ruaju dashuriza ime nga ky civilizimth ashikësh…

* * *

Naivisht pyes shpesh ku ia ç’kodova misteret,

Tempullit të muzërive zbuar nga gjithë fetë,

Si guxova të organizoj orgji me mistrecet,

Me priftëreshzat metafora që më kryqin fort sertë.

Një panjohtar zë që tjetër realiteti mirenjet,

Më përgjigjet se kurrgjë nuk mësohet tek kjo jetë,

Ku vorbullash perfekte organizohen mizerjet,

Ndër parapërgatitjet për të marshuar në vdekë.

Ligsht vuan dhe fjala për t’i pasur planet lirisë,

Ku nuk mbillet eshtër robi e as dogma shenjtorësh,

Dashurinë për t’a pjalmur veç për vete tejkohësh.

Atje mund t’a takosh gazmendur tuj bërë striptizë,

Mitër mendjes t’i njohësh të ardhmërimit filizë,

Poezia gjendet-s’përvetsohet profesorësh…

-1-

Me yllin pa ngjizmëruar të një dëshire tej horizont gojës,

Tashmë thjesht thëngjill zërit strukthuar erës,

Brenda kornizës së një përqafimi ende fatpamundur,

Gishtërinj naivë harenjazi vizatuar kanë,

Një peizash ngjyrakapërtherur shkretëtimegërth,

Ekualipte shkëmbenjsh kacavirren buburrecazi vetëtirash,

Hartës së arsyes ku mungon zanafillazi një lumë,

Gjurmë deveshë harrese hijazi bëlbëzojnë,

Endrrash ku s’guxon të sythojë qielli,

Shtigje që i ngjiten me katapulta asteroidësh kalaerrësirës,

Ku daullja e himenit të verbimit nuk di ku mbrujtet,

E herherazi s’druaj t’urithem betejabraktisjesh,

Palcpërdhuntareve troje të keqardhjes,

Ku ti kalendarhumbjesh pelëron paniktare vijkufijsh syrit,

Duke i ngatërruar frakun stinës parakohëse,

Si stuhi valleblertë antipagëzim bekimave vërshon,

Heroinisht tuj i injektuar jetë trishtit,

Rrokullisesh shpatsterilitetit të besimit si një ortek mushti,

Teksa ligur deh diabetikash overdoze dhe perënditë,

Pas, arenë një urimi si shirok ofshdiellt,

E embrionon deri rrënjë gazit me ar elbnajën,

Për shatërvanet krojeilegalë të birrës së një feste,

Që, koordinatash utopike të habizmit kurrë me emrin tënd,

Përkushtim meje s’do denjë të fishekzjarret,

Gjithsesi shpaghidhmëria krahmurtajazi më kthen,

Në sheshin e kryqeve monumentuar nën korbat e realitetit,

Ku somnambulshëm një dorë hirmisterazi panjohur,

Vazhdon e thuron kurora kangjellash,

Nga s’duhet të më kapërcejnë mëzthat e irisëve,

Ndërsa valëzimqark, dheu, rish epshzhurtë,

Prej kurrmbërritësisë së dritës nevojë pashkeljes së hënës,

Pse adoleshentet kaprollka puthjesh,

I tremb ligjminorenshëm hiena e dëshpërimit,

Që ruan kuadratin ku ti beft vjen e bliron mirazhet,

E me kroje aromëzirash flakëruar delireve,

Më elektrizon me përdëllim alienor krejt pyjet e qerpikve,

Mahnirë kur t’adhuroj nga tjetri breg,

Vetmor lavjerrë majë lentes së perceptimit,

O shi që si s’më lag me bletë ekstaze deri eshtës,

Qoftë veç një çast kur i vërteti bari i peizashit vlaganjor,

Prej shtjellës së hirit të ritit xheloztar,

T’i jetë mbaruar zhgarraviteti i ekzistencialitetit,

E të hyjë piramidfjalës pa më lehur nga pas,

Gjithkund Edenit ku erashkë emocionesh vesëdiamanten,

Petalekometikët tulipanë grishmë turpit purpurluar,

Në pranverës mohore të frympërjetisë sate,

Që, si vallë i pendimit hy s’i pyet tempullhabie:

Ç’shpresojnë e ç’lypnijnë e ç’kërkojnë,

Plazmuar me zmeraldë pasthirrmash dritmërim akullnaje?!

-2-

Me zërin e çdo agu mprehur limash ere në tonalitet blerimi,

Recitoj në teatrin e ullinjve ç’rrënjuar,

Ujëvara shekspiriadash pa emra monologësh,

Që kundmi s’ua kam gjetur këngëzimat e tragjedisë,

Fluturat ç’ngjyrtare të rrokjeve m’i përart vesa terrlehonë,

Me yjet vjedhë vyshkjes së gjethnajës,

Tash djajtthë që më ruajnë kullave të ngurenjës,

Tok dua t’i shkoj një pas një ndër heshtën e depresivitetit,

E krejt si ujërat të flas e si trëndafilat,

Si kuajt e si kometat e si lejlekët e si luleshtrydhet,

Kur rish s’kuptoj pse hesht si ikonat e si gurët,

Si dëbora e si gjaku e si yjësitë e si gjarpërinjtë e si ketrat,

E shpesh kam kaq frikë t’a pij gurrenjza dritës,

Edhe kaltëremin qumësht të zërit tënd,

Sa herë në thithën e shkëmbit të gjirit të dëshirimës,

Mohuarazi më zvarritet agonisë puthërima,

Por, zhapikët lodhur të buzëve eh sa më zhurijnë,

Pse s’druajnë të t’ia pushtojnë tejshkretanirat paqërimit,

Asgjë nuk bulkthërin veç kaloshinës së kthimit,

Kahpenduari për në portat e origjinës,

Ku arkitektvrari qytetth imagjinar i ardhmëtirës së fatit,

Sapo i ka rimbaruar së lartuari muret,

Meqë kush i shembi qiejsh dje minaretë e fantazisë,

Di dhe të thurrë flamuj për ezane kobnesërme,

Kështu si unë gjith’heri i besoj fesë orientimpatradhtore,

Të murgeshave iluzione të mia shpirtprostituore,

Të murgeshave iluzione të mia shpirtprostituore,

Përzgjedhurtar qenkam tek kjo detyrë,

Të ilustroj shembullin e patjetërshmërisë lirisë skllavtare,

Mbetet veç dënimi im poetist t’i besoj,

Korit të fantazmave të vegimnajës pasjetëse,

Ku m’i mbushin braktisqaret lëndina ringjalljetëra,

Me drerthit e ngazëllesave e plot kaprollkëza entuziazmi,

Tuj m’a përjashtuar hyun e koshiencës,

Nga parajsa plehurnajore e kurthit të realitetit,

Ku prangave të politikës u humbin çelësin,

Ku altarët e drejtësisë janë kauzash zota zhvirgjëronjës,

Ku të rutinës dragonj as që kanë dëgjuar kurrë,

Për gayprofetë e apostuj biseksualistë,

Ku hienat e dëshpëresës lahuta gdhendin në eshtra,

Për biblën qe ende s’denj planetit të zbresë,

Ku sot koorporatat e alurenjësve as me ettimë shpatash,

S’mundkan t’a shijojnë mollën ev’adamiste,

Ndaj ndër hojet e kuptimit zulmëroj miliona bletësh,

Thëllë më ndjeni lutjesh për të më zhblasfemuar,

Jo-për asnjë lloj ofrimi shpagshpërblor,

S’hezitoj t’i tradhëtoj haluçinacionet e mia,

E as palo penën shkulur prej spektrit që rish urithëzohet,

Nën krahun kurrë shflatruar të një sonate korbi,

E as pellglot kryqit mermeror të syrit,

Ku ti pasqyrohesh emërngjethtirazi-dashurimza ime,

Sa herë fort mall ke për përmasat universale,

Të një përqafimi që sapo nis uraganon prej nëndheut tim…

-3-

Me re xixëllimzash gjelbërore më mbushet,

Qiellthi polçekuilibruar i përqafimit trishtesh pamundur,

E shiu që pres trumpetisht të gjerbojë,

Prej thëthirhon çatisë nxirimargjendtë të syve të tu,

Lot embriondrittë s’do guxojë mendjes të jetë,

Në mos musht i një stine që s’m’a ka mbërrirë ekzistencën,

Pik’pikë ninullëzimash kjo magmëtirë,

M’a mbush liqenin bregperëndueshëm të plakzemrës,

Ku flatrimegra po lodrojnë patat e dëshirave,

Me pendët sa vlagpurpurluar ujrahënës,

Teksa kuajt e ëndrrave bardhëruar imitokan luzmonjash,

Të iluzioneve përrenj që si s’i gjetkan kund det fjalës,

Shkallët e hidhërimave më zbret tri e nga tri,

Shenjti frik’kurrë pagëzuar i errësirës,

Ujqërit blegëronjës të dyshimave tash i lëshoj nga vatha,

Të kullotin yje mbytur varrthelli kupolës panteonike,

Derisa rish të më mbërrijë bariu i agut,

E delja këmbharlisur e lirisë vallesh të ribëjë kërdi në mua,

Prej pasionpushtuarave lëndina muzash mohuar,

Të m’i zbojë çdongjyrazi shtojzovallet,

Gjeografisë gjenezike krejt si dje fatvetëm të perandoroj,

Mes tempujsh shkretantarë të shpirtit,

Ku dëshmisht veçse ti qëllon që në trajtën e një flladi,

Mbi thërrmija kaltërsire m’a thurr mjegull rërën,

Dyermbuluarazi duke e humbur shtjellën tej,

Ndër kurthëri kohësh kurrë realitetuar,

Pikiadshpalosje engjëllzorëve krahë të muzgut pa harruar,

Të pëllumbëzohesh mijëra metaforash,

Me qindra oktavë rrebeshesh gugatjeve dënestare,

Zemrën të ritmosh mbi tjegullat e makthit tim,

Pse as shtrembrakeve udhëtira gjunjlodhura të së sotmes,

S’më blerëzoi okë duarsh kurmi i flakëtirës sate,

Kushedi në ç’pikturë do të të kenë ngujuar ankandesh,

Gazlashtët djaj emërbekuar të herezive,

Apo ndoshta bronzin sterilor të së qeshurës,

Po t’a gdhendin në lëkurën e këmbanareve të së nesërmes,

Për të m’i zgjuar thellndjellakobit lebetirazi,

Perënditë që rish m’a mbrojnë mëkatin,

Eja e ktheji nga arratirat në mundsh pastaj lejlekët,

Po mes sofrës bujarisht shtruar nëpër stinë blasfemirash,

Paparashikuar gjithshka ndodh pse ti,

Dhe kur m’i ikonëzohesh shënmërirazi përgjëratave,

Papërkulshmi ngulmon që lindja e shpresës,

Nuk dritburonka majkreshta luginputhjes sate,

Ku fort disiplinuar janë mijëra vjetësh,

Varrezat pa ruajtur të poezive që tejvdekazi të përkushtoj,

Por, turrës së druve të besimit palcërisht tharë,

Ku herezia çmenduri e vetdjeg fantazmën e ndjenjës,

Ngurenja mos t’a bindë të bëhesh rish,

Re vorbulluar horizontesh mikllimverbimtë mallëngjenje,

Gjithjettej për t’i blerirë shtigjet mallit,

Ku ti prapë pa kult arsyeje-ç’trisht-do më mungosh,

Për të balerinuar akrepsahatit bekor si një rrufe e zbutur,

Ndër pellgjet e lotthit tim pasbreshëror…

-4-

Zjarrmëtirë hap’padukshme na bujtti beft era,

Shpërthyeri ndër portat e qytetit as kështjellë e as kolibe,

Udhëve merimangangordhura të natës,

Me thonj fërshëllimash ia përgjaku ballin zbrazësirës,

Vitrinash i skaliti emrin perëndisë së sarkazmës,

Që qenka aq e aq paqverbër indiferentizmit,

Ndër mure vizatoi me penela furtune varrezën e mëngjesit,

Ku habitem kryqthpasqyruar hënë pellgjesh,

Mbërthyer panikgripor kthetra një shalli mallvjetër,

Që doja kohësh të bymehej ëmbël lakqafës sate,

Kredhë uturithellë anijesh të këpucëve,

Tek u ngecin gozhdët ndryshkur arkash noeane të akujve,

Kur fort do doja të t’a ndieja nën çdo plis poreje,

Dehjevirgjërën aromë çaji të frymëmarrjes,

Shpalosur çdo kthese vale të kërkoj velën e siluetës,

Që do më prijnte ëndërrt në liman gjiri,

Ndonëse kufijdykahsisht zjarret e vegjëlth të mendimeve,

Më fiken ungjijshë shprese një pas një,

E mbi zhurngastrën e të krahërorit mangall,

Mbet prej petale yjve veç hiri i lotëve të nostalgjisë,

Mbase do të të gjej kërpudhuar nën blirë trishti,

Pse u dashka makthërimit mes kaq thëllimi të të mungoj,

Apo edhe ti më kërkon vivaldianshëm,

Në labirinthe tingujsh palctharë nën zhupa stuhimi,

Kur ende nuk i ka mbërrirë afshi i mistereve,

Rish për t’i bërë në magjën e qiellzës së memecërimit poezi,

Sidoqoftë këmbëthyerat pelëza të syve,

M’i kamzhikonte ligvetëtirazi hyu i dëshpërisë,

Sepse në asnjë kënd të mauzoleut të hipnozës reale,

S’vegon shpëtimëri çdo hon për shtegtarin,

E me epshgjuhëzat e flakpishtarëve të gishtërinjve të mij,

Kafshoje filtrat e cigareve kurrpirë të qerpikve,

Kur gjunjur do të të lypja të më ç’dehje,

Me verën e buzëqeshjes që çudi si s’m’a ke borëruar,

Mbi pushtimtaret pyje të dyshimave pse sot,

Përkundërti ujvarash s’po më kaprollon luginash makthi,

Sado telat e të ftohtit i dimrit violinçel,

Ilegalisht strukturuar në të mençurimit filarmoniadë,

Ia ka akorduar harmonisë boll hidhmëruari,

Na pret diku stacione shkulur humbëtirash një strofkullz,

Ku mund t’i bija me harkun e ekstazës,

Por gurronjash të orëve u janë ngrirë aortat,

Stakuar gjeneratorë vesit s’u pulsojnë kund dritëtirë,

E përderisa ende s’ditka të t’a gurëzoje shpirtin,

Mosprania kapilarmeteorite e kokainës së fjalëzës sime,

Ndër anasjelltësinë e dhëmbëve të krahëve,

Mallkuar qoftë ai dikush që helmatisht të shtërngon,

E gjarpërinj përvëlorë miklimputhjesh të dhuron,

Ndërsa krejt nuk sheh si po aisbergem…

-5-

Autostradë kahpanjohtare qenka jotja gojë,

Ku fjala të gjarpëritet përmes shkretëtirë heshtjesh,

Pa ditur as vetë orientimave të instiktit për ku,

Mos vërtet do t’a përfundtë shtegtirën,

Fort e lodhur stinësh makthtare nën një qershizë puthjeje,

Ku do të jem patjetër flakgjelbëruari bar ku prehron,

Apo e dritës currilëz epshpashuese lot’etjes,

Pothuaj gati po i bëhem besimit rrënjë,

Me gishtërinjtë e përkëdhelave palchuara dheut,

Nëse i gjat’trishtit jerm do të t’vonohej madje dhe një jetë,

Për të m’i gjetur pa m’i vjedhë vjeshta,

Korijet shqiponjpurpurluar të dëshirpashkrepurve sy,

Ku elbin e ëndërrirave kam frikuar t’a birrëzoj,

Në tavernën braktisur shekujsh të një kthese rish pa sens,

Nga ku do na duhet të rinisemi bekimit,

Mbërritmës ku tash me limonatën e ag’portokalleve,

Shterpnajtirës së pritjes ligur ngushëllohem,

Pse në mos sot oj autopsiste e kryqzimit ndjenjor,

E thirrur nga zërthi i misterit për të takuar një të ri profet,

Nesër sigurisht do verëzohesh thellkupë qëllimit,

Dehje’jehonës së një këmbane që ende s’i njoh tingull,

E çaji monologvakur i të miave psherëtima,

Do jetë plevituar-por kurrë ç’ëmbëluar,

Apo rrëfenjën e një korbi kafeje do dëgjosh gramafon ere,

Pa as më folur për gërvishtmat ardhmëtare,

E pa e vënë re që shndërrohem pentagram lutjesh-hije,

Që mos të të shohin të hidhnirave zogj,

Pra zhavori mërgimtar përruazhuritje kohpapërcaktimës,

T’a dashka mallit një pickamë whisky,

E me rrebeshin flutura’akullt të një dushi kujtimesh,

Të t’i ç’mëkatojë zotapenduar arratisëset ide,

Eh sa kamasutërshëm po i përgjërohem krijimit mirfilltar,

Të më kthejë zanafillë të tjetrës premtore vdekë,

Veç unë të këngëzoj si zi’ujë pagëzimi,

Teksa shenjtët nga majtrampolinat gjuhzjarravitëse,

Të kridhen mollësh harruar vjelë të gjinjve,

Kur çmendurisht më avullonin nën trumpetë duhmaepshi,

Nëpër kofshët trëndafiluar prej turpit,

T’i tatuazhoja emër dhembjes që fshihet revetmimit,

Në të qafës bistakth pa formëzuar rruzuj vegimi,

Një syth vlag’ri kafshimi të ndizja pishtar,

Kur mbi karuselë hutimi pëllumbat e parfumit të flokëve,

Të t’i zëvendësoja me dallëndyshe rrëfyese yjësirash,

Sepse hartdëshpëruaras e di që vijëzima kobit,

Ende kahlindja pa ia hapur velën hënës,

Trillharruarazi do të ikësh tej parcelash të opium agonisë,

Ku po i zgjatet një pranverë e re fatpulsimit,

Ndoshta duke m’a lënë gërshërë buzëve,

Pa prerë e qepur supengushtën këmishë të përqafimit,

Lëkurpërcëllim ngatërruarazi ke hedhur shtatit,

Veç puhizën fantazmëruar të ekstazës sime mirazhgabore,

Si vallë eterisht ndjell’lakuriqtë do vrapëzosh,

Mes kapronjve trembur të kënaqësisë,

Ndër stepat thëthirmpakufijme t’iluziveve metafora,

Ku kalendarisht dinastijnë tigrat e hareve,

E unë do duhet të hetoj pas vizores e kompasit leonardian,

Në atlasin e orgazmës së aurorës së mbrëmshme,

Për në busullën e cilit qytet fest’hyjtë,

Para begbengut të janë nisur dishepujt e frymëzimit,

Fatit për të më ribërë krua shteranak poeti,

Që m’i farkon shpatë zëri xhelozia me tehet rrufenjëzuar,

Nga irealja krenari e humbjebetejës me shpresën,

Sprintuar egoizëm lumturimit krahmeje,

Meqë veç mur rrethimi arkitektuar sa drejti tradhëtirash,

Qenka ngastër nacionalizmit puthëtira jote…

-6-

Nëpër tunelet e hijeve tejet pyllit të panjave,

Ku ende nuk po e harmonizojnë vivaldishëm ardhmërinë,

Gjithë bletët e ëndërrimave pasionesh burrërore,

-Instrumenta dëshirpagdhendur drojës,

S’do doja pentagramstinësh të dirigjohesha nga yti trill,

Që m’ia shthurr në çdo syth këmishe muzikën shpirtit,

Por kjo s’do të thotë që s’tringëllij siç do ti,

Nëse akustikën pa përmasë zemrës m’i përkëdhel,

Kur duke e braktisur valësh çdo bregu,

Simfoninë arrogante të miklimave që s’njeh asnjë rregull,

Nga djajtë kurrë blasfemuar instiktit,

Vërtet e ç’e ndjell pas qeshmës korin e langonjëtirës,

Në çdo festë fshehtërake të hyut të mençurizmit,

Arratisu prej varrezës së realitetit të lutem,

E gazmendur eja klandestinazi në eden të rrethit të arsyes,

Kam prenotuar muzash kaq himne ritëmthjeshta,

Padurimit të presin veç ty t’i këndosh,

Për rrëkezat e dritës që të shkasin nëpër petla gjinjsh,

Pa shpresuar kurrë të ribëhen kaçurrelave re,

Për prushin që më ka mbetur epshvirgjër mes pëllëmbëve,

Sa herë yjisht etesh poreve të trishtisë,

Për argjendverbuesen mjegull t’aromave dheruar,

Ku ligsht fsheh të trëndafilave zogj që si s’po m’i dhuron,

Pra po kërkoj qiellisht të t’a orientoj flladtimin,

Drejt një përqafimi gjelbërnajpanjohur,

Ku polkotthi shenjtët japmarrin zdrukthtari kohësh,

Me dalta e çekanë të më bëjnë syrit kitarë,

Ndërkaq që ende pa më prekur i lulëzimit teh majgishtash,

Do të të pishtaren e s’do keshë me ç’t’i fikësh,

Teksa ç’akordancat e rivalëve toredosh grishmëruar,

Psalltin sfidash vargje plagjiaturiste,

Në një dialekt jupiterian pa shpikur nevojave shpirtëruar,

Që, unë e ti dijmë t’a flasim qoftë makthit heshturazi,

Dhe pse askurrherë s’kemi shkëmbyer altarfajit,

Ndonjë unazë diamantirisnxjerrë premtese,

Për të lartur supesh tempuj dashurishë,

Që rrënjësh bese s’do t’i mbërrijë uragani i asnjë tërmeti,

Apo për rrezëllima nxirake ujëvarash nesërmtire,

Ku nën-tok do t’a spektrojmë ndjenjën,

Veç si një grusht dhe parajsor vështromë përthellgjoksit,

Habit si po t’a adhuron zhurimuriturazi farën,

Tej milingonat e erozionit të harrimit,

Mos të m’a shndërrojnë në shkretëtirë të lutjes luginë,

Por, me mijëra kometa ogurmira të më mbillesh eshtrash,

Në ugarë të vegimave lehontare mallit,

Më fal nëse po të predikoj me zërin e një ç’ekzistenti,

Me të njëjtën gjuhë si krejt hidhnajvuajtësit,

Qofsh e falur dhe nëse nuk m’a dëgjon recitimin e zjarrit,

Kur dikund bukurisht je nën vello tymi,

Sidoqoftë nëse do të të duhet lotzemërisht dikuri,

Ndonjë instrument nostalgjie t’i shpikësh orkestërdhembës,

Eja droj’pa e sharromë harenjash mespyllit…

-7-

Nisur kam t’a shoh shtrembërisht prej sa tepër larg,

Gjithshka që kurrë intuitivisht betohet: në do,

Ndonëse ngujim trajtpalëndëzor jam bërthamës atomike,

Kudo ku ligjesh ekzistence vërtetë dua,

Herë në tyrbet zhdukur nga hartat e syve të iknajës,

Bëhem pendimtari karvan harrimës pa kthim,

E herë prej trampolina thyer majqerpikësh të ardhmëtirës,

Kridhem honit të mosqenies gjakëruar,

Ende të pa kolauduarat shqisa instiktore perceptimi,

Varkshpëtuari më prijnë shteg veç në terrmë,

Ku pakundërshtori funksion algjebrik arsyetimit të dritës,

Më bind pse liria është vetvetes e plotë,

Vetëm atje ku të zemrës paformësi i mohohet shfaqja,

Në të tre përmasat jetvdekrilindse virtyt paprekshmërisë,

Ku yjorja moshë uni gëzon pakohazi mosngjizimën,

Në shpirtërinë ku farkohen shpresë a ngjyrë,

Thjesht dhembja të mos oqeanet ideve,

Patjetër do na i murlanë enciklopeditë trashëgoreve dijeni,

Zjarri shpagshpëtues të mos rishpiket,

Pse do i shndërrohemi n’energji motorrit të misterit,

Bardhëtira e asgjësë mos përcaktojë ere kufij,

Oh-do na e krejt ç’palcërojë vertikalitetin e nevojflatrimit,

Nëpër gjokse gurrash meditimave gjelbëronjlypëse,

Mos po i përgjëroj jet’tjetërsisë të bëhem ujë,

T’i ç’et patkonjtë kalit që humbi zotnë,

Në legjendën rapsodifundit ku trimëria ish kurrfekonduar,

Shpatë t’i fark dorës kur frika s’i ka dhurur pushtet,

Kur ende s’iu ka bërë hi festa e hakmarronjës,

Perlshëm t’ia mbjell lotët e rënkimeve,

Ballë të plaguarve pa pjellë prej nëna gabimtare zilonjash,

Kaq porcione bujarimi besoj u mjafton hyjve,

Mos m’a mohojnë mjaltin e mirësisë të më bletërojë,

Kështu gjinjtë dunaçaguara të virgjëreshave pyje ëndrre,

Si shpërblim t’i mbuloj shkëmbyeshëm me ngjethmë,

Gishtakaltërorëve trëndafila të epshit,

T’u hyj ndër dejtë e aromave qeshvjedhurazi,

Tutje-gllënkë harbimi të jem dasmës së zogut me rrufenë,

Për velat e ekstazës fort urtisht çmendurake,

Pra peizashe jo aq patriotikshëm flamujsh poetikë,

Por me verboren dendësi të dëshirimës,

Thika tingujsh ngjeshur sup më sup lartësi këmbanaresh,

Për këdo që i mungon përditazi muzika e maktheve,

Epitafë skalitur gjuhë luleshtrydhesh,

Që s’do kemi nevojë të na transkriptin hidhma,

Kur i ndjenjave tren na e ndezi udhëtimin trasesë së lotit,

Prej klithës së argjilit në syth të irisit,

Për të na i sosur hije fantazisë po n’atë peron malli,

Sirena e paqës botëtjetër alarmiane realitetit,

Ku makiavelshëm dashuria s’do na paradojë manekinazi,

Me hapa interesash teh urës së sfilatimit të falmës,

Por, gjithsesi për kaq pak përkohmëri,

Duhet pranglirisë të jetojmë si të përjetshëm…

-8-

Sa herë verbëria somnanbulshëm bën parabolën est-west,

Nëpër qytetin e dëshpërimit tim varur në një re loti,

E paksa më vështron tek hajn shtëpi engjëjsh,

Aq sa veç të fustanit kindza flakërime,

Lagen nga të errësirës ujra arratisur prej krojeve të frikës,

Dallgëzuar lig dalë ç’thellë liqenit të mendjes,

Më duket se një copëz të mëndafshtë dielli më hedh,

Në qiellin grish’artëruar të dëshirimës,

Duke krejt m’a ç’ylberuar guximin për të kapërcyer lotin,

Syrit që tash m’ia hap gjithë portat e ndaluara gazit,

Ngadalë të trishtit stalaktide ç’monumentuar,

Thonjisht e zhveshin gëzofin e akullit,

Madje dhe stalakmitet e hidhërimave ende buburrecuara,

Kotten nudisht në një plazh të ndaluar,

Ndër flatrat e shëtitoreve rruar prej hije leshterikësh,

Harabelat pranverharruar rish nisin gjelbërijnë,

Teksa bliret vrapojnë me sandalet rripakëputura të erës,

Nëpër rrjedhat e trotuareve kah’hutuar,

Neonet po arratijnë shtigjesh katakombëse natëtirës,

Sepse këtu s’do pllakosë pushtetisht kurrë më,

Dëgjimpanikësja simfoni pa shkruar e alurimës së natës,

Bile dhe hienat që mbrëma më loznin okej ngricballit,

Me topin zjarror të pikëllimi ngjizur avujsh loti,

Kund sot nuk po gjejnë barkë shpëtonje,

Për t’i kapërcyer murin kinez duhmës së detit të përçmimit,

Hartash vërtiten larg limane qerpikësh,

Ku si mbërrijnë dot shenjërisht stekat e shpagëtimit,

Çastet fluturisht duken si një libër faqekaltërt,

Çudi’eturi po e lexon një përrallzë fëmijësh pa embrionuar,

Shpejtazi gjithësia u sajua ashtu si e adhurova,

Kur isha para bigbeng fatit pakorrigjor ende engjëll,

Kur nuk kisha kuptuar ç’janë minierat,

Ngujuar mijëra mijle xeherorisht në shpirtrat e interesave,

Dhe as oxhakët mjegullnajflorinjtë të smogut,

Që t’i nxirmërijnë flamuj dhe shqiponja përqafimeve,

Po, po, bottha mitërsisht krejt si aherë,

Kur nuk ia kisha zbuluar thelli në rreshtnë krojin palc’artë,

Etjen i mëkon baltës së klithtirave shëruarazi,

Mes plagëve gulçngjethura me emrin kobtar: dashuri,

Kupat e njerëzve deh me verën e dritës,

Shpesh helmërisht tuj i uruar mirësi njera’tjetrës mjaltazi,

Ndërsa perënditë kalërojnë përmes lugina zemrash,

Indiferentshëm pa u rikthyer në Olimp,

Ngjyrçthuri me mantele të sathekur elbi hedhur,

Ndër supet që ajrin ndyrojnë aromë mollësh shejtanëzore,

Eh ç’realitete që veç në hijet e celuloidit të ëndrrave,

Mund t’i stamtojë fytyrpadytësisht mahnitja,

Dhe pse me asgjë tokësore s’më lidhin,

Kur duhet t’i vuaj vetmallkimin çdo kryqi zbuar realitetit,

Ku orë e pa kohë bekim jam dënuar të predikoj,

Ja ç’përfaqësojnë trëndafilat e zjarrit,

Ku kudhra ciklonet e metaforave ndërron stinstinësh,

Pa riciklim natyror impotencës së farkëtarëve të vetëtive,

Ku-sapo t’i fsheh tej kodrës së entuziazmit tim,

Xixat e syve vallëzuar në kurorë agimi,

Pasionrish aizbergon rreth ishull trurit pashprestira,

Rrëmetngrehinash të blasfemizmit brenda gjakgjakut tim,

Teksa kurthmakth pres të shkosh si çdo ditazi,

Kësaj rradhe pa më hedhur retine as dhe një pishtar,

Paku sa nervat t’i ndez qirinjve të lotit,

Spektrim ngushëllimit tim për aq shekuj në shenjë mëshire,

Sa të kujtohesh veç për një qindarkë veshtrimi…

-9-

Energjidyshimtë, rrënjazi, pema sythekaltëruar e thirrjes,

Ershëm m’a pushtoi krejt qiellin: të dua!

Ti je paperceptueshëm e bukur si një liqen puthjeje,

Valgjelbëruar nga zambakë rosash epsh’egra,

Si një urë përqafimi ku dy majat konstruksion fantazisë,

Kanë mijra vjet mall pa u kapërcyer as vegimash,

Si një përrua humbur vrapimesh flake,

Që gjarpret ndër shkëmbenj akulli drejt të jetës kërthizë,

Si një amfiteatër i lashtë pjergullash dehjeje,

Ku qark perënditë adhurojnë krijimin,

Si një ajsbegr diamanti që thelli plluskon mendimit,

Ruajtur turpvlerës në gjakun e dritës stuhirash gazmendi,

Si një manastir ku hyu i vetmisë kottet nudo,

Mes murgeshash fantazmuar pendimi,

Si një shkrepë mermeri ku tajfunet me tehe rruferash,

Skalitur i kanë shtatore skllavit ç’nënshtror të përgjërisë,

Si një thinjgjethkë ekstazsambrujtur marihuane,

Bjerrje’etur tek lut t’i dhurohet trishtit,

Si një pjano kështjellthyer nga harmoni prefekte barbarësh,

Ndërsa i riarkitekturojnë ylberazi flamuj krenarimit,

Si një libër frymshenjtë që ende s’ka zbritur,

Mes paqës sa e sa sodomiste njerëzore,

Si një oqean psherëtim’muzgtë mbi pëllëmbë shkretëtire,

Ku dallgësh argjendi velflladen ishuj ag’ëndërrirash,

Si një kasollkë lulkuqesh mes pyllit të yjeve,

Ku po ninullohen përrallat kurr’rrëfyer,

Si një fallxhorkë që bën shtrigërisyrit ilegalisht striptizë,

Në arenën e një defi ndëshkuar prej shkreptirave,

Si një sirenë multiplikative homeriane,

Që s’gjen thellnajë zemre të kthehet në realitetin premtor,

Si një tortë barke që rremat e një feste pa emër,

E prijnë në portin grishëror të armikut,

Si një kope pishtarkuajsh që tërheqin pas trokthit natën,

T’a degdisin lodhmës kotthi në kahet e moskthimit,

Si një karusel ujëvare ku më ngjethron dëshira,

Të m’a pikiadësh njëqind shekuj fatin,

Si një violë që më lidh me telat e tingujve direk trilltirash,

Para se të t’i kafshoj hirmazi gjinjtë mbjellë reve,

Si një kurorë trëndafilash vesuar flakë,

Me zmeraldët e të mijve irisë-pluhur rrezëllimtar adhurie,

Si një dëborë joshdrittë ekzibicioniste,

Ku lodërtojnë foshnjat e profecive pa zbritur zotash,

Si një korale bethoveniane ku i zërave uragan,

M’a gris partiturën e shpirtit ku fshehuroj pendë engjëjsh,

Si një maratoniste që mes ritmit të vlagmallit,

Më rokullin nëpër venat e shterlutjes,

Më duaj!-plot shpata shkrepëtirluftrash kjo klithzë,

Zogjdegësh e hyjolimpisht m’a rrëzon krejt të qiellit pemë,

Në prehrin e një kryqi ku i falem ende vetmimit…

-10-

Rreth kafazit mureqelqtë të natës uzurponjë,

Pa përmasa gjeoshqisore iluzivitetesh perceptimi,

Re xixëllonjash vallëzojnë mitërtrurit,

E me një shi ëmbëlthak flakërijnë horizontin ç’busulluar,

Teksa unë përplasem nga njeri në tjetrin breg fjale,

Për të kapërcyer sërfisht dallgarsyen,

Pse si një peshk steril duhet të krajlem ende,

Tek ky real akuarium i jashtligjshëm pa ajrim ndalesash,

Me çizmet e frikaçërisë kurrë alarmveshura,

Të alpinëzohem majë honirash instikti,

Trashëguar kam një kanun morali që përgjëruar lutet,

T’ia gris çdonenshëm një e njëqind e njëmijë fletë,

Dhe herbariume epitafesh që trisht më kujtojnë ardh’pas,

Se antologjisht jam mortazi lule balte,

Antenat satelitore në batiskafët e vetmimit,

Nga asnjë galaktikë nuk më sjellin sinjale ndjenjash,

Fizikës sigurore monitorësh thyer të mollëzave,

Ku m’u shpërfaqkan veç karvane kometash velloverbimta,

Tej shtigje yjesh kushedi ç’rrënori tempull zemre,

Ç’dashurie do i prushërijnë mangall buzësh,

Ndërsa gishtërinjtë e mi as kaçurrelave të shkul’erës,

S’ia përkëdhelin dot kurthëtirës kryet,

Brenda të drojës gjashtfaqësh ngujuar jam tok me lirinë,

E ende s’di pse prej hyut të hakmarrjes,

Ndoshta dhe pse dikurë nuk bujta nga porta festore,

Në orgjinë frerpa kuçedrive panjohura të dritës,

Apo pse një engjëllthze pafajtare pafajësisht ç’virtytimit,

S’ia shkrova poemën e shvirgjërimë shpirtit,

Kushedi dhe pse nuk e tejbrega përroin e diamanteve,

Ku ende më priste princesha e varfërisë,

Gjithsesi varrezës së të sotmes me thonj klithash,

Vizatoj ndër gjinjtë e qiejve puthjepapushtimtë kanavacës,

Portretin e gjysmës së ëndërrirës sime,

Që po si unë vuan dënimin e vullnetit ç’lirë,

Ndoshta brenda një sfere loti orbitet universit,

Kund futbollit a lottove të rastësisë kurrë pa më ndeshur,

Qoftë aq sa për të më qëlluar ballfatin,

Me një ortek rrënjshkulur miklimash sa trallisës,

Edhe nëse s’do të mbërrija t’i dhuroja mirtar,

Mantelin e platintë të një magmëpërqafimi merimangtar,

Pra vegtarja shkoi nesërmes pa ardhur,

Duke më lënë rishmi po në fjordin e eremitpendorit,

Kurora mediokre vargjesh të thur fron korbash,

Për monumentet databronzta të nostalgjisë,

Kur dikurë vërtet s’isha as shenjtori, as mëkati e as falja,

Ndonse shpatë e parë pagëzuar stuhira epshit,

Por ky ungjill u gris pa ikur gojë hyut,

Kurrsesi për mos t’u rilexuar nga apostujt e pendimës,

Që kahtej ndarë e kanë ngastrash ruajtjeikonazi errëtirën,

Ku zotthazi ja që s’më bëjnë dot pjesë,

Fillikatthi veç me skeptrin e braktismës më lanë,

sho’shoqin të masturbojmë nën ritmin e dëshpëresës,

Meqë alkimisht asnjë Shën Mari perversiteti,

Nuk mund të m’i zhbirë gurdobësive frëngjitë e ekstazës,

Sepse me gjeninë e idjotit ogurfundmi kuptova,

Që gjithë femrat lindkan çlirisht kurva,

Ndaj ky apostulat në trajtë mirazhi kokainmpiksur,

Do më zulmërojë rreth fatshpëtisht ç’tunduar…

-11-

Thellë liripraruarit pallat dinastik të fjalës,

Klandestinazi hyra vegut të jem realitet qoftë dhe memec,

Përzhbirur embrionit të jehonave gjëmazi ardhane,

Mes mushkërive tuberkulare të qiejheshtjes,

Herë zhapikem nëpër skuta dëshirash,

E herë skifterem majë shkrepash hidhërimi sygjarpërimit,

Shpesh qëllon që piramida gen shpirtit më keopset,

Duke mos i gjetur kund arkitektit laps,

Kur ndonjërast krejt përmasima horizontit,

Ku jam fatrrethuar muresh të drittë dëshpërimi,

S’druaj polhipzbritazi të lodërtoj ndër shkallinat e arsyes,

Ku i ngjiz e thërmoj idhuj iluzionizmit,

Sepse hierarkisht nuk di ende ç’ka lind të shenjtet,

E ç’ka vdes të arratijë kalendrave të lavdisë,

Kohpërjashtuar nga gjithë rremat e mundësive detshtera,

Për të kapërcyer dallgdrojën epshuar,

Peshkërisht monologoj për koordinatat e mrekullisë,

Prej nga kurrë çerdhe dijenive s’do erëzohem,

Për t’u bërë ndoshta oshëtimë njëmiliardë decibel,

Dhe legjendat pa krijuar ende t’i tremb në mitra lahutash,

Por ja që paracaktimash qenkam veçse këmbanë letre,

E sado t’i biesh gjeth zëri si blerëzon buzëve,

Jo se nuk dua t’a mbush plot flutura shkëndijash,

Mimozën palctharë të universit arttar,

E madje jo se nuk lypem të m’a mbjellin me farë rebelimi,

Shkretaninë e pa të dytë të fatit bujar në çdo farë loti,

Thjesht do adhuroja të m’a elektrizonte eshtrisht,

Një dorë malli panjohur ujëvarën e flokëve,

Një kurm kometik flaktire të më prehej,

Veç një çast në prehrin hibraktisur dragonjëzash kujtimi,

Ku kanë mbetur veç gjurmë hartash lënë shkujdesive,

Ende pa u ngrënë bletësh harethara nostalgjisë,

Tash me lule emraçpagëzore çiftëzuar,

Vjedhuri ikur nga kafazi i ideve lumturiste që noton yjesh,

E të njëjtat plagë në zemra paqeniesh ogurndryshme,

Ja që s’na dhembkan klithtirash njëlloj,

Përderisa në stinë perversitetesh perzervative,

S’ka shenjt që s’ofshëroi një herë prej thikës së vetvetes,

Nga mllefkafshuarit gishtërinj të përkëdheljes,

Më ndjenjmjaltë shtërnguar rrënimkulm ekstazëtire,

Ndaj si të striptiztoj ligshtar timit tru,

Arenave mbushur me hije statujorësh hiruar prej korbash,

Kam bërë be të gjalloj kryqmurgërisht,

Në bërthamë të mollës së pse’së virgjërore kafshimit,

Në diamant shndërruar për dhëmbët urithyes,

Që dogmëzojnë të m’i falin rish ulërenjat partiturash ere,

E të m’a grirëzojnë neurotiken edeniadë,

Me marihuanën e paqës kurrngushëllore arash frike,

Kur fundi nuk ç’ngujohem më prej idesë dherore,

As nga sythi i qelës së ç’dekonspirimit të kuptimit suprem,

As vreshtat e qeshjeve s’do t’i vjel më,

E as për birrë s’do t’a ziej më elbin e qarjes,

As ushtëtar s’do më kenë më kufijtë e filozofisë,

E as minare mëshire kleritikët-aksionere ineteresash,

As direk preludimi karvanet e shprestisë duna epigramesh,

E as yll orientimi-hyjnitë e zodiatikës,

Uraganin e stuhisë po e kthej në krua dhembe,

Deri në gjëmë gjumi premtuar për tempullin mirazhik,

Kur do më duhet betimpërgënjeshtrazi në gjithë të lotit fe,

Flladtisht kanibalazi të të them vaginal-të dua…

-12-

Sipas kauzës së metereologëve krejt stuhimat breshërore,

Reshë do m’ia fshehin shtegtimit yjet,

Shpejt jahti i entuziazmit ndërtuar me materie vegu,

Për të t’u ankoruar fjordesh të syve ekzotikëzorë,

Paparashikueshëm mallit do m’a kurthërojë,

Një ciklon fort lukunor peshkaqenësh sa dalë mitra valëve,

Kur vetëtirat guxim do m’a shënjojnë fatit orientimin,

Me metafora të zhubravitura shuk goditjesh,

Velapërgjakur e gati shpirtshkrumbur,

Mbytit do t’i shpëtoj prej detit vetfundur gotverë ëndrrës,

Në një cektirë prushëruar me peshkërira dëshire,

Për të dalë tej një ishulli dëborëtirash habie,

Ish bariu i ogurit vetmar paq do më rrahë arratirash,

Me kërrabën që ruaj keqtirën kuptimpa,

Ku rish prej grigjë shenjtirave trillzbimtar paskam mbetur,

Madje dhe aherë kur më përzenë trishtnajtirës Hyjtë,

Pse kaluan kaq karvane verbore ditësh,

E mbi asnjë gamile s’të kam parë shkretëtirës,

Pse kapërcyer kanë kaq vargmale etjeje gjelbëruar dritazi,

E kund s’po më endezhurit përronja yte,

Pse qindrajetazi gdhendur t’a kam krahërorit lahutën,

E si vallë s’po m’i oshëtin qiejtitë jotja baladimë,

Pse gurët lodhur të fjalëve fort miklimtare,

Nuk m’i rilind për t’i bërë kështjella por veç rërë eshtrore,

Pse pema jote emërpanjohur ngulmisht i mugon erës,

Në pyllin epshdjegur të përqafimit tim,

Kështu ca e nga ca më rriten ara sokëllimës,

Mëzthat ekstazisht dëshiruar e kobnie të pagojë,

Meqë savanë lotit cigarja e shpirtit ku shkrova “të dua”,

Hi ngel sa herë e ligthëthij zjarrndezjes,

Të dua dhe kur çafçafësh shkreptimtarë përkëdhelës,

Retinqorruarazi ndjenjash mbështjell një tjetër,

Të dua dhe nëse bistakët flladkaltërt të vjeshtakeve buzë,

T’u rrënjëzokan në tjetër tokë pasioni,

Të dua dhe sikur argjendluspat e klithakënaqësirës,

I veshin halat tjetër notari thellësira ekstazire,

Të dua dhe aherë kur paragrafëve të besimit pa krijuar fe,

Në ungjillin e një tjetër Zoti po i lexon,

Të dua dhe pse me arin e stërkalirave të qeshmës,

Aromëzon brigjet një tjetër oqeanthi ndjenje,

Sidoqoftë gjerdanit irisxixëllor të ekuatorit tënd mirazhik,

Patkonjtë e perlave i trokthin përmes planetit tim,

Kur zemra do rritet dimensionesh të një molle,

Që s’e dije pse kurrë s’duhej kafshuar,

Përderisa sipas premtimtirës ende s’kish mbërrirë edenit,

E shenjta thikë t’a qëronte epshit pa konvertim,

Unë pra që sot thjesht kam dalë të adhuroj,

Si direku yt gjarpëron përmes blirësh,

Oh, unë pra që përgjëratën lutem të t’a bëj velë flladi,

Qoftë utopisë veç edhe në një atlas shqisanxjerrë vegimi,

Ku sizmografët jetës m’i parandjellin,

Një trëndafilishtë konseguencash duar tradhtire…

-13-

Nëpër elektrikun kabëll të vështrimit,

M’a tejshkon ekzistencës si një rrymë një milion kilovat,

Gati më ndizen pishtarnxjerrazi brumbujt e syve,

Nga energjia që: ku buron e shkarkon,

Mbase thjesht për të më feksuar kafke tunelet e nervave,

Prej nga më arratin rishmi perceptimi,

Apo me një lumë flakërenje të re huajtur prej terrnie,

Për të më vërshuar venazhdrejt e në plug zemre,

Krej më dhembon gjithë metafizika e trupit,

Nga ky përçim ngjethak thika tundonjmërie më fal dorezë,

Pyjet e ëndrrave që mbolla përmes kodrina natës,

Rrokulli ere m’i shkrumb puhizfluturim,

Zogjtë gjithfarësh të fjalëve që i vodha baule qiejsh,

E i mbolla plisa kafazit florinjëzuar të gojës,

Posaçërisht për të të bindur të jetonim tok brenda një reje,

Thellë erashkës së pendapërkëdhelave,

Që në pikëlima shiu lotërisht më shndërrohen,

Ritmuar ligsht nëpër luginën braktistare të heshtjes,

Fantazmat e poetëve ende pa lindur që do më ndihmonin,

Metamorfozash ty të të bëhesha altar,

Qark meje ringjallur kauzash të ç’virtytimit,

Një marsh funebër përtalljeje përjetësirash po luajnë,

Në nderim dordoleci grunajtrembur të trillit tim,

Teksa para më ecën thuajse si një ujëvarë perversitetesh,

Që ngjitet shkëmbenjve të kuriozitetit shterpanik,

Ndoshta të gjejë ku vallë ia mbolli dora e mrekullisë,

Aq premtoren farë të dritërimshpresës,

Ligsht lodhem ndër kronikanët e alpinistikës,

Hyun e mungesës pyes se kur do të kthehesh stacion yjve,

Risërishmi të m’a përmbytësh breganë,

Me dallgët gjelbërore të qeshjes-lugajat e trishtit,

Ku pas rosave të egra të pasionit gjahtarak,

Më lehin ende zagarët e kërkimit të ç’ka kam humbur,

Remat e barkave të ditëve kalbur i kam palcë lisa ideshë,

Dhe velat e erës të kafshuara nga hije korbash,

Madje çafkat e lindjes s’di si ngatërrojnë kah busulle,

Me pelikanë perëndimi e humbin yjve,

Përderisa t’i më tretesh mëndafsh horizontit të adhurisë,

Si një hënë e fikur orientimash retrospektive,

E prapë do më duhet nesërtire të ulem,

Stolbetonit ku cimën e qerpikut s’do të t’a lidh dot,

Sepse do më morrnicen keq gishtërinjtë nga lloha e pritjes,

Nga merimangat e emocioneve përçuar nënlëkurës,

I arsyes direk tehagut do më humbë ekuilibrin,

Prej fuqisë magnetike të irisëve të tu,

Sa herë me duar në bibël faji betohem se po më thëthijnë,

Në zulmin e protoneve të ekstazërimit naiv,

Aq herë më godasin mes ciklonesh të indiferentizmit,

Që na e rrënojnë krejt themele e oxhakë pasioni,

Qytetthin gjenezpërrallor të fantazisë,

Ku gamilet e territ polar i lenë vend deveve të diellnajës,

Ku kazma dhëmbthyer e klithzës sime,

Po mundohet t’i shkulë rrënjë kryqit të mallkimit,

Pse linda e pse psalltoj skllavisht përgjëruar,

Para shenjtit që s’ka si na do barabar as në gjyq premtimi,

Pse më duhet të gërmoj thelli mushkërive të verbisë,

Për të parë është vizatuar vertëtë a jo,

Ndonse panikem t’a shoh portretin tim çjerrator,

Mes retinës sate ku çudi-s’ka gjeth energjie…

-14-

Në kopështin e përmendoreve lavdpashlyera të gabimeve,

Katërpolesh e shtrirë krejt shpirtërima,

Veshur me verbërim’artët mantelë të pendimave,

Pushtuar i paskan në çdo gur qëllimi tempujt iluzorë,

Ku endem mijëra jetësh antologji vetmimit,

Për t’i gjetur një piedestalth bosh premtirës së fantazmës,

Ndonse qenka fort shpejt shpagive të më paradojnë,

Kangurët veteranë t’entuziamit ndjellprimitiv,

Në gjyqin e kurrshmangtë të mirësive,

Ku kurrë s’ua fala të drejtën panteonike të granitëzohen,

Me sqepet e rrufenjta t’i gdhendin pak e pak,

Shkabonjat pasion’egra të qiejkohës,

Por ja që dështim dëshpërenjës vazhdoj t’i kompozoj,

Rish-të njëqindenjëmbëdhjetën rapsodi gjelbërisë,

Për të krijuar ekuilibër ndërmjet veprimeve e mendimeve,

Mes gazmimesh që si s’i gëzova kurrë,

Gjithshkajës që ende deri në farë gjaku kobim e vuaj,

Duke psalltuar çdo çast dhiatën kujtimeardhme,

Fron hierarkisë së fisnikërizmit pa origjinë,

E si vallë besoja që nuk u ndryshkka i lumturimit drapër,

Ndër fushatat e korrjeshirjeve të zhgjakërenjave,

E si s’më bindi asnjë shenjt që bekoret ara t’ekstazës,

Krojet ia shterkan mitre dritëtirëfatit,

E si më ndihet misterbarabartë sot energjia,

Për të ndryshuar çdokahësisht botën me zellin e krijuesit,

Me ç’ka kam-kam qenë bariu suprem i pashqisërimit,

Mbytur në qumështin e blegërimave të mëshirës,

Me ç’ka kam-jam bariu kozmosik tash,

Veshur në lëkurë ujku që ngjeth vetbesimin,

Me ç’ka kam-do të jem bariu që s’do të mësojë kurrësirës,

Se ç’kullota po i humbet zebra e fjalës,

Nëpër fshehtaret harta t’universalizimit të intuitës,

Ku parajson nevojat demoni pagabor i arsyes,

Vërtet s’po më qashtret mjegullnaja e shndrirës së diellit,

Nga tërçka më ofron rrjeta e errëtirës,

I meritës jaguar dhe pse me shpejtësi vegimi,

Benzinë më pi krojesh palckallpta varresh pa tokë,

Ndaj mos i kurdisni protezat e dhëmbgajasjes po u them,

Pse mbetur kam shpëtimash-eskalibur,

Vringëllirë mes reve të pëllumbave bardhorë,

Hidhërimit-në dorën rrënjëprerë të rastësisë fjalzote,

Madje dhe në paqë të asnjë lufte s’kam ngadhnjyer trurit,

Me magjinë që ligmi më blaton virtyte,

Jo sepse mes arenash të skakierës së strategjive,

Flamujqiejta më mungojnë pozicionuar tej,

Qoftë edhe keq armiqtë që më nderin luftën e jo paqën,

Jo pse oborrit ilegal trashëgimnajës ende s’më ka lindur,

Shpiksi i mekanizmit perfekt të hiperbolizimit,

Jo sepse në akuariumin shterë të lotit,

Të klithave peshq s’duan të m’i ndërrojnë shije gjëmës,

Ja që ngaheri kam ditur saktësisht në ç’tonalitet lavdimi,

Himnin t’ia këndoj si fronit edhe altarëzimit,

Mjeran’ekstazori unë që rish ia përbuz,

Të çeliktat përkrenare turpit dhe helmetat panikut,

Respektit të heshtës përkundruall i shpalos besnikërimin,

Shënjimpakorigjueshëm destinim kam mbetur,

Për gozhdët posaçërisht farkëtuara për kryqtrarë,

Që populluar kanë krenarishëm edenin,

Ku po më duhet të bredhërij me zemrën e lotit krejt nudo,

Zotthat e dashurisë t’i bind se statuetat që zbresin,

Për të m’iu falur epshit-s’më përkasin,

Për aq përjetsi sa kurrë s’mund t’a quaj gabim,

Triumfiadën e një ndjenje astrologjisht ende të pa lindur…

-15-

Nëpër hipodrome ilegale kënaqësirash,

Kali i harbimit nuk do më gjejë kund pistë,

Krifa e turfullimës si një pemë rrënjmajazi shkulur,

Ndër re u pishtaron dëshpëruar rrugët engjëjve,

Kapaku i kalendarit të fitoreve shpreszhgënjim u dyllos,

Garimi do jetë ardhme veç konvencion,

Flamur ekstazpangjyrë që do të më rrëfejë yllgabor,

Pse dikur vërtet më kish kah e krah orientimi,

Drejt nënshtrimit pa kushte gjaku ndaj idesë pakorigjore,

Se ekzistoj vetëm pse duhet me qenë i pari,

Eh ç’cinizëm horizontesh flatrandrydhura kafke,

Tash që dhe i mësova të vizatojë shpirtit koordinata,

Arratimë genesh lig kuptova: të jetosh,

Do të thotë të ndodhesh jo veç si zogth kthetrash fantazie,

Atje ku je i bindur si terri mes rrjetë dritëtirës,

Se nuk ke qenë frymazi realitetit kurrë,

E kurrë s’do të ndodhesh kaltëruar ëndrramohimës,

E jeshë gjelbëran kurrë kurrasnjëhernajash kurrmbërritse,

Meqë kam monologuar kaq kohpafund,

Me dialektin parakrijues të vetë Shekspirit,

E si vallë veç një herë nuk përgjërova në falje ideshë,

Me të papërsëritën muzë të tij që më josh fajesh,

Ujin t’a quaja shkatërrim e ajrin-shpresë e tokën-çerdhëz,

Zjarrin-entuziazëm dhe qiellin-embrion,

Mos pse s’dita o hyj t’a shqipëroj gjuhën e dashurisë,

Po me flakpapërsërittën gjuhë të dashurisë,

Astronautshëm dënim ia humba yjet perceptimit,

Për të mbetur qëllimverbirë strategjisë miope finishizmit,

Ku më ndjellkan ç’konseguencash ole’të e kurorave,

Që ende kutërbokan aromë fatkalbëzimash,

Pse çdo ditë bekimit do lindë një ngadhnjës i ri,

Të shndërrohet mekanizëm vetbesimi,

Vdekazi për të merituar si çdo muze aureolat e blatimeve,

Që guxim paturpit rish do të të vjedhurijnë,

Meqë çisterna e verës thartuar të qiellit pa shenjtëri,

Duhet të ritmohet shi për të dehur gjithë qiellzat,

Apo portat e kërrusjes lypen tej hapur,

Që të çlirohet ndëshkimave perëndia e triumfive mohuar,

Por, sot gjendem fort nënshtrimlodhur,

Jo se s’kam numër amze kamzhikut të filozofisë,

Por pse heq dorë nga frerët harbuar të lirisë së pa liri,

Dhe këmbët i praps prej yzengjijve të erës,

Ç’delir qenka kllounisht të mos imitosh zellmrekullie më,

Vullnetet e uraganit që u përket veç shkatërritjerëve,

Në shtëpi të kthesh ku po të presin t’i shartosh,

E puthjes shegë dhe i përkëdhelës portokall,

Ku zambaku i një etjeje eh sa panginjse,

Çdo ëndrre prodhon fabrikagut diamatë vezullimrinj vese,

Për t’u ndjerë lavdbarabartë meritash,

Me një sulltan njëmijenjënetësh krejt ç’përrallëzuar,

Eh! kthej në pusin dhembator të kujtimave,

Kur luaja me një patkua përroi rënë trokrrufeve,

Kur sokëllija nëpër brirë jehonash deri shpella panikimit,

Mes pyllit që më thëthin e egërsisë së rritjes,

Pa m’ia treguar kurrë kroin bekor jetës,

Ku shtojzovallja i shuante qirinjtë tortës së epsheve,

Duke më pritur mijëra vjetësh të mbaroj arsyesh,

Udhkotësirën e garimit në mosqenien përkohtare të vlerës,

Ku fundi mallkoj pse këmborazi më harxhoi shenjtinë,

Për të gostirë djajtë ulogë të pendimit,

Që, qark përkushtimit tim shpëtim’mohuar,

Mprehin penisët e hakmarrjes trisht mosbindëse…

-16-

Shpesh përkundrejt erëra syve shkëmbehemi,

Si re me ngarkesa lumturisht kahnegative-e shi s’bie,

Ndër dherat e meditimit vlaga gënjen,

Kur thotë se s’ka nevojë për florinjtaret sekrecione tonat,

Sa bukur po ruhemi për të mos i përplasur as ëndrre,

Çisternat e ideve dehur me nitroglicerinë yjesh,

Ndër fate paralele drejtëzat e përkushtimit,

Çudi si s’na thirrkan tek e njëjta stuhi,

Ndoshta sepse për çdo mister magjizuar pa lejen e njeriut,

Pyesin këshillin e perëndive të arsyes perfekte,

Dhe askurrherë s’po guxojnë të lypin vendime qiejsh,

Nga endacakët e instiktit mëmëdhedashuror,

Me thesin e lirisë ngarkuar në shpinë,

Shpërndajnë nëpër botë reshjet premtore në formë lotësh,

Duke imituar barsjen e lumenjve-na bëjnë më bujarë,

E tuj gufmuar oqeanazi-ç’koordinatemi,

I dhembave margaritar sa ngjizur i universit,

Mbi dorën e një puthjeje çastpaduruar verbrari diellsohet,

Sapo tej ndërgjegjes largim hijet e pyllit të trishtisë,

Nga qepallat harruar pa hapur mirazhimash,

Çmendurakja magmë e gurrgjakut tash,

Shpërthyer prej zemrash që si s’besonim se na bindeshin,

Veç me ciklone dënesash ekstaze mund të fiket,

Për t’i falur shpresë ogur’re gjelbërisë,

Timpanët e ligjeve të frymëdhëniemarrjes së argjilit,

Zanafillazi të bien shurdhonjtare fest’rilindjes së zotave,

Meqë pas shtatë vdekmave tona adhuruar,

Vegimimi i epsheve kaq brutalisht do të kondensohet,

Ndër termometrat thyer të dyshimave,

Me shkop bambuje do i kapërcejmë zerot besimit,

Përmes hartave profetike të metereologëve të tjetër jete,

Do të trokthim si shkretëtira mes orgjirash,

Madje dhe parandjellat fallxhore të sizmografëve,

S’do na bindin kurrë pse mbetëm humnera impotence,

As para e as pas biblikët kozmologjistë,

As shtëpi asteroidësh s’do na i dhurojnë ndjenjave zbimur,

Sepse s’e dinim që jemi kaq dëshirimthjeshtë,

Si kashta e përqafimit mallin sakorrur,

Si mjegullnaja shtegblerore e sokëllimës së drerëve,

Kur sulen ulërenjash të gjahtarëve ndër kurthe ekstazash,

Si thëngjijtë që tatuazhin thellë lëkurës së klithave,

Hyun e moskokçarjes për pësimet e rebelimit,

Si dallga harenjmadhe e shampanjës,

Që i rreh shkrepat grishegër vaginës së etjes kruavirgjër,

Apo si dhe dëbora që ka mbuluar krejt,

Thesarin e një penisthi që pret lutjesh rikrishtërimin,

Falmë pse lig e kapërceva murin e blasfemizmit,

Për të qenë shpirtsyferinuar si dhe ti lirisë,

Dhe unë të fal pse i djeg ungjijtë apokrifë të flirtit pa zot,

Mbi altar zemre të jeshë rrahjesh unë,

Thëthimërisht t’a ndjej mungesën oj saharë,

Ashtu si dhe ti eskimezimin tim të humbur akullkafke,

E më qarken kaq tepër kojota frike me trajtat gaznimfura,

Vetrrethon aq shumë tigra strategjishë nevoje,

Sa pendim u lutemi satanisht shenjtve:

Mos na dashurohen kurrë retë e gjëmorit përkushtim…

-17-

Karvanet e gamileve udhnajhumbura të kënaqësisë,

Zezisht do na qarkin me re fluturzash habie,

Nëse gjunjur bindemi që ende shenjtët,

Të na shtegprijnë guximin përmes dunash të dëshpëresës,

Në kërkim të kushedi ç’oazi ngushëllonjnaiv besimi,

Që këndon zvarrim shkretëtirash ëndërrore,

Ndoshta shterë nga shpreszhgënjimtarë të tjerë,

Pa ia gjetur brigjet velës së pendesës,

Apo edhe pushtuar prej zotash të iluzioneve pararendëse,

Ende pa krijuar me thërrmijat e dritës që s’duhet parë,

Por ja që prej larg na mbërrijnë dikund,

Rryma lejlekësh penduar prej yjesira arratimës,

Aromë buke të sapovalë toke u vjen ndjenja,

Ndër frymëmarrjen e shqetësimit mallpritmash pa kohësi,

Sepse atdheu dhembvërtet i dashurisë është veç atje,

Ku percepsioni pa arsye di të jetojë më mirë,

Ku harta e flakëve të përqafimit idilik,

Nuk i vizaton dot kufij harbimit të konvencioneve,

Ku ndër tarracat e ujvarave të ekstazës bërë orizore hëne,

Një dorë misteri ka mbjellë tash agrume përkëdhelash,

Po, po-vetën thikat e gishtërinjve tanë,

Duhet t’i ç’veshin fatet e t’i bindin të striptizojnë,

Mbi platenë grishmënajplatintë të puthjes,

Ku po ritmon një muzikë harruar pa krijuar nga The Cure,

Ndoshta pse më mallkimfundi kemi arritur t’i ndajmë,

Zotat që na duan mëshirazi me ato që na qijnë,

Dhe po aq profetikazi të veçojmë syrit,

Njeriun që na shtatzan legalisht perëndeshën e mungesës,

Me fantazmën e atij që klandestinazi,

Riciklisht s’druan të na klonohet në celuloit trishti,

Pra kemi mbërritur epokën kur fekundërtazi,

Dishepujt e ideve të na e kuptojnë njeri’tjetrin me heshtje,

E jo për zotërimin e territoreve pa mineralet e gjakut,

Që i përkasin rish energjisë përgjunjse,

T’ia luftojnë krenimohimtazi veten çdo gjame,

Gjithsesi kurrë s’qenka pabesueshmërisht qeshjesh vonë,

T’ia vetshkulim dhëmbët uri’artëzuar,

Mosnënshtrimit rebelor të ligatisë së mirenjave,

E një këmbanë jehon’re të skalisin sa i qiellit shpirt,

Shkëndijrë krejt nga zogjthtë e paqës,

Vetëm për t’i kujtuar bariut të subkoshiencës së pa grigjë,

Që duhet të ketë kujdes nga blegëritë ç’ka dëshiron,

A alurenjat e lirive që s’të takojnë t’i kopjosh,

Ç’blatim guximpaprekshëm blasfemor,

Kur shpesh maratona e një nate mushkërisë së një femre,

Mbaron lodhjeçngushëlluarazi në mëngjes,

Por i AIDS’it pishtar shembullazi i kall ngjethërimën,

Gazoilit të universit kurthgjithë jetës,

Dhe dueti sopranor me një mashkull pa hierarki,

Në skenën e ekstazës pandalë tenoron bukur nëntë muaj,

Por sharrat elektrike të birit ankestar,

Pse s’je prindi i përzgjedhur mes djajve të lumtimit,

Stërnipin do të t’a dënojë shpatazi t’i premtojë,

Pinjollthëve të lotit të vet që po i sërfojnë në ndërgjegje,

Të mos përgozhden kryqzimash të indiferencës,

Ku princërojnë perënditë e shpresimit si unë dhe ti,

Si qiriri kobit-kushtimflijazi iris’irisit,

Si luanesha nënshtrimit e si ortekëzimi-faljes pakohsisht,

Ligzotërohemi deri ndër zenitet e mendimit,

Kur nuk qashtrojmë dot kush jam unë e cila je ti,

Duke ngujuar zemra’zemrës bindem që jo-kurrsesi jo,

Mos ia them kujt atë që thelli mendoj,

Ndoshta pse uji i fjalës më ka fort emergjentshëm nevojë,

Për gojën etur falenderimit të shijes që më fshihke,

Kur gjarpëradat adhurojmë karshi prushsyve,

Si flatërzohen pusirash të ekstazëtirës,

Ani pse të shkretëtirës hyj na udhfrymëzojnë dhe gabuari,

Për t’i mbërrirë padytësim anijen xhungëlperceptimit…

-18-

Gurët shpejt do arratijnë nga ku i mbajnë ngujuar,

E do bujtin në murin e paracaktuar veç për ta,

Ndoshta mund të bëhen rojë tej’jetazi,

Ndër kullat e kështjellës ku ende princëron zana e muzave,

Apo dhe të recitojnë bregut të një lumi,

Sonete për gjinjtë sa shpagëzuar të virgjërive,

Ndonëse tash dënuar qenkan kazma analfabetizmit,

Papirusë epitafësh të deshifrojnë nëpër krahërorë trishti,

Por barometri i fatit po ndjell stuhi kahpanjohura,

Që do i ridisiplinojnë orbitë realitetit,

Kështu pra shpejt do na mbërrijë e Noes barkë,

Profetikeve aforizma emigruar në padijenitë e shpëtimit,

Mjafton bëji një autostop të thjeshtë,

E do gjej guxim të jem timonieri që do të të shpjerë,

Në qiejt e nëntë të premtesës pasapokaliptike,

Ndër manuarë iluzionesh ende ç’konkretizuar fantazirash,

Do i zgjedhësh arkitekturë dëshirenjës,

Kur të rikthehesh në republikën e ndjenjharmonisë,

Rend rish vendosur prej hyut të përsosmërisë,

Përzgjedhërisht heshturazi të dishë ku të vendosësh iris,

Konvencionesh në atlasin e filozofisë,

Kapakun pritmëflorinjtë të sarkofagut të stoicizmit,

Zemrës t’ia heqësh e t’a bëshë shkabonjë drojën,

Deri dje pranguar nga badiguardët e injorancës shndritore,

Që, ndërrojnë Zot-jo kohë e ritrebelim,

Në fletët ungjillzvjerdhëlluara të dhembsotmes pra,

Ku liria mbetet ende kometë e burgosur në ide,

Pari gabimisht kaluar në rrethonjën e moralmoçalishtes,

Populluar lig veç prej krokodilësh fe’papenduar,

Sa për të pirë një gllënkë hënë vegimnaje në mbytje,

Si një krua ku gurgullojnë sirenat e paqës,

Por ja-t’a rizgjon perandoria e prehjes,

Tigreshën e ndërgjegjes skllavtare të besprerjes klasike,

Sa herë rend për t’u bërë pjesë e lavdit,

Të një tempulli yjëzuar për nder luftëtarësh terrtire,

Zhgjëndrrazi e si përfundon rrënjë e një varri,

Emërvethajnur nga satanarët e turpit pasarelur idhujisht,

Sidoqoftë po në stacionin e durimit do kalojë,

Odiseu që po kthehet gjurmë homeriadash premtimi,

Ndër trojet e penelopëzimit të shpirtit,

E karvan kaltërimit hapgrishpadytë do të të passë hijesh,

Meqë çdo hienë dashurimi ja që edhe vdiska,

Kur kut’hartëzuar shpërfaqet horizontesh të ardhmës,

Një qytet pa ngjizur që pret kombëzim,

Nga dy gene me dymijë kokë e katërmijë këmbë pasigurie,

Që shpikin gjeometrinë sa e sa progresioniste,

Dy milion shtëpi për dymiliardë ushta,

Që do t’u duhesh për të mbështetur shpine flamurin,

Sepse ç’arsyefundmi t’armikut mamuthë janë miq të mirë,

Kur janë formëzuar qark krijimit lumturak,

Gjersa nuk gjejnë dot ujë shterpirës së origjinës,

E do t’u duhet t’ua grabisin vërshenjave gjakërimën,

Kështu do më nevojitet një poemë e re,

Ku do mund të bëhesh varg i gdhendur në palcë legjende,

Përderisa mbetet krenimbarabartë me kalanë,

Ku e shkuara do t’ia rithyej parzmoret shpat’ardhës,

Që shpejt qëllimpatjetërzuari më bindi,

Pse ti duhet të bëhesh i pragut gur-vdekjes sime rilindëse…

-19-

Mos m’u fshih shpellë mërisë nëse fshikullima e adhurisë,

Nga të mijtë sy prej thellë qielli buruar,

Me një dëborë enigmatike ndjesipurpurt të praronka,

Ani kur askush s’e sheh si të rubinëzohet qerpikut,

Nëpër rrugë dëgjoj si heshturaz gazshurdhon,

I pranverës himn me ritmin e trishtit të sytheve pa flakur,

Teksa si hija palmën të ndjek kohësh,

Ndërsa kulpërohesh në përqafimin e muzgut,

Ndoshta tash e di që shtegtimit pas s’të ndahet,

Një barkë që e lotshkrumb flladi i vetmimit të mallit,

Elikat e hidhurisë që të trazojnë fjetarin liqen të lumtirës,

Kullë vetullash të hedhin stërkala argjendyjesh,

Eh sa shpesh kundërmon kobshkrumb,

Ngastrima ku tok duhet të mbillnim gëmusha fjalësh,

Por kurrnjë rrëfenjëz s’po pipëtinka gjelbëri,

Brazdave ku fatit ka mbaruar së foluri farëza e mendimit,

Madje as rrëmbyeras me gjuhën e të mbrëmshmit shi,

Si nuk t’u gjunja këmbë pasthirrme: të dua!

Si as me dialektin e emocionit të tash,

S’të ndez dot asnjë flutur metafore kaçurrelave,

Ku harlisazi kuajt e gishtërinjve të një përkëdhelpanjohuri,

Po më trokthijnë sa sfidueshëm luadhe irisit,

Ndërsa përrenjëzat e kënaqësisë i zjarrmërojnë krejt,

Nga lulëkuqe puthjesh vesëdritëzuara,

Xhelozisht e mbyll erashkën e spektrit të agimit,

E terrtira më vërshon zemrës dallgë më të larta se vdekja,

Një grilë idepadepërtueshme ligatore,

Vrig më ndan me këshillin e hyjnive të arsyes,

Perfektja simetri e perceptimit deri më sot përçmuar,

M’a degradon shpagesën deri në ç’ekuilibër t’ekzistencës,

Sa nuk po di ç’armë besimit t’i zgjedh,

Idesë për mos me qenë mes meje e dashurisë,

Asnjë piramidë ku të më fshihet faraonimi i vuajtjes,

Psherëtimat shndërrohen në barut gulçofshëror,

Ngërçet në predha e mllefet në topa e mallkimet në tanke,

Por s’qëlloj derisa brenda murepaqës së armikut tim,

Jeton pushtetlotit virgjërisht edhe ëndërrza ime,

E kushedi mund dhe të arratiset ndonjëherë,

Nga kub i atij kaltërimi pa dritare lirie,

Pra tepërt thjesht kam për detyrë veç t’i mësoj përmasash,

Ç’janë flatrat e vjedhurisë prej robinjëzimit,

Meqë ende si s’e di zoçka që duhet vetëtirazi të rritet,

E të vetpagëzohet me emrin shqiponjë,

Në kreshtë supi të më ulet me këmbkat e diellit,

Sa herë t’ia thërras zemrën në ishujt e fshehtë të nevojës,

Të m’ia tjetërsojë ngjyrat trëndafilave thuajse tharë,

Kopshtijesh cakpafund të dëshpëresës,

Me meritat e stinës që mbrujt në sqep pasioni,

Nën pulovrin zellrubintar të një ledhatime skllavërim’re,

Teksa pikëlluari as kapronjtë e vështrimit,

Nuk po i vallëzojnë dot rreth erë blirit,

Pse pendimkthyerit djaj t’indiferencës e ruajnë,

Çudi si i falin paqë kauzës së shpirtit që s’më përket,

Qullur mes diamantmërmëritësit monolog të breshërlotit,

Që s’di kur ka nisur magmëzimit t’akullzohet,

Përgjëruari i lutem zotëtuesit të mungores dhembni,

Duaje pra energjilumturi-edhe për mua…

-20-

Perëndia ja që u ligkujtuaka pse u vetshfaq gënjeshtrazi,

Kur beft iu iluzionove dashurishpërfillse kundruall,

Por kurrë kënga e kroit të së vërtetës,

S’do të gurrkalërojë deri liqenj syshë të tu,

Brigjesh shkrepazhegur të qerpikëve shilarues,

Pikëllueshëm shoh si me hije stinësh kurrnjohura luajnë,

Patat naive të trishtive që herë dritten si entuziami,

E herë muzgërijnë kahtej si pashpresa,

Kur kalorësit e ëndrrave furisht u zjarren pranë,

Duke iu stërkalur shkëndija fatesh ndaluar,

E si zogj emërpagjetur humbin në mauzoletë e qiejtirave,

Panteonësh krenimpadukshëm të lavdpambërritësve,

Ç’ngërç më kaplonka për aureolën e lumturimit,

Si i falet pa meritë një uzurpuesi rastësor,

Eh, ende pa pagëzuar të paska mbetur,

Si një shenjt që s’e gjen kundi bujaren shtëpi të krijuesit,

Pra kaltërsia e shpirtit t’a ka kaltëruar ç’kaltëruari,

Në çdo dallgë robinjëzimi thellin e koshiencës,

Pse ti s’më përket për aq e kaq shekuj,

Sado këmbëngulazi të pjergullohesh për t’u bërë rish vesë,

Për kauzën e mbërritjes majhimalajash ekstaze,

Të një alpinisti që s’di të të vlerë shije,

Pa kushte të dëshiron veç sa t’i ngjizojë gjizën ideve,

Jo për të strategjizuar vetmimës qëllimet e ngadhnjtarisë,

Gabimzhbërëse je litari që shthur’utopisht e ndihmon,

T’u ngjitet tundive pa sens të yjëzimit,

Për aq kohë sa s’do të të bind këmbfundmi lutjes,

Si flaka që e pjek e si skllavi që e adhuron,

Krejt flirtnatyrshëm të uroj pendim një agu pa re hienash,

Të bëhesh orteku i passjes në arenë realiteti,

Ku unë pres të të dua si argjilin që bëhet shtatore,

Si uji që e kthen stuhibrenga vlagtisë,

Në formë shiu bletësh të m’a qarkosh blirthin e mendimit,

Se yti lot m’i shpik ylberëzima zemrës,

Tash që pasionit u shpërvodh prej qelash të errësirës,

Ku ndrynte pa të të qashtruar shtjellvegimit,

U krye mrekullia ringjalluese e kurrndodhur pra,

Meqë profetisht s’i besoj ende gozhdëve shpirtkryqëzore,

Dëshirplotazi m’u shpaloska spektrimi i miklimave,

Krahfort er’mbështjellë me të diellit përqafim,

Magjisht ashtu si edeniani kundërmim,

Gjemb e syth ndjell trëndafilit sa shpatarë ç’mëkatenjash,

E jo-asnjërast ngjyra për aq pavdekësi,

Sa çdo mantel morali mbetet pjellë e bardhërizmit,

Prej ku guxojnë të embrionohen mitër bekimit,

Si zi’tingujt këmbanorë ashtu edhe lulkuqet e gazmendit,

Mbase apokalipstika ka paracaktuar,

Fate ardhmës t’i ngjizim një gen himn’ri fisnikërimit,

Jo verbguxim për t’a rindarë premtirën dhiatare,

Sipas përkatësisë së ç’evolucionit zhdrejtor,

Por për t’i engjëllizuar domosdoshmërie çdo plisi parajse,

Trashëgimtarët tanë me gjak magmuar,

Ndaj cakfund pres të më duash si flamuri kështjellën,

Si dora që e lart e si furtuna që i jep horizont,

Arkeologjikisht pa më zhvarrosur shkrimesh shenjtrreme,

Nga art’galeritë ilegale labirinthesh të habisë,

Firmuar fallco prej të vetzotturit burrë,

Që t’a uzurponka jard më jard perandorinë e lëkurës,

A nuk po kqyr konit magjepsës që je krejt e lënë pas dore,

Si arë që vdekur i ka uri shekujsh plugtari,

Dhe në mos lejomë të betohem të t’a vras perëndinë,

Që na i pohon ferrëzim hyjve detyrues,

Që na i mohon parajsim djajve të përzgjedhmës…

-21-

Hap’pari spektri ia lartngjit shkallët egoizmit,

Prej zezëtirës thëthirëse të mosqenies,

Drejt të bardhës së drittë shumfishazi duke imituar,

Verbitë e stërrgjysh diellit sa herë tajfunon gjuhshkulazi,

Brenda këmbanës jehonkalbëzuar të kujtesës,

Kjo pse evolucionarisht është ende herët të shpiken,

Ngjyrenjat e manipulimit të emocionit,

Në të gjelbrën ç’ekuilibërtare apo të kuqen e perceptimit,

S’ka si guxon të veprojë i daltonizmit acid,

Madje të kaltrën e meditimit a të verdhën pendestare,

Ngjizur nuk i paska ende i nevojës hy,

Tash kauzdënimit ofsejti ritëmklasik i realitetit,

Na e klonon fatin pagabueshëm profecisë veç bardh’ e zi,

Çdokush që ia lexon traktet ilegalisht makthërimit,

Testamenton në vetvete kurrë tjetërsueshëm,

Ndëshkimthjeshtën idiomë surrealizmi:

Lindim t’i këndojmë gjithçkaje që premtenjës nuk e kemi,

Pra u lypka të emigrojmë në universin e mungesave,

Pas naives cilësi të skllavizmit lavdur nga hijet,

E pas njëqind riciklime shekujbrezash,

Turpit t’a rifitojmë të drejtën e ideqiellzimit,

Që sot na e kanë grabitur me leje prej të ëndrrës panteon,

Apo na e kanë uzurpuar idhujt e injorancës,

Pse kasketa e mentaliteteve qarkërore,

Eshtë fortifikatë burgonjash pa tradhtira arratisme,

Por furrnaltë kafke trurit nuk u ka palcur perëndi,

Të na e ngujojë në qelat e nënshtrimit barometrin e lirisë,

Veç bulkthë e gjinkalla në të dashurisë pyll,

Mund të na i bindin gjoks blertërimit,

A të bilbilemi kafazësh hekurashë zemra njeri’tjetrit,

Ndoshta dhe të jem përqafimi mallthellë i tokës,

Nëse ti bëhesh hongazmendit ujëvarë dëshirash pa mbërri,

Apo ti do të jeshë ballonë tejatlantike,

Nëse mua do më duhet të bëhem erëzim busullhumbur,

Veç kështu do t’ia rivendosim rendin analfabetik,

Elektroneve që do na e përbëjnë ylberëzimin,

Meqë mentalitetesh retinat ende s’na e dallojnë qashtrur,

Se ç’farë është krenarimit e shëmtuar,

Përderisa formëzimit alienor të idilit të së bukurës,

S’ia kemi gjetur pasqyrën ku të vetpagëzohet,

Po me të njëjtin ardhor emër që profeti i kish paracaktuar,

Para se të shpikte penela shpage zjarri,

Bile para se të mbruhej brumi që do ndante kurvëria,

Për zotthat mashtronjëse të fron kryqëzimit,

Bile dhe para se xhelozia të shkrettonte çdo guri Troja’t,

Për hir të një perëndeshe ligsajuar prej baltës,

Bile shumë më pari se Homerët të mbrunin me virtyte,

Odisetë dhe akilët hakmarrash harruar,

Që gjthsesi qirishpirtin e ruanin virgjëripafikur mill irisit,

E sapo pela e dinakërisë ngadhenjëse,

Të shkelte mbi pluhur gjaku drejtësie-të shigjetonin,

Shenjim prej hapjes së plotë harkut të ngjyrave,

Genëzuar rastësive pa kompromis ndër fajet e djenesërme,

Pagabueshëm shënjestra të qenka vetkafshuar,

Për çdo idhull ekstaz’zbuar përkushtimi,

Ku korifenjtë e pasionit ende djersijnë kromozonesh,

Të na dhurojnë pamje biblike evë’adamisht sodomiadave,

Shtrirë nga thonjtë deri ndër flokë të lirive tona,

Robinjëzuar zell’artazi mirazhmohimit…

-22-

Ndër katakombet e bibliotekës djegur të së shkuarës,

S’ka pse më duhet shpagazi të gjurmoj,

Të dërguarin e përzgjedhjes së përgënjeshtërt,

Që na shkroi shenjtazi e fshehtazi të blasfemizmit ungjill,

Kalendrat e së djeshmes më duhen sot,

Aq sa për t’u pagëzuar rrënjë lartnive të së nesërmes,

Për arkitekturën e qiejve që do të na blatojë fati,

Pa më duhet t’i shpik penë guximnënshtrimit,

Për të sanskrishtuar mbase papirusëve të shpirtthit tënd,

Premtonjën e pa transrkipt të nevojës,

Eshtrat e harrimnive lypet të na shërbejnë besnikazi,

Veç për vizore hartave të përjetësizmit,

Ku lindjepaduruari ëndërrirat po rradhijmë,

Për të paraduar sheshit të kuq të lavdimit amerikanizuar,

Milingonat e ideve e transoqeanikët e qëllimeve,

Bile krematoriumet e besimit dhe kudhrat e panikut,

Përderisa të gjitha stuhirat e bekimit,

Do t’i kalojnë ujërat në digat e mohimit të konseguencave,

Ndër shkretëtirat e hirit florinjtar të shpirtrave tanë,

Do na velëtijë e shpreparajsimit yllësi,

Sepse tash a s’po jetojmë si krejt galaktika,

Në të varfërizmit kthetra që zemrat pushtuar ka,

Meqë si gjithë fatpasurit të zbuar papendim klikvetvetes,

Tej mureve të dëshpërenjës së kamjes kuptim’pa,

Nevoja ç’imagjinare kemi të ndjehemi si shkëmbenjtë,

Me mitra shenjtimi kurrçhimenizuara,

Një energji udhgjatë përgjërim të na mbërrijë,

Për të na i tjetërsuar në të betueshme fe’të e zotave pa zot,

Pra rish sakrifikimit edhe një herë duhet t’a vuajmë,

Mallkimin subliminal të satanejve kobmospatjes,

Zvarrimit deri ndër fluturima alurenje,

Gjarpërpëllumbazi t’a riciklim borgjezizmin,

Por si çdo skllav që tigërsohet nga liria e fituar pa dhunë,

Nostalgjive mos harrojmë ç’kemi qenë,

Edhe pse apokalipsi do na ndodhë qindra herë,

Në perandorinë e egoizmit papërsëritshëm pervers,

Për të na bindur biokimikisht që po kjo pemëz evolucioni,

Nis shendverbore nga i mëshirës syth,

Kjo vetëm pse tash lypet t’i shndërrohemi në perëndi,

Gabimeve fatalitare të faljeve karshi njeri’tjetrit,

E jo si absolutitetit t’i fshihemi orgazmasi,

Si minaretë përvjedhë ndër greminosje hyjnive të trishtit,

Nëse idhulli imponim’adhuror i kuptimnive,

Të ndihmon t’i mirshqipërosh idiomat realitetit,

Sot si një shtegtar ndër akullnaja zjarresh pambjellë,

S’të vuaj ligmungesën e frymëdhënies,

Por thjesht mospasjen rreth këshillit të urtësive pa falur,

Të zotave të paqes luftnxitse me hijevetveten,

Për gjithë përmendoret e pse’ve të absurdmosqenies,

Pa bronzim arsyeje e pa ar justifikimi,

E kjo përderisa ende më duhet të gdhend shpirt kometash,

Se të dua terrdëshirazi e pa kushte nihilizmi,

Ndaj panikem të të shoh drejt e në humnerë syri,

Kur orbitat na përballen si shpata të sa tehfarkuara,

Ku njeri shkrepëtin e tjetri shkëndijon,

Ku ti vetëtimesh sa herë më duhet të rrufenjem altar lotit,

E kjo edhe pse ndër të harrimave ardhmëri,

Edhe nëse dhera nesh s’mbjell dashuri e vërteta…

Kur hajmalisht t’iu kontrabandohen eshtrat borhesve e të shekspirëve fantazma t’i blejmë ankandesh

Kur letra të kapërcejë çmimin e arit dhe muzave t’u ndalohet hyjnori gjunjërim ndër bordello

Kur turpmendjet klonisht të haindelbergen miliona kopje e çdo medalion lavdi të riciklet lastrashi

Kur metaforat të rrëzojnë tiranët nga piedestalet e hiperbolat t’i ndërrojnë mikroskop komunikimit

Kur i pa gjuhë të shpallet poetizimi i shpirtrave-të pa konvertueshme do jenë ëndrrat etni dashurizmit

-124-

Po të gërmëzohet një gjuhe të humusuar kjo do të thotë se pret rradhën e ciklit të krishtiadës

S’më ka rëndësi as në se pllajat e syrit m’i mbjell me ullinj a ndërton një të re Trojë fajpapenduar

Qoftë shkëmb që kafshon erërat majqiellit apo gurth fshehur llumkohës njëlloj diamantëzohet

Tundim shpirtlakuriqësisë s’më pyet për emër dhe as ia kërkoj origjinën ikonike bukurimit të faljes

Kur fatit tok ia pranojmë jaht dashurimi një arkmort-kryerje i dëshmojmë misionit kombformues

-125-

Gijotinisht kur duan të na përdorin si shembull varet syve të kujt na i rrëzojnë piedestalin hyut

Dialog simbolesh kurrë konspirative-thërrmimi i altarit të faljes prej tehut të kauzës penduese

E ja që tash koha s’i pranon mëkatet individuale kur në të tundimit atdhe bareshojnë mijra hiena

Ndonëse si qytetarë kozmikë s’mjafton jeta t’i bëjmë keq adashëve njerëz ndër të virtyteve kovaçana

Pse dashuria humbur festa mirësisë dhuruara emër fatit s’i vigjëlon drejpeshimit të kryqreferencës

-126-

Drapëri kalëron nëpër pëllëmbën e begatisë dhe i shkretëtirës epsh si s’paska të sosur

Lakuriqësia e fjalës i poqi milingonat pa një çadër rrënje ku t’i fshihen përkëdhelave

Dhe lumi i pëshpërive shpëtimtare ka shterë e madje edhe busulla etur e devesë së muzgut

Sulmi i hijeve të mrekullisë në ikje ndoshta bukur na e le të mbarsur së paku ëndërrirën

Si një shenjti t’i falemi kallirit të mëshirës ku kokrrat e puthjeve të na i mbjellin ndër gene qiejt

-127-

Inferioriteti s’na paska piramidë por as edhe shkallët e turpërimit kurrë vatikanizëm

Teleskopi i moralit na adhuronka nga kozmosia po në të panjohurat gradë vetpërbuzjeje

Si alkimistin që më së fundmi e shndërroi lotin në ar dhe hakmarrjen që lindi kovaçin

Veç gjaku mbetka i patjetërsuar në shkëncën e premtuar të dritës kurrshthuruar dashurimit

Dhe gjunjëria e pa kombësi kornjëzëshme: faleminderit astrologji që na mëson poshtërimën

-128-

Kurora nuk mund të qëndrojë në majë të bajonetës si as froni vallzimtar ndër valëzimat e lotëve

Kori i plumbave i këndon lavdit pasi ç’prangoset shënjestre kur varreve u mbyt një dyzinë poetë

Hakmarrja e re lind nga mëma të vjetra kur faljes së vjetër ende s’iu ka gjakuar zëri ungjijve të rinj

E përderisa besimit s’ia pret kërthizën vetflijima a ateizmi plak mijëra perëndesha lindje vetvetes

Dhe oborrit dashuror s’i mjafton skeptri i seksit kur unazshpirtrat s’ngjizkan me eshtra engjëjsh

-129-

Parametrat e magjikut qëllim në bujtbotë guxova t’i direkoj një vele e më tha: jeto kohën tënde

Muret e një kauze nisa të lartësoj mbi themelet e një kështjelle malli e më tha: mbro kohën tënde

Guackat e tingujve mblodha breglum një harmonike nostalgjie e më tha: këndo kohën tënde

Shpatën e një hakmarrie zhvarrosa legjendave t’i rifal emër krenarimit e më tha: vdis në kohën tënde

Zemëruar haluçinacion mosmirnjohjes mbetur i ve trashëgimash virtyti më tha: dashuro tëndin fat

-130-

Nën retë akorduar keq të imponimit të parasë pelerinshëm po lutem të më përdorësh

Lulet kumbullore të kaçurrelave dyshimtare të të mbroj nga të engjëjve lot që lig dhembohen

Sa për të virgjërin bardhësim të dheut ku shkëmbim genit m’ia merr krejt azotin shpirtit

Aq dhe për të shenjtin gur zmeraldinstikti që prej qiejsh inkoshience tash t’a zbres mbi sy

Si çdo ndërtues për të të rikujtuar që dashuria s’ekziston tempuj vdektarësh e pa flij

-131-

Jo të gjitha konstantet e perceptimave mund t’i quanim të hadithta në dialektin e aristotelit

E mbjella fjalë ndoshta bëhet pemë kur asnjë besim s’na bind që edhe profetët si ne do rilindin

Kur beft çdo muzg na zgjon mitrës së një pikpyetjeje padijenie e agu na i kapërcen trurit shekull

Lypen gjallëruar qindra plakje rrëfen im stërgjysh që të mbetesh përjetësisht duar’ri shpatar

Pa harruar së shkruari dhiatat e dështimave dashurore pse krejt tjetër gjë e mendjes shtatzani

-132-

I tejmëti përçim m’i ka mohuar zhvendosjet në mijërat udhë nga do më shpinte koha tek ti

Të pafundtat mundësi komunikimi me dashurinë ia përjashtojnë vullnetit teknologjitë

Kjo do të thotë se i ndjenjës planet e ka zhvendosur aksin edhe pse të pa apokalips

Po në të njëjtat gradë astronomike të shtrembërimit të kryqit të klithës sate kërkim meje

Ku kompasët e horoskopistëve orbitëzojnë yjet e kurrmbërrive astrologjisë së syve të lot’lotit

-133-

Mes gjithshkasë që duam ne e diçkasë që na servirin të tjerët zhvendoset një kohë boshe

Mund të ketë specifikime të të gjalluarit por jo jetë në kuptimin e ri’riciklimit të vetvetes

Galiletë e shqisave dhe kolombët e ndjenjave ndër koordinata nevojash na kryqëzohen shpirtfatit

Hyj të na shpallin parapërcaktim premtimit për të na i mbyllur portat ku djajtë falin shenjtim

Po nga e Atit parcelë opiumi ku ti adhuron vjelësin e unë murin e dritës që xhelozisht na ndan

-134-

Për të vleruar veten duhen fshehur edhe për t’i zbritur shkallët që të ngjiskan tempuj prometejve

Lypet lëvruar jo veç e gjakut arë nevoje por shkëmbishtja e domosdoshmërimit së mendjes pari

Pa neglizhuar frekuentimin e jazzklubeve të liganisë sa për t’i njohur muzikën moralit të ndaluar

Armët e bekimave gjithkohazi duke mprehur thjesht për t’u mbrojtur nga shpikësit e antiarmëve

Sado ndihemi të ruajtur nga shpagonjqiejt kur s’duam vetveten s’ka se si të na duan mëshirtjerët

-135-

Do t’a lakmoja lejen e Dantes që si antivirus të më përdorte Virgjili në web’in e purgatorkohës

Qoftë pa liçensuar t’i kisha të drejta përdorimi çdo arme piratshpikur fatit ndëshkor e shpërblor

Të padukmin pisllëk shpirtrash para se bekimi t’u hapë dyert e rrath’hirit hyjnor durim t’a dilitoja

Duke e përjashtuar perëndinë prej paqë mendjes kur e zeza lufton bardhërimin pa ligjet e dialektikës

Pse yjeve të parajsisë ku prin shtegtim Beatriçja të na presë s’ka mbërrirë ende alegori e jo më njeri

-136-

Nëpërmjet këmbëve ditët mëshirore kontaktojnë me tokën ku veç zhgjëndrat na banojnë

Kur ndër ditaret e së vërtetës padukazi një dorë hyu shkruan pse jeta bëhet në mendje

Në padytësi t’amerikave adhurore kryqi ka të njëjtën fuqi poseidimi si ndër të përbuzjes izraele

Gënjeshtrisht mijëra jetësh të na bindë fati që parajsa dashurisht qenka qiellore e jo evolucioniste

Edhe nëse kjo provë për t’iu qasur virtyteve të Krijesorit s’na e çmonka të shenjtimit mrekulli

-137-

Mekanizmat e sensibilizimit për përshpejtimin e fatit on line na ofrojnë çmime shërbese

Aleatë të ngutjes na i përjashtokan ndikimash bandat e faktorëve që kushtëzojnë udhzgjatjen

Si gjithsendërtorët pa ditur që luftrave prijnë kampingje menstruacionesh ku rekruten qëllimtarët

Madje paska një kohë të qiellt për çdo gjë që strategjisht u fal gjak kështjellave e lot farkave

E ç’t’a kërkojmë kur veç ajo e di si dhe kur do na gjejë për t’ia plotësuar profecirat sekrecionizmit

-138-

Energjinë e kuptimit të përçojmë nga tonat buzë ndër të tjera puthje dashuripamundurish

Kjo mbetet ngjyra më e rëndësishme e verës që duhet dehur edhe kur na e tharmka zjarretjen

Ani pse u lypka më fort t’ia dëgjojmë oshëtirat e heshtjeve që metaforojnë plotësirën

Kur hyjkan nesh e gjejnë zhgënjyeshmi dimensione të panxënshme mes kodeve rimonjëse

Ç’ka penën e syrit na e kredh kallamar obsesionit të së tyreve zëra t’i gjejë papirus lotit

-139-

Ndër të ndyrësive galeri koleksioni s’ka ndërruar asnjë pikturë edhe pse riciklohen autorët

Penelatat të udhëheqin drejt duarve si ngjyrat nëpër sytë ku gatuhen ardhiktaret kohë

Një e mbinjerëzishme hienë duket se s’i gjen antivlerë dogmës së urisë për të dashurizmit pjella

Ndonëse në di e i zbulon shpirtit dyer ndillesh gostive me mish engjëjsh e verë palcapostujsh

Thjesht tuj e konsideruar trupin një tempull e pastrojmë ende me mëkima shenjtërirash

-140-

Një projekt abuzivizmi perfektësisht më lypon t’a shndërroj në kauz ani pse s’më kurrndjek njeri

Pishtarisht kohët e pa duar më stafetojnë ëndrrash ende pa argjilëzuara nga ku krojojnë shenjtitë

Prej lotit lind kalendariku cikël jete pa i ditur atësi ati bekimit e as emër njerke kudhrës mallkore

Ku i qëllimit çekan më hallk rrahje gjakut zinxhirët që më mbakan lidhur me idenë e profetizimit

Fundi mbetur epokzhgënjimës një nevojë për të ndjekur paku dashurinë që më mohon vargpari

-141-

Çudi si ende s’ia shpërbashkojmë elementet psikokimikë konglomeratit të shthurisë morale

Politikisht teleskopët e analizave na përcjellin në portofolë gjarpërimi që ëndërrojnë engjëllzim

Kur çdo pornogej e di: s’ka rivirgjërim pa kryqim e çdo krisht pas rilindjes do t’a ridonte atin shenjt

Mashtrimtarët lypin tempullorim e dafina dhunstrategët e ç’prangim virtytesh të kurrpërmbajturit

Tok bëhemi kazma varrezë filozofisë e as dashuria s’po na i gjen instiktesh se cilët janë fatgabuarit

-142-

Kush e ka të konservuar me tepricë nuk të detyron t’ia pranosh dhuratë një kg dashuri

Meqë i njëjti mjaltë e urdhëron t’a urrejë mbretëreshën bletë e t’ia përçmojë lulimën e rrethanive

Insistimi i të pandryshuarës shije polarizon tokën me kokën si të ekuilibrimit anasjelltësi

Madje dhe eksperimentet e përsosurisë së ndjesisë do na shpinin eksperiencash kanibalistike

Ku parametrat e sheqerit gjuhe e eshtre janë po ato që edhe ne na i hajnën kur s’do deshëm

-143-

Periskopi i një dashurie të shenjtë sa nxjerr kryet në dritë thonë se mund të të ndryshojë jetën

Sytë që s’njihkan frikë nga asnjë suferinë terri qenkan i patëdyti kusht në ripërmasim të vetvetes

Shpata e vullnetit përçor që perceptualisht gjendet tej mureve të gjithshkasisë na mohoet

Dhuron shpresën se dhjetë inspirimat do na i ristrategjinin fituesit kryqëzorë të krejt fateve

Ani pse kapërcimi i tokëqielltë do na detyronte t’ia minonim ujrat e nostalgjisë virtytit

-144-

Pse kështjellëzuar i qarkon mure emrit kur duhet të japësh atë që do edhe për vete – sigurinë

Luftëtarëve të shpirtit fantazmëruar e tepërt t’ia ftosh flijinë gostive në hanin e përkohësisë

Kur vetmohuari po t’a falin jastëkun mbushur yje të paqës kozmosuar për të tjerë

Perëndishëm pa të të pritur kamp falenderive t’ua kthesh pendimrish heshtat duar’pa

Ndonëse kryqet e mirënjohjes koordinatat dheruar ia përcakton jashtë parajsim zemrës

-145-

Më mirë se asgjë një maket anijepiratësh mbi PC kur detrat vidhen nga delfinë me kravata

Elikën e një rulete fatshitur ndër gishta kur paqja apokaliptike e universit nuk ndez shtjellë

Princin e një përralle kështjellë mendjes kur i vërteti skeptër i kartificialon gratë badiguardëve

Ikonën paravirgjërore të amëkrishtit kryesh kur etërit e kërkojnë shenjtërinë dhe në birë ozoni

Arktik drite pse t’i latosh varr dashurisë kur një puthje lamtumire grish më shpresisht se kurrgjë

-146-

Kur jetoja me një ujkonjë mësova se trembja prej yjësive qenka detyrë e respektueshme rracore

Fshehja quhej lojë ku asnjë rrufe mos na e gjente strofkullën ku duet’alurisht i faleshim dëborës

Sapo mbyll portat e inatit qielli dhe të pakujdesive kope pasionegrazi na enden nëpër pyjet e syve

Ortekisht ndër rrëpirat nga na thirrnin ua linim pas gëzofët për t’u mbledhë kërmat i natës panik

Sot tokjete me një stuhi dragonjisht ballafaqohem pa ia mbathur me tërçka më frikon nga vetvetja

-147-

Do t’a doja qytetin e një femre pa varrani emraçskalitur prej erozionit të lotit kurrshndriruar

Pa datat lind’ngordhëse mbërthyer kryqeve të kujtesës në gjuhën harrimpashpikur të fshehjes

Pa impiantet e përpunimit të mbeturinave të aventuriadës e pa fabrika ricikël gabimeve

Pa ikonat e mallit për shenjtërinë vetzhvirgjëruar në çdo festë flirtimi pafajësisë së nevojës

Do të t’a lakmoja korijen e ëndrrës të mbetej e pa ndryshueshme e tej’jetazi rioshe o shpirt gruaje

-148-

Sikur t’a ushqenim trurin me një të dhjetën e sasisë begatore që gllabërojmë çdo vakt

Do mësonim të na vinte keq për dëlirësinë e ngadalësisë së pjekjes dehëse të birrës

Do t’a falnim vallen e lulediellit për pabesirat e kolesterolit si do fajësonim diabetiken tokë

Do gjenim shkas t’iu lypnim falje simfonisë së deleve si sopranores virgjëri të luleshtrydheve

Por nëse një të qindtës së urisë t’i injektonim klorofil dashurie do na ribëhej mitër natyra

-149-

Nëse në një zjarrvënie do gjendesha mes një grigje profetësh si t’ia mbathja pa ungjijtë ndër duar

Miqtë m’i ruakan skalirë mendjes kur gjithnjë më duhet të rikthehem korrigjim pendimave

Jo pse thesaret i ha hiri i kohrave e as se i të vërtetave arkivim më mbron hajni moralit

Gazmoj të jem i shpëtuar e shpëtues kur në ç’do mundja do qe jeta pa të dashurive rreth

E të braktisja çdoçka në udhën ku i thërret qielli fatet do qe njëlloj si t’a ndizja vetë të parin lot

-150-

Nëse unë ze e sythoj kopështin e bëlbëzimës ku yjisht po i ngre murin mohimnajës jotja fjalë

Ti i mbaron përshkim qiellimit të shpirtit ku filloi të engjëllzojë reve ëndërrimi im

Sido që kuptimit i vrapon nëpër shkallët që të shtrokan rrufetë për të qenë fatrish tokëzuar

Me kurorën e ujërave të vallzosh edenit ku kam dalë të gjakngjyroj të mbjellat e të korrat

Ku dashuria më urithëzon portnjëjtave bira prej ku ylberisht nxirrka kryet gjarpëzimi

-151-

Pas enciklopedisë së gabimeve mijëra biblioteka aleksandrine justifikimesh hirin koleksionojnë

Bajonetat balladizojnë autokritikat sikundër duart i lypin falje solemnitetit të luftrahumbësve

Fituesit studiojnë astrologji ndërkaq që gratë i shpien të rrëfehen ndër katedrale masonike

Ku dimensionvërtetat dashuri në libra shpirtrash i kanë shkruar prijësit e kolonisë së engjëjve

Pa pasur frikë nga të zotspostuesve apokalipsi kur s’ka më sot e tutje kah fati por veç tani

-152-

S’ke si t’a dishë që skllavëria i ndërzen shtatanikazi bankat për të ngjizuar mitër hiçit metropolet

Barabrinjazi dy këndeve kundrualli më parë se në ëndërr të ishin arkitektuar me po aq shenjtëri

Një varrezë ku koha t’i gjejë rinj’emrat ardhësive dhe një hambar mbeturinash ku feston harrimi

Universitetet i ngre i urtësisë mosdisiplinim e sa për stadiumet-ndjenja e ndërrimit të klaskauzës

Kovaçanat e materniteteve bëhen vetë furrnalta kur e vetmja gjë e kurrdemagogjishme seksi mbet

-153-

Po të mos kishim shumësinë e kallinjve s’do bekonim grunajën florinjëzuar në shpirtra

Në na mungonte i kryqeve pyll si të flisnim për dhembat e lamtumirave parajezusore individuale

Ndoshta s’do i përmendnim fare piramidat familjare qiellnëndhesore majatakuar zemrash

Madje mund të mos pranonim që palca e mijgjyshit tim të lëvrin vrapit të stërmbesës hënore

Si sot të ndjej zemërparzmoruar si më mbron suferinave të së panjohurave dashuri teharplorta

-154-

S’paska ushtri të mundurish kur dhe oqeanet përbëhen nga fate krojesh individualizuar

Gjatësia e vrapimin nëpër të kohëve etje ku s’na mbeti pëllëmbë dhé pa farë kobesh ardhanike

Domosdoshmëritë i përcakton mbërritjes së qëllimit ani kur mbështillesh flamur ëndërrie

Meqë erdhëm për të ruajtur pishtarin e jetës pse të frikohemi nga duart që luten t’ua besojmë

Gjak kurajoje lypet dashurimëza ime jo veç për t’i dhënë gji vdekjes por edhe spermim rilindjes

-155-

Krimbi po ha shpatën si truri bren kafkën si akulli ngrin flakën si pendimi ngujëzon falmën

Duar më duar i gabimeve alfabet u bë rreth ku në mes akademikët ruhen jermim metamorfozave

Faji vetlavdet pas një parzmoreje qelqi teksa i tungjat shënjestrim një shigjetë kohtjetër

Milingona bën rrokadë me bletën kur tradhëtorë e aleatë pelerinat përkushtore ndërrojnë

Perlëzohet ndjenja guackzemre si i mirënjohjes oktopod përqafisht i mbyt kadavrën dashurisë

-156-

Edhe transparenti gërmëzim i mendimeve kurrë gjelbëruara prej krojekreshtave të gojës

Filluar luginë arsyes përmes pyjeve të pse’ve ku më parë u ka myshkëzuar pakoha

Më bindin pse panterën e ndjenjës m’a ndërsen krejt të tejdukshme ndaj s’po të këqyr dot

Si çdo vërtetësi s’të adhurokam kur më avitesh me magji stuhimi e largohesh mister puhizës

As kur plakëruar t’a shkërrmoq misrin e trurit mbi të virgjërin dhé shpirti dejpalëruar

-157-

Nëpër pasqyrat e sivëllezërve adhuron luani vetveten në krejt përmasat e mbretërimit

Dhe rish i turpëruar ndjehet për poshtërimën e të tjerave krijesa në nënrenditjet epokale

E çmon krifdielltën e atit që di t’ia mbrujë dritën e plotpushtetit ndër të tjera saga alurenjësish

Pa ia gjetur dot emrin në e ka dashuri a nënshtrim përulësimi i delirimit të dëliruar

Përderisa ç’ka ka s’e ka për të marrë kurrgjë dukjes por t’i japë shërbime ndërshkallëzimit

-158-

Nëse këmbëngulim që historia intimisht i nxit ndryshimet për kahkeq tash jemi të kundërtës anë

T’a zhbënim ogurmirin akt aktual lypej të mësonim kompozimin me bajoneta mbi lëkurë lotësh

E ja që tash s’befasohemi kur stërgjyshërit hipin mbi monumentet e këmbanorit kërkim të faljes

Ku në fakt shpesh kemi vendosur t’ua gdhendim emrat gjithë perëndive skllavërore të fatligësive

Pa e parë sotsashekuj pas fantazmën e dashurisë që reciton nën aq virtyte shekspirianët ungjijth

-159-

Lindja qenka veç pika e të qenit kënd gjysmërrethit të sipërm në ekzistencën subjektivisht materiale

Krahçelikazi duhen shtyrë prerdrejtëzat për t’i nxënë derdhjet dhuratave shpërblimpërpjekëse

Por gradët e fatit nëpërmjet influencave të natyrës ngatërruar kompromisesh garojnë me qiejt

Engjëjt e begatimit ndonëse i japin ndihmesën më të mirëve u kthejnshpinë në s’u bujtin pranim

Justifikimit se hyjesha e dashurisë mëkatfalëse qenka më e perëndishme se am’bija e papërlyerjes

-160-

Pres një palë duar të qiellta të m’a ngrenë kovën emancipore nga pusi i gjakësim kujtesës

Pres kërmillin të më mësojë të qëllimeve kështjellim dhe shpatën të di ç’është dheu

Pres mbërrimën e fundklithanive kahkundërti t’u ndjek gjurmët e të takoj të lindjes yje

Pres magjinë alkimiste të më ç’thinjosë ujërat ku kqyroj si mes zabele reve engjëllzohesh sy lotit

Pres të thuash mos të pres ç’më ortekon jeta por ti ç’më krojëzon të jem po aq rrezimlumtur

-161-

Edhe pse pashkruara skllavërisht lypet t’i zbatojmë pse me fatin s’mund të luhet pa rregulla

T’ia kapërcesh të 333 portat bekimave do duheshin po aq rilindje t’i gjeshë ndër pyje zvastikash

Pa i pohuar kurorëzuesit të kënaqësisë që s’ka të tjera kur udhshenjtimat janë ç’matematikore

Diku daltonizmi mund të të ngatërrojë brokën e verës me të lotit apo të t’i qiparisë palmat

E sa e sa fort e vështirë jetë për gjithkënd që s’u paqtua para mijëra brezash me humbjet

-162-

Sado t’i vetndërrosh emër fajit autorësia nuk pranon t’ia tjetërsosh gjuhën jehonës

I njëjti gen ndër të reja penalitete guxim e udhëheq ndjellverbërt palcën sterile të instiktit

Ani pse gjykatësitë s’duhen ripërsëritur gabonjive kjo do të na ndodhë veç në lavdndërprerje

Kur çakallica mos të ketë më bij për të kukorëzuar me fantazmoren pjellë të hienizmit

Sepse sido të guackëzohesh me dritësi-terri që të zhguallzon po lakuriq t’a ruan atë ç’ka je

-163-

Detyra e të mosditurit kurrgjë kur di sa fort më tepër se zot’tjerët qenka qiellori kult i dijes

E njëjta gjë si me mundësinë e këqyrjes nga nënrrasa e tejqenies të krejt radiografi universit

Kurim t’i iniciosh gangrenëzimit të epokave me po të zellit mrekulli që i ka e s’i përdor as Krijori

Hipokriticiteti i ndjenjës do na shpinte në një sistem ku bujku do të mbillte lotit eshtrën e vet

Blasfemisht nëpër miliona kopje të dashuronte pa fuqi asgjësuese të vetmen mençuri: vdekjen

-164-

Duke menduar horizontalisht e pa hezituar veprimit vertikalisht i humbim vendndodhje qëllimit

Çizmet e ngutit na i ngatërrojnë gjurmë orientimit ku s’ka se si më parë mos jenë kryquar të tjerë

Yjatributet e prijësimit i rrëmben ai që ka sy e kurrë cili rrok të drejta perceptimi çdogjëje s’duket

Decibelët e kaosit i shurdhin perimetrin shpirtit e jo qendrën uni’ke universit ku ndodh çiftëzimi

Lindja s’ka rëndësi ç’gjinie vjen përderisa emrin ka rregull sado mitër dritës u gjakua pa dashuri

-165-

Në korporatën busullthyer të djemperiferive shifrisht na thirrka progresi nën aliazhe rekrutimi

Kur luftrat na qenkan një e keqe e domosdoshme e ndër djerrni statistikash lavden shpirtrat

Vullnetarë që mes romancës e aventurës pasiongabuar zgjedhin si etërit dhéroret dashuri

E sapo ua zhvirgjëron virtytin kryqi i fajit të lindjes para kohe pendimi fatin u mitërzon syrit

Shtatzanim pandreqësisë që emër dashurimit dhe të tijtë bij do ia dhurojë metropoleve të flijimit

-166-

Mos më lejo të saldoj hallka dyshimash zinxhirit të heshtjes që m’i mban lidhur ëndrrat

Performanca e përkëdhelës i humb prushëri kuptimit kur duart guxim më mbrojnë dëborishtes

Qiellgojës pelikanët ikin e sjellin mesazhe me ende të panjohurit hyjni në piramidat e arsyes

Perfeksionizmi i lakuriqësisë së emocionit i fal hir ngjizmërimit të ardhërimit në fetus truri

Meqë çdoçka dua të të shqiptoj s’më lejon të fshihem pas koracës që m’a ngjir emrin gjuhpreri

-167-

Më jehonsokëlluesit fjalimtarë do t’i gjeshë foltoreve ku s’thuhet asgjë heshtmadhja ime

Oratorijnë gjinkallisht tuj e moçaluar në çdo pore lëkurën tendosjejehontë qiejve të mendjes

Vetëtimthi kanceriadat bëhen të dukshme ndërkohë që diagnostikuesit i ndajnë arat lamtumirës

Kur nëna e çdoçkaje qenka gjuha dështimi atë ka emrin e duartrokitësit shërbim shpresës

Për t’i përzgjedhë dashurinë më të vyer vdekjes që na prin rilindtarisë pa kurrtaren-tonën botë

-168-

Kurrë ankuar jetimërisë së fatit atëror liri’egër pelë trokthvirtytshme ish dashuria ime

Deri para se t’a gjenit masakruar skaj pyll ujkonjërive ku i mbretëronte e patkonjimit valle

Teksa kërkonit mes varreve të përrallive thesare që i ngjiznin etërimat e panikut mallharrenjtar

Ku ç’ngujimi i murgeshës prej tempullit të lakuriqësisë së të vërtetës më hap portë

Turpëri e trimëri të ripyes: e pse dikush guxoi të vrasë hingëllirën që më përket veç mua

-169-

Privimi i të qënit ushtë ndër duart e një fuqie jashtë ndërgjegjes urdhërin e merr prej brenda nesh

Iventari i çdo vendimi mbetet individual paçka se rrëzon palma e mbjell ullinj shumzemrave

Vlera e aksioneve të një ushtrie përkushtimi rritet koefiçientit të çdo hierarkie kryeflijuese

Kur guximi përfaqëson një kryq kryqori pa shkuar qiejve duhet t’a ketë kryer një komb

Të respektit hyj kërkuar prej lotrrethuesve t’ia zbulojnë dashurisht thelli shërbesës pavarësore

-170-

Varrezat e të fituarve e panteonet e të dështuarve gabuam kur i ndërtuam pronave të së shkuarës

Ndyer e kemi një pjeszë të tempullit mëshiror që na u besua t’a ruanim të virgjër si kurm shenjti

I bukuri mozaik nostalgjimi shpesh i mbuluar dhépendimash na i trembka gishtërinjtë gërmues

Në çdo fytyrë të paemër faji veç nga loti gdhendur është i shëmtuari ikonostas i pakthyeshmërisë

Shpina-pasqyrë kohltejtë ku duhet të trembemi nëse do shihen si ne dhe engjëjt lëvozhgpathyer

-171-

Meqë udhëtim mes dy piketash të panjohura topografike qenkër percepsioni strategjive të hapësirës

Pas çdo starti për të mbërritur askujt nuk i kronografohet barabar me të tjerët zhvendosja në fat

Përfitimi në kohë mbetet material sado fiskali evazion ia fsheh shifrat e domosdoshmërive

Pse sa më dritësirshkurtër rruga e mundësisë së intelektit aq m’e gjatë jeta në me tepër shtegti

Këpucë guximreja i lypen blerë mendjes dashuria ime që ende e mat parajsimin me pash orgazme

-172-

Sytë qenkan dy sonda që e gjurmojnë naftën e xhelozisë edhe dherave ku as i gëlon flaka

Sytë e distancokan saktë mjelmën e epshit nga sorra e emocionit perimetër pushtetit dhuror

Sytë gatuajnë me dëborën e lotit dhe të dhembës virgjëri ngushëlloren supë brengërimi

Sytë zhgabisht e shquajnë prenë e gjarprit si vetë parajsën njëmijë kohë larg prej fron shenjtërisë

Sytë si pranon të të bëhen kazermë shpagash mercenariverbra kur zemra s’të lejon t’u besosh

-173-

Pas çdo nënshkrim arkitektimi askush s’i shikon kapicat e mbetjeve shpirtërore e teknike

Ndonëse i pisllëkut evoluim mijravjeçar brenda një çasti i gëzohet darvinit revolucionist

Mentalitetet septike shpërndahen në formacione sulmimi ndaj tribuve asgjësuese të nihilizmisë

Përderisa ndyrësitë sado t’i fshehësh kundërmojnë e sido t’i sikterësh lenë pasardhës mitër syrit

Madje dhe nëse do të të lypet t’i zbukurosh dashurimëza ime rijetisht vdesin po si bija neverie

-174-

Ndër kovaçanat e teprisë së kohës mendimet e kalitura durim me çekanët e imagjinatës

Konstruksionisht na i vështirësojnë lidhjet e gjithdetajeve vizatuese me bullona argumentash

Nevoja s’na i shponka saktë birat e fantazisë ku i hënës sy të lartkacavirret ndër ne

E dyshimave inxhinieri edukon kauza të gënjeshtërta rish në utopike forma njerëzore

Ku në çdo gjuhë flet instikti që predikon po njësoren gjë: dashuria na qiellon mendpakohë

-175-

Imagjinata më ka përdorur kakohas si gjysh kështjellor bedenarrethuar me qindra topa nipërish

Në rastet jo kaq guximoshe kam qenë babai i një perëndeshe që lind një skuadrilje engjëjsh

Kur më tremb dhe kjo orvatem të përdhun një luaneshë e ilegalisht të shpallem mbret pa fron

Por shpesh lypet të kënaqem me vegimin e të qenit i dashuri i një shgabe a nëpërke-dhé

Fundmi velur nga idea se si unë kurrkushi s’mund të jetë burri që shpresisht ka ëndërruar

-176-

Alternativistët ilegalisht rish shiskan këpucë shteg’edenta e prapë mes të lirit treg të të pakëmbëve

E as në supermarketet e vrapvjedhurve nuk guxojnë e as në pistat fluturore të ëndërribraktisurve

Paçka se profetisht e dijnë që veçse udhëtimi përmestejvetes mbetka e vetmja aortë komunikimi

Mes zemër dhérit dhe shpirtit të kohës anëzisht pyllëzuar me kryqet e artë të dështonjmarrëtirëve

Ende duke i lypur dashurizmit t’iu lindë engjëj prej baltbesimit në mijëra mutacione demonizuar

-177-

Në pesë këndet e vështrimit adhuror të polarit yll të dashurisë respekti është i botlartmi

Mirënjohja nën njerin krah supesh e shtërngon bashk’krijesën që i fal ngjyrë rrezimit

Kur në tjetrën anë hierarkia gjinore dykahësisht i ka gdhendur nevojës shkallë falenderimi

Në nivelet e moralit për të vizituar nëndhesirat e disiplinës ku fort u mbështetka pesha e ëndërrive

Për të nisur fluturimat fati drejt mitrës rilindtare të zezëtirës që ç’lehonimi e pagëzon shërbesë

-178-

Ndoshta mund të jem perëndia e besimit tënd të gabuar që ende t’i puth thonjtë oj gjunjëzore

Kur si një rrënjë kryqi duhet të më falenderoje për bleritë që të fsheh dhéut e imja dashuri

Lartohesh dhe hëna t’i qarkon ikonisht kryet sepse rish të adhuroj me hiperbola falësi

Jo se shpirtin m’a shndërron në reostat të rrezatimit sa herë ndjehesh filament i brengës

Por pse rish m’ia eklipson vegimën burrit zgjedhor e si vallë kur s’hyjëzoj yjëzon tjetër qiell

-179-

Kopshte kënaqësirave disa lindin mes hingëllirave e cikël lamtumirës vdesin po kalëruar

Të tjerë njoh që ndër llogore i gjetën piedestalet edhe pse i shndërroi ushqim korbash armiku

Pa ua dyshuar shenjtërinë e besimit dhe i aleatit teh i ka përpirë gjakimit shumë shpirtravyer

Por as shtjellave të parasë s’mund t’ua mohojmë kontributin shfarosës mbi koleksionistët piratë

E ç’ka mbesin-sa pak-i ka frymshterë e munguara e tepërt bujarimit koprrac: dashuria

-180-

Për t’a nxjerrë nga rrënja katrore e arsyes vlerën shifrore të asaj ç’ka kurrë s’po kuptojmë

S’na mjaftojnë ekuacionet e interesave dhe as kamuflueset mënyra idilike të filozofimit

Të shenjtat përgjegjshmëri jetokan në tempuj të thjeshtë ku drita mbruhet nga shpirti i argjilit

Dhe bukën e dashurisë e ndajnë barabar kohërat palindur ani pse s’na pranojnë për etër

Ndërkaq që në sitën e dijenive mbetet ari i nevojës për të shkëmbyer sekrecionet e eshtrave

-181-

Prej vetvetes evoluimi i baltës po na shpie deri në monumentimin e hyjve ende panjohur

Bletët e hapave e plotësuan synimin që udha mrekullore t’u mbërrijë kosheret premtimjaltta

Guri krijoi kështjellat si shpata duart e si drita nihilizmin e si falja kryqin e si pamundja ëndërritë

Darvini brenda seicilit e mbaroi së vizatuari ciklin sado skematik fekondimit të vazhdësisë

Nevoja e bririt si e këmbanës thërriska ndër martesa me yjësi spermore e sa pak po lind njeriu

-182-

Ja që s’jam shenjti zbritur re ëndrrash për të të mësuar konspirativet gjuhë të serialeve nëpër deja vu

Mos më adhuro as si trafikant proverbash kur asgjësojnë sho’shoqen si shpatat duele xhelozimash

Aq më pak të më puthësh duart si një babai të dytë kur po dua vrig të më shpallësh atin e të tuve bij

Ngjitje’zbritur piramidave hierarkike të ndjell pas për t’i njohur gjithdetyrat çdo faraonizmi të moralit

Për të t’u betuar që kurrgjë s’më ka lindur asgjësie e dashuria ndaj na shtatzanet e pa filozofueshme

-183-

Sado obskurantiste individualeve pushtete papnore fshihen përgjunjet e shërbesave të mëdha

Astronomisë kafkngujuar të shpirtrave për të rigjetur orientimet faltare të të vogëlthave favore

Kur po në të pagabueshmet koordinata engjëjt e mirënjohjeve iu modernuan ofiçinat zemërlodhurve

Oksigjenojnë predikatat e kurajimit pse veç nëpërmjet fajit do përshkojnë udhët premtirpaskajta

Duke i mbrojtur autoktoninë qëllimit për t’a dashuruar pa standarte seksuale breznimin e vetvetes

-184-

Kur fajtoku lumtur jetonim në të meritave pyll dhe disiplina na ndante në familje sipas sojit

Gjyshërit e adamizmit i vlerësonin kushërinjtë sipas asaj që guxim i patën vjedhë luanit

Pak pasardhës më pas ndryshuan të dijenive lente dhe kamësimin e ligciklikuan fisnikëri

Një tjetër hordhim trashëgimnajasish i mësonin engjëjt se përfaqësonin atë që thonin

Që përfundmi të të lutem të më adhurosh për atë që jam dhe bëj e jo për ç’ka po nostalgjirem

-185-

Bashk’kozmosikë keq mbështetur në planete të gabuara besimesh na u ankokan për këllqet

Mënyrës mëshirore duke pretenduar të na i përdorin këmbët për t’i ndërruar galaktikë fatit

Kur konsekuentazi parimeve do duhej veç trokudhën patericave pahumbur qindgjyshore

Shtegshenjta t’i ruanin po bestytnisë sonë nevojës pse ndoshta bijtë do na kenë lypmë orientore

S’mund t’ua falim dashuria ime pasi i krijuesit mendim ndërron strategji e na le pa huakthyes

-186-

S’mund të besoj se beson që lumturia pret antejmi tunelit të fatkeqësisë së tjetërkujt

Fort larg ia kërkoke thesarin një burri që për kundërvlerë të kurrkasafortuar po të ruan

Aq sa dhe unë në shkëmbim të rilindjes s’do të të konvertoja as me kryqërimin rikrishtëruar

Në një tjetër kohë ku ligonjirat do kenë ndërruar emër e djajtë do më kenë humbur adresë

Trokthit të pasionit për mos të m’ia inspiruar shkëndijat në kalldrëm kafkash epshflijore

-187-

Po të besoj korin e ngushëlluesve se armiku m’a ka bekuar dhe prifti m’a ka vrarë dashurizën

Humbja do të më mprehë një thikë të re për të skalirë ashtit të shpagës një të vjetër falje

Kurrkushi pa m’ia besuar kumtin nevojës për të gjetur dhembjen time në të tjerë shpirtra

Kur papërsëritazi kobet krojojnë në dhérima misteresh individuale ku e gjakut gjuhë vadit kryqe

Në kortezhin e ritualeve të pritshme kahkundërti shtegut plot sorra psalltesh e hieni pusitare

-188-

Vorbullentuziazmi tjetër gjë mikja ime por me ushtarë të vegjël s’u fituakan kurrë luftrat e mëdha

Njëlloj si të ngreshë qiejve me një vinç pa bythë një të rëndë mendje fundmi mbetur fatit pa krye

Sado briri i lavdisë parapremtuar-e ankesës gojë hapet vonë duke ia vjellë vetmalkimën krenaria

Gërmëzimat e faljeve janë farat e garantuara të nesërdështimave ku rimat do i korrin opiumin lotit

Gjaku gjithheri ka ditur të gjejë një dashuri të re për t’u trojanizuar deri homeriadash ç’moraliteti

-189-

Bashkimi i shumë shenjtëve të fortë mund të fitojë një luftë ani pse duke shkatërruar mijra dashuri

Kur s’paska betejë më lotmadhe se t’a mbashë nën pushtim vetveten në çdo cm² të rebelim shpirtit

Kjo fuqi kozmike s’ka nevojë për mbrojtje përderisa të gjithë kryqet dhembin njëlloj çdo gozhde

Gjoksi lypet përdorur parzmorim të dobtave ëndrra që sa zenë çape në qëllimin e mëmësimit

Sepse veç të rejat shtatzani garantokan ndër të lashtat sfida jo thjesht lavditë por edhe të faljes fat

-190-

Bëmat e përvjedha kryqëzimit mësokan të fluturojnë e cak më cak hijen stampojnë hartave

Falësisht i njohim lavdpërbuzjesh madje edhe atje ku faji s’iu ka shkelur kurrë lëndimash

Telegramet e jehonave adhurisht i shpallin në kërkim vullnetarët e prangave dehur nëpër arërima

Krimi shton punësi kur filozofia justifikore rekruton kampeve ndjekës meritorë të apostujizmit

Ku çdokohe të vetmbërthehet dashuria naivja ime që më reciton ungjill mes katedrale tërbimit

-191-

Kur një kalë është më virtytvyer se çdo burrë mos duhet pritjes të jem i përzgjedhuri i një pele

Asnjë grua s’po më nuhat tetëqind km larg t’ia shuajë shkëndijat mallit thell’lumit të puthjes

Humbja e thesarit dhuror të besnikërisë më mundon kur hyjnimi u kërkoka në të zhdrejta gjallesa

Ku nën patkoin ku shkruan jelemunguari ungjijtë e trishtit galopi s’flak as sytë për të lexuar vetveten

E dihet kur ndahet shpirtrash barrfati barazisht lehtohet zhvendosje ëndrrash po një trokthudhe

-192-

Teksa të lejoj të m’i kapërcesh koordinatat e njohjes duke m’a hartëzuar fatin thellë në thua

Dritërisht mpakem aq sa ngujëzoj brenda unazës së një virgjëroreje brimë ndjellzezë astrologjike

Ku elektrizuar nga ndërdyzimi pa më parë e si po më kqyr veç si një krijesthë shpirtërore

Jo si një Adam detyrzbritur në planet të Seksit tënd për të t’i zbutur zjarret e evoluara të besimit

Pa m’ia mohur si sot mundësinë engjëllore rilindjes në një univers transaksionesh borxhtare

-193-

Bukurirat në shpirt u ka parathënë të dekompozohen sado të çmueshme mbi telajo kohësh

Ndoshta shndërrohen në shkëmbenj ari thellësira kujtesës sado i përkryer i zhvarrimës proçes

Ringjallërim pamishëror ky kur të pa imitimta mbeten të natyrës mrekulli që s’njohin kalendarim

Pse s’qenkan ngjizë prej virgjërimit thonë por nga energjitë e transformimeve të shenjtisë

Pikërisht si ciklimat e palimitueshme të dëshpërive në pazotërimin davaritës shqisfemërzor

-194-

Burra të egër kam njohur që i zenë prej brirësh dragonjtë e ua thyejnë gjunjët ani pse lypin falmë

Por që thelli gjinjgrashë dijnë të mbjellin lot për të korrur drithërat e shenjta të ardhërimshpresës

Jam flirtur dhe me ëndërrenjëmbla femra që ç’hezitim u mprehin armiqve premtigijotinoret tehe

Por që bashkshortët e tyre rrënjshkulur fajeve pa një lule kobi çelur syrit i kanë kallur ndër flakë

E zhgënjor pyes: ç’nënë je oj dashuri që lind e rilind pjella që emërteje shpirt’shpirtin jetmohojnë

-195-

Gjith’hiret shkëmbim një palë petkave përçmimi i fali një lypsarkeje virgjërores moshë shenjtimi

Nevojën e fillesës njerëzore ndjeu dashuria të bujtte çdokund fatesh ku s’e njihte apostull

Trokiti e s’i ç’kyçën frëngji shpirti, u lut e uria s’i ndau peshk dhiate, kurm s’i desh as dreqi

Nëpër globthin e retinë universit u end shputkafshuar nga shtigjet e indiferentizmit neoklasor

Ku binjakja at’panjohur i kish vjedhë jo veç emrin por edhe mundësinë utopike të riparajsimit

-196-

Kompromisi na e do t’a kërkojmë opiumin e së vërtetave në dimensione ripërtëritjesh

Sado dominotë e gabimeve historikisht stërkëmbin njera’tjetrën luftërejave lavdlotvjetra

Kudo ku s’jemi ne është një makth që e kemi jetuar aq thellë sa malli i ç’varrëzon shpatat

Gjithkund që shfaqet dyshimi u fantazkemi për të trembur të parimuarat poema kalorsiake

Pa kumt pse lyp të na e hedhë panik i përçojmë dashurisë kur fati s’na ka frikë as nga vdeka

-197-

Hipnozistët e manipulimeve shpirtërore e përfunduan standartizimën e shijes epokale

Mekdonal’izmi qenka devotshmëri kur levis’mi konsekuencë e shumaker’izmi perfektësi geni

Në detyrën e vigjëlencës thirren njerëz pa virusë individualizmi e pa fytyra koh’orientuese

Mendimi i përbashkët i ngjiz fataliteteve parlamentet e neverisë ku lukxi përdor prezervativë

Pse ja që dashurisht e vërteta di t’i bëjë krahasimet mes energji uni’t e sterilitetit moralomediatik

-198-

Ujëra çezmëkohës ikur dhe në mjaltin e krojeve paardhur je shpirtpadytë bletthëza ime

Jo se zgjoin e kafkës m’a ke mbushur me hoje drite por pse ruan mos të t’i ha syçkat

Sa heri sheh më qashtërt se xhelozia thellë çdo sythi që më lutet të lulërojë dherave të gjoksit

Ku muzgu noton për të më tërhequr fund oqeanive të ëndrrës teksa mbetem tok me engjëjt

Elektromagnetizim agut për të rishgjetur dimensionet humbur realitetit tënd thumbonjartë

-199-

Nëse çudisht ke vërejtur entuziazshëm nëndhésirave të dëshirës si dekompozohet drita

Shërbyer të paskan sytë si jo të tutë brinjartit kornizim të vegimit ku ekstazën vjell realiteti

Fuqia e ligësirës është virtyt edhe në kompostimin e ndjenjës synimit të përdorjes kauzë krizash

Madje dhe në konservimin e peshkut të epshit kafkë perceptimit që i pret qiellazi mrekullirat

Hyjinisht të ndodhin mes argjilantëve që çudi si s’ia kuptojnë diamantëzoren gjuhë dashurimit

-200-

E imja dhe e të tjerëve janë kufijnjohjes dy botët sahatprishura që u duhet ndrequr guximit ritmi

Si e jotja dhe e të gjithëve dy universe që ani pse një stuhire përfaqësokan dy barka velndryshme

Dhe gjithkushi brenda vetes ka një kozmosi që lëvrin përpikmërisht në të ekzistencës gravitacion

Ndërkohë që çdo tjetër rruzullim me apo pa vullnet qielli ekuilibron forcat ruajtje shkatërrimash

E nëse çdo dashurim s’do i trinojë koefiçient mirësisë do ndodhte siç ndodh çdo çast: apokalipsi

-201-

Ani pse hyjneshë e vërteta s’guxon të mbartë trajtat e dukshme në shëmbëllinë e njeriut si Ati

Filozofinë e frikës prej saj i ka shpallur heshturi akademizmave të ruajtjes së statuskuo panjohjes

Mijra pyetje ka hedhur tregut të shpikjeve ku paraja dhe kur blen e shet edhe dritën-virgjëreshzën jo

E padimensiontë çapitet nën bastunin ogurshenjtë të fatit plak që mbretëron si do bija qiejve

Keqardhur e kënaqur pse as i shpirtrave ar s’na bind të ulim skeptër pushtet dashurive dhesore

-202-

Grunjëshndrirat e bukurisë t’i kredh në mokrat e përbuzjeve mielli do më akuzonte helmatar

Ngushtësisht do më qortonte lentja e universit duke dyshuar të vetin bujarim pas timit sy

Mbase mund të m’i privonte sensorët e emocionit nga kapilarët e ngjyrave trurit mosmirënjohës

Si për lartësinë e tejreshme të adhurimit edhe për gjerësirën e luginës ku engjëjt ç’puplaren

Për mos t’ia kurrmohuar madhështinë shtatores së virgjërimit lakuriqësor kur e paracaktoi fati

-203-

Kozmikeve perandori të errësirës origjine një objekt që spërkatet me orgazmë rrezëllore

Mbi paletë panjohjeje vallzon pa ia falenderuar reflektimit ligjësirat e kroit dritpadukshmëror

Zemra i plas pse rituales perfektësi të kohës s’di t’ia bllokojë ingranazhet lirikushtëzores lëvizje

Adoleshenti orientim t’a adhuronte shpirtpaplakje kurorat e yjësive pa rubinuar t’i dhurojë

Qoftë nga të virgjërat thesare që i përvidhen dashurive prej të cilash i zbardhet shpirti engjëllizmit

-204-

Jeta që na e shtynka kanoen para duke ia lënë pakthim lumin pas-sa fort premtishkurtër

Aq sa dhe dëshpëripërjetshme përpjekja për të merituar përgjigjet tona dyshore krejt pse’të

Kur ky detyrim hyjnor s’na përket ne t’ia hapim të pazhvirgjërshmet porta njohjeje inspirimit

As diversiteteve të arsyetimit e as absurditeteve të zgjedhjes e as busullave të moralit

Paçka se ndër iventaret e amaneteve askurrheri s’na mungon geni i riadamizimit të fatit

-205-

Ndoqa fitilin e një gabimi të vogël dhe më përcolli deri në bombën e një faji të stërmadh

Fshihej hangarëve dëndur me demagogji justifikimesh trajt’tjetërsuara në drithëra dobishmërimi

Guximdruajturi akt i zbulimit e kish vetpajisur me leje hyrjeje në sistemin e megasigurisë

Ku e turpit gjurmë humbi orientim dora e katastrofës s’nguroi të vizatojë kauzviktimëzimin

Po mbi lëkurën ku pak çaste më parë puthja gjeti ndezur bishtin e një cigareje fjale fyerjevjetër

-206-

Evolucionizmit të nevojave shqisa e dhembjes i ndërronka trupin e jo kërthizën konsekuencave

Vizatimet e gjakut dykahazi në telajot e shpirtrave thellirat e mençurishpatave për mos të harruar

Lahutarët i zgjedhin fjalët mos t’a përsërisin një proverb dy herë kur njera’tjetrën rilindin gjëmitë

Ndëshkesçbindur veç dashuria ngutet t’ia ushqejë sahara naivitetit oazet me lot engjëjsh shprese

Kurrsesi pa pranuar të mësojë kodikerrësimit të përgjegjshmërisë së fajit atë ç’ka s’duhet të bëjë

-207-

Të sirenosh lumtur në rrjetën e një poeti do të thotë t’ia shesësh çelësat e portave oqeanlirisë

Kur i qenka detyrparacaktor imponimi botës përgjigje pse’ve pa pse s’ka pse mos t’i trembesh

Me busullën e keqinterpretimeve të prin drejt portit të mohimit të uni’t sa herë pohon: unë jam ti

Sado valëzimdritë ç’i kërkon epshmbledhës kënaqësive kur do t’ia përmbytë tempullin toku me hyj

Pas përvetimit homerik të çdo krenie e pa emër do dijë të të përdorë si spirancë tokësore dashuria

-208-

Çdo natë m’a shton me një palë thonj lojrinj mozaikun e makthit kundruall të shtratit tavan

I lotit manikyr qindrangjyrësisht po m’i jep trajtë një portreti shkulur ikonostas ëndrrash

Të njejtat heshta qerpikësh me yje ndër maja e po ato duna mollëzash ku arkitektova piramidën

Meqë ndanë kalëron dhe një Nil me kaçurrelza kjo do të thotë se jam dordolec i jermit

Së paku guackë kllapisë të të zgjohem krah pelëza ime nëse ende ke ënd të fshihesh paqenies

-209-

Rekrutimi i fluturzave në ushtrinë e krimbave të mëndafshit ngadalësonka marshimin e rrënjëve

Saboton qëllimin patjetërsor të endjes së të bërit pëlhurë në përmasat e një reje vrapoqeanike

Shtrembëron drejtimin polndjellës të uzurpimit në çdoçka s’ia njohim gjeneze qëndresimit

Transferon pyjet e mentaliteteve në galeritë ku rend malluari drejt amë dritës i dijenive terr

Ç’thur energjinë septimale të ngjyrave që në magjën e natyrës subkoshiente mbrun dashurimin

-210-

S’mund të themi se ka ndjenjë mençurane kur kurrherë s’zgjidhkemi dot se kë dashurojmë

Intrigimi për të bindur udhpërkohshmit që qenka më e zgjuar se ç’është në shpirtin e së vërtetës

Lakuriq do na linte si bajamja lulesabletuar përqafuar nga peliçja e dëborës pranverore

Virgjërimi filozofik i intuitës ndërvarur nga shenjtë që na shndërrojnë përgjëronjës panjohjesh

Ka lypmë veç për një shtrat ëndrrash ku çdo noter të heshtë duke i ndarë barabar bekimat

-211-

Defiçienca e prodhimit të adrenalinës thellë brengtollovitësit tru po na lyp kah normaliteti

Me të dritës ngutimë për t’a riperceptuar dashurimin pa pyetur për decibelët e rrënimit stimulues

Nëpër agien e një eshtre ëndrre përçohet hiri i një kohe që pas pak gjunjon të ndezë shpresat

Ç’rëndësi ka heroiniku emër shpëtese apo kokainiku mbiemër i epokës lavdthirrmzbuese

Një vend u dashka zënë teleferik ekstazës ani pse më hyjori doping si s’u përdorka më-poezia

-212-

Fisnikëria mund të banojë shërbyerazi si në pallat savoje edhe brenda një shpirti uritur për dritë

Ndërgjegjim kombesh e flamurë rracash shfaqet të lashtës formë shpirtnjëtrajtmë të shpërbërjes

Si t’ish një gështenjë e pa gojë ngopjeje pjekur në mangall të feve që simotrisht s’besojnë një Ati

Sado e adhurojnë kadavrisht e i hajnin çizme e shandanë e virgjëtaren kurorë e mbiemrin rilindës

Në shuarje çdoçkaje veç dashuria ia gjen fantazmën për t’ia fekonduar një tjetër jetë dobi vdekjes

-213-

Një lis gjysh më këshilloi që drejt tokës premtore duhet të përdor një arkmort në vend të barkës

Mund të më vihej në dispozicion meqë po aq sa unë donte të shkelë në ëndërr i pa kryquar

Kur s’e panik e detit humnerë e si të më trembë qiellori orientim ku u lypka të timonoj

Për një palë rrema krahësh kam nevojë e patjetër për një fjord ku më pret e dashurimës muzë

Mungesa tek kjo varrani që i përze për së gjalli kufomat shkretanive që i falen rigjelbërimit

-214-

Pse s’kam mësuar t’i braktis as në llogore ëndërrie hidhur kam mbetur dhe në paqe i pa miq

Ndonëse brilantshëm një gjerdani që m’a përqark kështjellën e qafës i mbaj nder’rrezorë

Dhe më ruajnë si zjarrin në mes të pyllit rojet që i tremben rrethimit çakalltar të natës

Fort i lypemi njeri’tjetrit si shigjeta harkut e si djegorja çdo kamikazi të kurrmirënjohjes

Lëndimit i falem kur pohon se emri i të njëjtës dashuri pret të na i mozaikojë helmetkafkat

-215-

Me ëndrrat e të tjerëve i shumpërmasojmë kozmikimin kënaqësive ngujur botpërkohësisë

Kur tonat shkëmbim i falim t’i përdorin ndër universe që s’na përkasin më lumturonjash

Si miliarderët u bëkan me investimet e mirnjohjerrethuesve dhe të panjohurat u konvertokan

Dhiatave të një kauze besimi pa pse i lypet mes profetit e apostullit njëlloj si në barbaret dashuri

Ku thirrja e epshit postmodern ende i shuan jehonat e mungesës kupolkatedrales së sterilitetit

-216-

Pa i gjetur ende portë jet’tjetërsimit hyjnor diferencën mes shpirtrash na e bën qëllimi

Jo përjashtuar çdo kushti të njerëzores fuqi ç’farë do marrim teorisht materialitikës

Shërbyerazi devotshmërimit çdo t’i dhurojmë pjellorisht brazdares mendore të mirësisë

Kurrsesi nën çadrën e ortodokses lutje të presim të zbresin kopështit qiellor frutet e nevojave

Por me energji dashurimi ç’bekim dheror do rrëmbejmë nga grigja e profetëve që na falkan

-217-

Sado ftillhollë sita e kontrollit të jetës ndjej luzma krundesh si i tejçojnë të mbrojtjes porta

Gabimet m’ia ndërruan shijen kulaçit të fatit aq sa sot s’di më ç’është pasioni i urisë fillestare

Ha çdoçka cilësohet e proteinëshme nga arat e rrepave poetike e prej kope dosash të moralizmit

Kamikazisht m’i stërvitën pirunjtë e syve dhe kanibalisht sqepflijimin në mëlçitë e zjarrit

Sa për thikën e gjuhës e mpreha vetë nën litar këmbane meqë dashurimit nuk iu kërkoka falje

-218-

Shtjellterrujrave të syrit që dua një obelisk lumturimi mbruhet dritë-e vetë fund zgrip mallkimës

Thellë kaçubgjirit ku doja të jem rrënjë buisin zambakë ëndërrirash-e vetë urith brengive përzënë

Enciklopedive të pasionit analfabetik një muzë del penelopëzuar-e vetë korbëzoj i pa mall pritjeje

Pyllishtë gazmendesh një pelë gurre i bredhërin shkëndijat fshehtësisë-e vetë patkua i pa këmbë

E si vallë mund t’ë vallzoj harmonikë kënaqësisë së të tjerëve kur vetë kam mbetur ulli i pa qiell

-219-

Të thërrasësh për ndihmë magjirat ç’pret tjetër të të presin veç dy duar malli mes valle shtrigonjive

Si naivi që korr stuhirat pse mbolli erën ç’hipnozisht duhet të ç’idhujnosh besimin tek shpresa

Mungonte në legjendaret arka të pandorave ndaj e përgojojnë si hyjneshë të kurrdevotshme

Fantazmë t’a konsiderojmë që u endka kështjellim mendjes shekspiriadshëm pa hamletianet qëllime

Ca më pak t’a pagëzojmë mbretëreshë në varreznajat e dashurive ku i trembesh prej paardhjes

-220-

E si mund t’i ankohem shenjtfatit për lotët që më derdh shpata kur ti më ke prerë duart

I përqafimit zjarr s’do dënjë të bëhet kurorë rrethi ditnate kur jam tjetrës anë të hënës

Meqë po gazmendesh që s’do të t’i mbroj më të gjinjve pjergulla do të thotë zotësim i vjedhësit

Embëlsia e gjakut të pa meritë në dyzim m’a përgënjeshtron eshtrën ku doja të palcëroheshe

Sidoqoftë tash që i zgjidhe këmbët pelthëza ime të ngel veç të qahesh për misterin e udhës

-221-

S’më nxe gjakërimi i flamurit e duke m’i mbyllur dyert po qëndroj jashtë krenarimit të kështjellës

S’më nxe perifrazimi i patriotizmit e duke më shpallur të jashtligjshëm jam birth tradhëtire

S’më nxe i urrejtjes litar e duke më mbajtur këmbësh lidhur vetshndërrohem në këmbanore

S’më nxe katedralimi i qytetit e duke më përzënë shndririe imitoj pavdekësirat korbëruar

S’më nxe klaustrofobia e dashurisë e duke më përplasur mureve të besimit m’a ç’terr mendjen

-222-

Riciklisht duke i thyer shtërngim gishtat mbi leshrat e të njëjtit kalë i përgjërohem fatit

Kërkim tij të më ndërrojë udhë meqë dhe prirësi shenjt i premtimit më ka braktisur psallmë

Pse duhet t’ia humbas gjurmët gjithheri terrpyllit të vetmimit kur edhe zanat më tremben

S’pranoj as të më rradhisë në ballësi të ushtrisë së vetflijorëve që do fitokan gjithrast

Veç ndonjëherë të mëshiret që aq sa dhe ai kam etje për gjirin e një virgjëreshe tejëndrrash

-223-

Për një tufë blegëri ëndrrash po bari mbetesh dhe kur s’e pranon atë që ke-pikë qumështi

Mos t’a quash tënden mungesrrugën kur në fakt veç të ka humbur je i internuar në dhembje

Puset e identitetit zgavrave të kafkshpresës janë thirrje gjaku dhe kur s’i konsideron thelbësore

Ashtu si gjilpërat e yjeve që ngul bark shtatzanimit së fatit ani pse ia dyshon prindërimin

Sido s’mund t’ia nxerë irisi oqeanirat lotit të dashurive varkëza janë atje kurrë për t’i ç’përmbytur

-224-

Kam dashur një violë që adhuronte fatet e të lindurit panjë dhe pse rrënjësh i janë palctharë tash

Më deshi edhe një prroskë që më rigjallëroi të kujtimeve qeliza e sot përkëdhelat s’i kanë gjurmë

Vlernjëjta dhunira që si dymijë sipjella vuajtjesh e shendesh s’i gjetën breg tjetër urngushëllimës

Merimanga e rrethanive lidhur di si t’i mbajë pretë ndër mallkoret qoshka hambar poshtërimave

Paçka se ardhakeqësia konstaton se po ua ruanka në varrezë shpirti kurrcënuar virtytet bijqiellit

-225-

Aktrimi në sagat neoklasike të individualizmit na i përjashtoka emrat nga gjithë konfliktet

Modernisht kemi harruar si quhemi ndërkohë që pagëzojmë pastorë për të rejat vetrrëfime

Virtytet metabolike e ndërvarjet trinike e konvulsionitë juridike na i administrojnë koloseumasit

Sa heri na urdhërojnë të paraqitemi në dorëzat e shpatave ani pse modën e poseidon autoflijira

Kur përvetësim çdo lavdi farat e gërmëzimit iu lypen hipotekash dashurisht dherapanjohurve

-226-

Përderisa qofsh edhe fantazmore ti jeton aty s’kam pse dal nga i florinjti burg i mendjes sime

Mund të të fshihem brenda pelerinë përqafimit ndonëse s’më mbyt në stuhi frymëmarrjeje

Me fenerët e puthjeve më ndjell përtej errësirës së mishit ku ndjenja i përdor çelësa syrit

A lypet të më mprehësh si një gërshërë sharjeje mbi kaçurrelat e fjalive që u përze enciklopedive

Jam ai që s’jam tek kjo sferë realiteti ku jashtë thembrat të vrapojnë një bregdeti që s’është imi

-227-

Në disiplinimin e asimetrikeve lëvizje të universit jemi qendra e kaosit magjepsës së gjallësirës

Sapo kuptojmë që gjithkahsisht ekuilibrojmë urdhëresat që marrim e na japin forcat pakonceptuale

Rrethuar me idolët e mijra kulteve që i lypin gjunjërimin fillestarit mëkat ndjehemi tempujzbrazur

Brenda uni’t na mungon katedralja e zotërimit okultik të vetes pa bërë pazar me shenjtërimin

Për të ruajtur ende të pa fituarën mundësi të të drejtuarit të dashurisë vetkontrollimit të çdo cikloni

-228-

Kur ngatërron në vlerësimin ndërmjet vazos dhe lules pa m’a përmendur emrin prej dhéri

Një bel rrëmbej dhe më palcazi e rrëhmih zemrën t’a mbjell më thelli të keqardhjes farë

Çdo agimi ia vjedh vesën e lotëve për të t’a injektuar në kapilarët e dritës që më fsheh

Luzmimrejat sythe shpresoj të m’ia tjetërsojnë pamjen parajsës që ende si s’m’a paske premtuar

Dhembem pritje stinës pa ngushëllim ani pse kaq shpesh dashuria s’më mjaftonka për të falur

-229-

Ç’gjimnastikë paagore për të stërvitur alla maocedunçe muskujt oksigjenlodhur të trurit

Përpjekje dëshpëripërbuzëse rrethimi me jastëkë drite i gjithkuji guxon të na përplaset ballë

Edhe arti human i hapjes së rrugës lypet mësuar të ecim më lart kur të tjerët nxitojnë për poshtë

Vëllazërimi teorik sado s’na bën t’i besojmë djersimit për t’adhuruar pa kusht shumkënd

Na kandisi shtjellpërkushtimash të indiferentemi qindra vitesh e të harrojmë të duam vetveten

-230-

Shekuj ka që kuota e vlerës së fatkeqësisë u caktoka në bursa si ajo e puthjes apo e masturbimit

E në shtatzanimin e parasë nuk gëlon gjak fisnikërie e as mos prit që pjella t’i ngjajë natyralit Atë

Shumimi i kopesë së fitimit s’e kushtëzon tufën në është e dhentë a e ujktë ndër dyndmat e urisë

Kush qenka i ngopur moralisht ka të drejtë të koleksionojë më tepër flijmëri se vetë i epshit satër

Meqë s’u jetuaka dot si brenda libër predikatave ku dashurisht ndahet barabar edhe demagogjia

-231-

Barabar e arit sasi për t’a ç’ekuilibruar botën dhe e moralit-tehdrejtë t’ia ruaj virtytmërisht fatin

Në njëzet e katër karat shpirti di të zgjedhë jo veç dorën që e zhvarrosi toke por dhe lopatfshehjet

Gjithrast anasjelltë njëra është syri pse tjetra objektivi i rrokur nga dylbitë shërbim çdo lufte shpëtimi

Specifikia peshë e seicilës kur shpiku gijotinën i filozofoi dobishmëritë heqdorës nga tjetërsimi

Por nëse stan mallkimit arit i rimbledh bajgat-zhvirgjërorin moral s’e gjen rish kund dashuriza ime

-232-

Nëse bekimi na qenkërsh qiellor e pse u dashka t’ec në gjurmët e këmbanave shurdhare

Në është i dalë deje dhérash pse më lypi t’i fshihem hienës së bamirësimit të harresës

Pikërisht duar lutjeve më takohen e pakthyeshmja me të pambërritshmen tek ky çast pa kohë

Ku çdo hap i hedhur drejt falenderimit mëshirën e bën dy të tjerë të më afrohet në tempull gjuhe

Dashurimi t’a përçmojë teprinë e proverbave po aq sa edhe kroin e vet njerëzor ungjillëzimi

-233-

T’i çapitesh përkrahu një xhirafe duke besuar se di t’a vëzhgosh botën me të sajit sy prej qielli

E të tutë t’i përçmosh pse veç prej dekompozimit i matin lartësi agimit brenda terrshpirtit

Do të thotë të pranosh rolin e bariut përkohtar që tufën e yjeve prin ndër kullotat e kryqanive

Paqtimën e tokësoreve shenjti ku ujërat janë gjaku e drita e palca e dashurive pa kromozonuara

Ndoshta për të adhuruar fëmijët e lotit kurrë engjëllzuar dhe hyjnitë e gazit vrarë pa u plakur

-234-

Të vocërthat gënjeshtri akrepisht m’u mblidhkan gazqark me sfidthirrjen për t’u dorëzuar

Kështjellat prej mishi të karaktereve ende na kanë besim tek parzmorimet e fjalës ç’mëkatore

Stoikisht zemrat murepadepërtueshme ndër lot qeshmash i përvëlojnë nën porta valvolash

Edhe një tjetër ditë pastrohet pas ritit të faljes paçka se helmi sado transformuar ngel pickim syrit

Shpejt rend nata të na i nbjellë fantazmimbardha retë e dyshekut e të na ngrejnë qiell dhembës

-235-

Kumt të saktë i kemi kërkuar të qënit i lidhur dhe na u ka gjegjur vullnetdlirë: poshtërim

Kur dhe kisha e qiellit s’ka dyer pendimi për erën e kur si koha as ujërat s’u varrokan

I njëjti tërmet fjale përmbysi dhe kambanat e të ndjerit fshikull ndër duart e ligjit mbetur i pa Atë

Hallkalashti po ky gërmëzim vargonjpremtor i këndon trinisht fajit po si gijotinarit dhe tehut

Teksa morali prej një shtatoreje që mbledh copat e qelqit të dritdashurisë psherëtin: lum si ata

-236-

E arkivuara thikë që trojazi m’u ngul dikuri pas shpinës shpesh ulëret mos t’a lejoj të ndryshket

Dora ndoshta e hyjnueshme e një tradhëtie të re e drejton nëpër të njëjtën udhë të vjetër amë’bije

Distanca i lidh nëpërmjet meje atë që më s’qenka me atë që s’do jetë më kufij virgjëri mentalitetit

Drejtvizore përshpejtohet dhembja në kohë të ndryshme t’i gjejë tempull universalizimit të faljes

Ku varur fund një buqete vjollcash pres shtegut vjetran dashurinë rendur drejt një pabesie gaz’re

-237-

E gjakut bllangë pa si mbi pëlhurën e virgjër të dherit gënjeshtra fshehur ikonisht irisit

Në kishën e tradicionalizmit koleksionoi pendesën ndonëse do duhej një kryq’tra e tri gozhdë

Shembullimi ka rëndësi të perëndishme paçka se veç i fajeve serializim po na shpie në shpëtesë

Ku njohja e antipredikimave perfeksionon teknologjitë e lubrifikantëve dinasti tolerancës

Mëkat i parë ende na mbet’ falja kur mëshira s’na ka lypmë për dashuri por hir ndër shpagë

-238-

Në thonë që liria është produkt mohimi kur duart edhe lidhen por prangat e gjuhës s’kanë çelës

Ç’ka di të vizatojë fjala s’gjen kornizë t’a nxejë e as sizmograf t’ia parashikojë apokalipsin

Teoremat e ankesave s’i kanë kuptim në formulimat e formacioneve të faktorëve sfidues

Arti i skllavit të bën të njohësh zotërimin si i fatit poseidim bind t’i pranosh përmasat klithës

Qiellit varur në yjet e pa natë ku edhe dashuria humb kufij mes horizont nevojës e rrufe dobisë

-239-

Sado celuloidit të një ëndrre në një kryqëzatë qytetërimi napoleonët i kam patur kapterë

Njëlloj si të mëdhenjtë aleksandrë që më ruanin haremet i urdhëroja pa m’a kujtuar epok’emrin

E tradhtimlavdët hitlerë i përdorja për të iventarizuar çizmet e humbjeve e të fitoreve helmeta

Rish i vetmi pabindtar gjeneral Krishti që ani pse kryq e mbaj shembullit pa konformizëm

Vullnetar rebelpendimtar hakërren: si do thundrësh botën kur s’i pushtoke vetes as dashurinë

-240-

S’do t’endesha jashtë kështjellës së fatit mbi të erës nallane në do i blatoja rima perandorit

Shkëmbim një balade pameritore turpërimit do m’i vinte në shërbim pajtonin e të vetave ëndërri

Me fshikullirën e shpatës së të tijit zë do recitoja foltoresh lavdi lart kryeprerje fajmjerash

Meqë do i isha muzë do urdhëronte të më përdorte si të shpërdor dashurisht ty oj muza ime

Politikisht padukazi do kuroroja poltron kurvërimit e jo si sot nën ullinj të blegërijmë një dueti

-241-

Aftësia që të gërmosh në eshtër e të keshë pusin e të pavarurave ide e të dishë t’iu mbrosh ujërat

Sfida më kurthmrekullueshme e vetsfidtimit qenka në formatimin astronomik të emrit

Gjeneralizëm-të disiplinosh arën e ardhmbetejave e fortgardhimin e percepsioneve pacifiste

Veç autoktonizëm do quhej i intuitës teh për t’i perifrazuar urtonjat gjykimit gjakstërnipor

Pa ndihmën e skelave të opinioneve prej qiejzbuarve kur të vërtetat dashuri mbetkan tokëzore

-242-

Mijëra bërthama shkencurithësh me taksa jet’hajnurish ua vetfinancojnë vreshtat eksperimenteve

Pse agojnë nën vesë rrezatimesh plutonike edhe pse s’ka ombrellë t’a mbrojë tokën nga i lotit shi

Sagat e ambientalistëve zëvendësojnë tredhja’tredhjen përderisa çdo toksikim iu ka blerë shtëpitë

Dirigjentët e teknologjive i asgjësojnë instrumentat kaosfonisë teksa armët po riklonojnë duar fati

Garancisht për t’ia turistuar airbaset indiferencës qiej rrezikdashurive serëzuar me ndotje psiqike

-243-

Pasmuzgu i end pëlhurë paqërimit tuj mos i reshtur sythirë as të gabuarit ngjyrim tesha ëndrrave

Ndonëse lakuriqsht ndukem me të vërtetën herë gjarpërisht e herë si të parët banorë të dritës

Era e territ përpiqet më kot t’i kalojë kryet tejmi perdes së halleve fshehur teatrit nesërmtar

Antikulturimi i flirt rrënjë progresit kur e papunësisë filozofi prostituon me t’urisë shënmari

E kur eshtrat në vend të këmbanës m’i përdor agu e falenderoj pse më kqyr më mençur se nata

-244-

I fyer ngel peshkatari pse jo cironka por salmon i drekojnë kur e zuri veç për të tjerët

Edhe këmbzbathurin e irriton dhurata e një palëve këpucë qepur nga ai për udhët panjohtare

Gurskalitësi i adhuron qiejt pa ia pranuar kështjellën sa mbaruar porositësit ikur në Zot

Farkëtari rish vetlavdet kur shpata që shiti i mat thellësirën e kryqit ngulur nëpër re

Fatvetmja e kënaqur qenka dashuria-merr gjithshka i japin kur di e s’jep kurrë ç’i mungon

-245-

Politikisht zgjedha është zgjedhë pse s’ka vullnet të lirë kur çdo respekt qenka i fatkushtëzuar

Por civilizisht shpirti zhvishet nga uniforma dhe armatimi i përgjegjshmërisë s’braktis kasafortë

Gëzon të drejtat e maces së shtëpisë si për t’u dhënë leje minjve të vallzojnë edhe t’i tradhtosh hatllat

Në furrat e konseguencave ka mbaruar së bëri hi qymyri e t’u lypka një prush’re përkëdhelë

Thjesht për t’i kujtuar pendimit ritualin e të kërkuarit falje kur s’na nxe edenori burg i një dashurie

-246-

Jashtqitjetarit ritual të vargëzimit mos m’i kyç dyer pse hyjnë e dalin engjëllickat e marrive

Xhelozipafshehje po merr përsipër rolin e rojes që m’i çmon vdekurimën shpirtit për së gjalli

Asnjë kryqnajë s’do më pranonte kallje gjendërzuar kaq metaztazash kanceroide arsyeskllavore

Në shenjten paplasur nën ëmbëlzaken lëkurë përqafimit do i kutërbojnë edhe hundët dritës

Ndaj lutem dhëmbekstazisht: shpomi e qelbësim’artat sekrecione shkulmia epshive oj muzëri

PASTHENIE

Për të gjunjuar një kështjellë adhurie imi stërgjysh më mësoi si t’a ç’farkëtoj me frymën e paqes

Jo gjoks më gjoks t’u ndez urrejtje heshtave por t’i lavdëzoj barabartësinë padronit që s’më hap dyer

Pa lypur dhurorin çast uliksian ku pabesia të më shndërrojë në konvencion malli kurrë guximverbër

Mjafton të më shtrojë një gosti ku në vend që të isha i kurbanit kalë të jem tehu i besimit në mill qielli

Pse kur çdo arkitekturë thyhet më të dobtës pikë dhe i dashurisë mbrojtës atje përkulet në di e ia gjen

PERMBAJTJA

Demagogji: kush ka duhet t’i japë gjithkujt s’ka! Irealizëm: cili s’ka lypet t’ia marrë kujt ka!

Të dhurosh a dhurohesh është çeshtja-kur koha e mbrojtjes së qëllimit as me vdekjen si nuk mbaron

Një armë e madhe në një dorë të vogël e barabartë me një mikromendje në një përkushtim fatal

Bërja kor e shumësisë së kënaqësive cicëruese na e jehonon lumturinë harmonipapërsëritshëm

Në çerdhen terrnajsynxjerrëse të universit ku veç të yjeve zogj ia flasin gjuhën dashurimungesës

PARATHENIE

Karvani gamilor i pse’ve qiellnatpahënshëm i humb lehoninë agut-kurth shkretëtirës,

Xixëllonjat e mendimit herë bëhen buqeta zërash jehonlargta ndër festa hyjnishë,

E herë zmeraldë lotësh yjëzuar në pëllëmbën e një fallxhoreje oazpërzënë fatit,

Dua e nuk dua, rikthehem mes një varreznaje filozofësh t’i ripyes kryq pas kryqi moskuptimi:

Nën ç’piramidë pra më qenka ngujuar perëndeshza e vetmisë sime ende eposit pa lavdur?!

-1-

Një pikëz e drittë loti batictar kam qenë mes oqeanit shteranik të dëshpërimit,

Pa ditur kurrë prej ç’retine ylli krodha në hartën e thesareve fshehur inkoshiencës,

Graviteti i ndjenjës ende nuk e di nga ç’pol iluzie m’a thërriste orientimin,

Sa tash-i pa grishë shtegtoj mosmirnjohjes me pamjen e një ajsbergu,

Teksa ti veç majën grishmdiamanttë të adhurisë verbimtare i vështron-kah panjohjes…

-2-

Kur krejt të perëndojë mbi mimozën shkulur të qarjes sime-diellthi i shpirtit,

Dua të jeshë në mua-me mua, bile edhe kur pjeshkët e gazit të më këputen,

E do të jem loti yt hënuar edhe aherë kur kujtimit të jeshë veç një minare qiparisi,

Bile do të t’bëhem krua verbëror hareje dhe kur të flatërzohesh stuhive të mosqenies,

Oh, dua të jem tok me ty-në ty, çift kuajsh a shqipesh-deri tej rilindjes…

-3-

Do të doja në flurimin e një vizatimi perspektive të të shoh ndërsa të ndjek pas,

Si telat në shtyllat e elektrikut të më humbje ndër kudhrat ku kaliten shkrepëtive retë,

Përmes muzikvetëtimave të kalëroja drejt gjurmës së diellthit që thërret,

Ndonëse kurrë ndoshta nuk të mbërrij fushnajash horizonti mbjellë me yjësira loti,

Pse jam burrë si çdo burrë që s’është asgjë në s’i shkon fundmi udhës së tij…

-4-

Mes pyllit të shandanëve të neverisë fundpari i paskam humbur vetvetes,

Dhe pse pasqyruar miliarda copash në hënën gazmendthyer të fatit-s’jam më unë,

Po ajo sëpatë zell’lashttë që godiste pemët e kohës-të zbrisnin shtojzovallet,

Tash nën hijet e kalave të kujtesës iriqem i armatosur keq me instikte,

E rish i bind të tjerët që flamurth sarkazme je kur i fshihesh ndjenjave dhembvërteta…

-5-

Era nuk jeton dot pa dheun sepse nuk ka ku t’i mbështesë këmbët dritëtira,

Dhe as uji pa pasqyrën e qiellit-e ku vallë t’ia krehë dallgët kaçurrelave,

Bile as pylli pa zjarrin e terri pa syrin, as pagëzimi pa bekimin a, ti a unë-pa mua e ty,

Sepse e pamundur të çiftëzohen ilegalisht fatet stinës së shumëzimit të nëpërkave,

Eh sa shpresvështirë t’a jetosh vegimtrisht përjetësinë pa ty-as në Eden ëndrre…

-12-

Xixëllonjat e çasteve nostalgjike tash janë veç pulla postale zarfëruar për pakthim,

Florinjtësisht na e paskan veshur hartave të misterit vjeshtërimin e jetës,

Thëllim kemi nisur të ndjejmë pse perandoria e kohës dhembash na vogëlon,

E sa guximpamundur qenkemi më dejthelli t’i rrëmihjmë mundësive njeri’tjetrit,

Mos druaj pra-eshtrave gëlon aq dritë sa astronomisht ti bëjmë gjërat të pa harrimtta…

-13-

Tek mendoj tash vetëm për ty-thellë trurit tim lidhet njera këpucë e së ardhmes,

Ndërkaq që në mendjen tënde thua se tjetra këmbë e fjongëzon lidhësën udhnaj’pa,

Një copëz arratimë deri tej tej’jetësisë jemi dënuar fundmi t’a bëjmë tok,

Meqë pas nuk mund t’a kthejmë orën e kohës në grunjëtirat e së djeshmes,

Kur vargmaleve të së nesërmes sapo filluan të ortekëzohen kondensimet e dhembës…

-14-

Perfekte do praroje një tabloje rembrandiane e kurrë jo sa eterpërqafimit tim,

Oh, thjesht je ndjellmagjishme si faji i fajit të mëkatit të pa ç’mëkatueshëm,

Më kot po djersin për t’ia gdhendur koracën frontare meritës së mrekullimnajës,

Oj shndritëtirë terrnaje-lejomë në pistën e buzëve zhurtar si rrezëllimë të bëj patinazh,

Por, tej humb në njëmijë e një netët e fshehttimit pa më lënë çastit të jem bagdati yt…

-15-

Bile edhe vdekjen do t’a gënjeja-të mos më priste disa miliarda vjet të tjerë,

Oh, do bëja gjithshka për ty dhe nëse nuk më lejon t’i shkrumb fluturat e buzëve,

Në faret zjarrvirgjër të gjinjve ku premtishenjta harresë do më rilindë biblikisht,

Por tash dua veç të më urdhërosh të bëhem flatra e dafinës që të freskon lakuriqësinë,

Derisa nga eshtrat e shpirtit të t’a shkul skeptrin e rishaz të më pagëzosh: vdekjan…

-16-

Në sistemin njerëzor të vlerave perfektësisht do ri’jem përpjetash kalë,

Emërvjedhur në kaosin e kauzës ku me kamzhikët e meritës vetfshikullohem,

Herë rrëgjuar nën floririn e fjalës sime duke trokthuar pendimin pse linda,

E herë duke tërhequr pajtonin zileargjendë të dëshirës-shteghumburës udhë rilindëse,

Oh, ndihmomë të lindim një bir-pelëza ime, genin të na e shpjerë tej fesë së djallit…

-17-

Tej e tëhu nevojës blasfemisht m’ia kanë grisur fletët abetares së ndjenjave,

Analfabet mbeta kurrë pa mësuar as emrin tim t’a skalis fund prroskash të rapsodive,

Sa herë adhurenjash më duhet ti rimoj vargje perëndeshës së fatit jetim,

Teksa endet fantazshëm ndër kopshtijet gjelbëribraktisura të frymëzimit epikal,

Ku përmes lëmenjve lehontare të shkronjave-mëzthdashurimi qarket dritnajshuar…

-24-

Në këtë çast kur apostujt e heshtjes më përgjërohen t’ua prish tempullin,

Një tjetër mund t’i ketë grigjuar tok shenjtorët muzikës në baltorishten e zemrës,

Kubenë ia lartëson dashurisë me shkëmbenj cicërenjash e jehonishta marramendjeje,

E mes vërshuesit lumë të dhuratave do më hidhëroje nëse gjunjuar i pranoje,

Përderisa ende nuk e di ç’të blaton mermeri i kurr’ të të parrëfyerave të gjakut tim…

-25-

Elikat e flladit krejt janë thyer e atmosfera zhurmërin nga grerëzat e vapës,

Erashkave të lumenjve ua shkulën bliret e hijeve tej tuj ua hajnëruar stoicizmin zabeli,

Kova derdhur e diellit i ka mbytur penelat e gishtave në dhela klithash,

Ndërsa ti ende s’e di që thellazi mushkërive veç për ty ruaj një pyll ku të fshihesh,

Mjafton të bëhesh ketrushkë e të lodrosh majbredhave që po m’i djeg pasioni…

-26-

Hojet në kosheren lodhur të trurit më kanë mbetur motmotit ëmbëlimzbrazuara,

Sa shpesh akuzoja lulet pse vallë në kombinatet e shpresës s’më prodhonin nektar,

E pas në gijotinë vesi fajfajazi një pas një ekzekutoja klithat shpagpremtore të bletëve,

Estetikisht pa kuptuar që një dorë fshehttare dirigjonte bindur dimrin tim,

Pushtuar nga stuhi hidhnajash tash; por, të lutem-eja e ri’bëj mbretëreshën…

-27-

Mos më ler të lodroj me fluturat rrëzuar të yjeve nëpër cektirën e baticës së ballit tënd,

Ndër thelltirnajat e mendjes më detyro të kridhem mes kozmosirave të asgjësë,

Dejve të solemnitetit të qetësisë do kuptoj pse gjakzinjazi jam furirë tej,

Energji sa ligmi shpërdoruar në furrnaltat e egoizmit të njerëzisë dinjitetshthurëse,

Më jep pra tash një mundësi t’i thur një pëlhurë me sythe ere-anijes e trurit…

-28-

E sadalë nga furra e mallit ti m’i je urisë thëngjillore një panine epshngrohtë,

Me avull kundërmimtrëndafiltë-qiell e tokë, krejt m’i vesh brokat verë’etura të syve,

Teksa më përqaf me shushurimën grunjbronztë të fushave kujteslargëta,

Më bind që gishtërinjve dridhmëtarë miell dielli do më derdhësh në magjë edhe nesër,

Kur hëna do të bëhet pelë shtegbardhuar në lëmenjtë e shpresës trashëgimtare…

-29-

Të përgjërohem! mos m’i rri cakpa larg kufijve astrologjikë të dashurisë,

Pishtari i zemrës sate në dorën time ndriçon udhën ku kurrë nuk kemi kënduar toku,

Dhe kroi i shpirtit tim në buzët e tua gjelbërin etjet që as perëndeshat s’i shuan,

Thjesht po të lutem t’a prishësh tash mes nesh vijën zinxhiruar të heshtjes,

Që-çudi si ende na e ndanka kaq thikazi fatekundërshtive gjeografinë nga mendimi…

-36-

Në panteonin e harrimit, mes varreve të idhujve-rrëzuar piedestalesh jam,

Dikur përgënjeshtruari m’a yllëzonin antropologjikshëm horizontin nxirak të jetës,

E sot, rishmi në ar më luten t’ua gdhend emrat galaktikash të adhurive,

Çapis krah kërmijve të ironisë përmes mauzoleve të hirit tajfunuar poema lavdit ende,

Teksa ndjej një tërmet e hapat e një mali shpirti që niset meje: t’a monumentoj…

-37-

Urën nga bregu i receptorit tim e deri në të fundmin parmak të zërit tënd,

E shkuli prej rrënjësh lumi përmbyttar i kohës ngjizur majmalesh të hidhërenjave,

Më kot po pres të më viciozësh edhe një herë në aureolën e jehonës së fjalës,

Si një piramidëz do mbetem mes saharasë së blertmallit-të më ringjallet faraoni,

Pse gamilja e guximit do më ngordhë pa e përçuar tej shteranen klithnajë të vetvetes…

-38-

Lumturenjës së kohës sate thelli gërmoj të gjej mineralin e jetës së pajetuar,

E në furrat e korbërenjës së përkohësisë sime të prodhoj koksin e shpresërisë,

Ndoshta për t’i ushqyer urinë zotave që dejve të misterit gatuajnë çelikun,

Shkallë për t’a bërë pastaj, të mbërrij në kreshta qiejsh nëndhesirave të mendjes sate,

Ku ende unë predikoj që jam kazmë zellmirë për botën e vdekjes grishpërtejme…

-39-

Nëse t’a mbërthej portretin brenda kornizës së pathyeshme të një përqafimi,

Nuk mund të ringjallësh kuçedrat supersticioze të urrejtjeve prej përrallash etjeshtera,

E krejt të m’a mohojnë syth pas sythi në telajon e stërrvjetër të dëshirës,

Astronomiken kënaqësi të të parit në ty-çdo ind përgjegjës të subkoshiencës sime,

Përmatanë ngjyrave e penelave dekompozore të besimit, ujanore je-krijesë drite…

-40-

Duke u harbuar mes shkrepëtimash në kërkimin e gjërave të pamundura,

Duke u harruar misteriadash në gjurmime cakpacaka krijesash gen’jashtëzakonshme,

Duke u vetpranguar kurthmagjive në ndjekje të alieneve-fuqi kundërligjshme,

Duke u ç’dheruar perandorisë vdekane ndër katakombe blasfemishë rilindtarie,

Ty të gjeta, stacionit të rastësisë thjeshttare, me biletën e fatit tim prerë-ndër duar…

-41-

Ti ecën si hëna mbi ujrat e sipërfaqes së fenomeneve të kurrkonceptueshme,

Duke u shurdhuar prej muzikës pentagramgrisur të dallgnajave të instiktit,

Këshillën pa m’a dëgjuar pse të kridhesh tok me mua thellësirave të relativitetit-duhet,

Ku energjia e realitetit s’na e magnetizon qenien dypolarshëm në perceptualitet,

Ndaj besomë: nuk dua të të shoh shformuar në pasqyrën kaltëreme të iluzionizmit…

-48-

Ndoshta tash je llavë vullkanore mllefshterë me qiejt korbranë të përjetës,

E, strukur kushedi ku valon kokalla energjireja shpagenjash për ardhnajat harrimtare,

Por aortës së pusit të fshehjes tash më duhet të t’gjej e t’të zgjoj prej letargjie,

Gjarpëruar katakombesh errnaje thellnajtive që as ti nuk ia ke eksploruar heshtjes,

E sapo të prek-mbytem nga orgazma e zjarrit që më oqeanohet dallgë ëndrrash…

-49-

Unë jam ende një burrë i lirë që mes ujkonjash fati e ruaj pyllin paqpapjekur,

Flatraegër si një përrua shpesh më duhet t’ia përmbyt pabesirave nimfat,

E kur breshkërisht trokth gjurmë urtësive-për t’ia shtyrë gjelbrave ca më tej kufijtë,

Krejt frerët qëndisur në ar-i shqyej, kur guxon e më quan mëzth bindtar politika,

Bile dhe në po të lyp të më lidhësh kuçedërza ime-po fllaklirë rimbetem brenda teje…

-50-

Ndër të treqind e gjashtëdhjetë gradët e dhembjeve pa shtegçarje ngushëllimi,

Shumkëndëshi i fatkeqësive rish gjarpërimtazi bëhet perfektshëm po rreth,

Qoftë dhe në dorën e djallit kompasti kur-sa mallkuari-unë qenkam vërtetë rrezja,

Do të të lutesha as me guximin e shpagesës t’i aviteshe vijës zjarrenjtare,

Në do të lumturoheshe strukur meje deri në vulllkan të palcës-rri tej korbinjimit tim…

-51-

Fjalët e tua janë petktejdukshme e teksa shekujsh digjen në mangall kuptimi,

Veç borëzimartti pluhur zëri mbetet për t’a shpërndarë puhiza teji kopshtije ëndrrash,

Pjalm farëzimqiellt qenkan idetë që shtegtojnë mallazi në lulet e yjëzuara të habisë,

Ndërkohë që thuren kurorë për t’ia praruar kryet shkabonjtare ngazëllimit,

Por, pëqafimit më je bërë transparente-ndaj pranoj të më puthë epshurirë hëna…

-52-

Jehonzbrazur si një këmbanëz oqeani prej oshëtimash shurdhëruar dallgnajave,

Ndërsa lajmërojnë nga maja në majë male vetëtimash pabesoren mbërritje të uraganit,

Tash po gdhend gurit të përshpirtjes kurthuar në zemrën mbyllur të qiellit,

Emrin e perëndeshës së dashurisë që krejt m’a shemb tempullin e vet kryesh,

Kurrë të mos dij se ku, nga ku e për kë-t’ia thur kakofoniadën pashpallurave gjëma…

-53-

Përfund mikroskopit të dështimit ende i studioj qelizat pse’ve të hidhërenjës,

Me deformime pakorigjore gjenetike si më paska lindur shtatanikshëm e pa atë-muza,

Shenjttfrymazi ndoshta u mbars për t’a ndëshkuar turrdrushë po frymshenjttazi,

Ndihmomë t’i shemb pyllnajat e kujtimeve ku shpesh m’u shfaq zanëruar,

E shkretanisë që të mbetet mbjellim tok një mollë-veçse për një kokërrz metafore…

-60-

Mbrojtur idesterilshëm brenda mureve çelikëzore të një flluckëze iluzioni,

Hallkat besëndryshkura të fjalëve i rimëzoj vargje për t’ia zgjatur dhe cazë zinxhirin,

Flatërzimit utopik ndër qiejtht globdjegur dëshirnajës-idoles dashuri fort pamundtare,

Përderisa ende frikon që në embrion nga gjembat e dritës e prej puthje shkrumbi,

Ngujim tek kjo qel’ e devotshme vetmimi në rrënorin manastir të realitetit tim…

-61-

Në shkretanira ndarjesh palmat e bisedave sigurisht duhet të na e formojnë një oaz,

Ku kuajt kohlodhur të kuptimit t’ia shuajnë prushëtirën e etjes polit të shpresës,

Për të mbërrirë ndër fjordet e zemrave respektive ku argumentet lusim të imbarkohen,

Rishmi për të na përshkuar kthimit në çdo ind të idesë së kurrë pendimit,

Përderisa premtira e fatit nuk do na e ndajë të njëjtën gjelbëri prej njeri’tjetrit…

-62-

Bravat e kasafortës së brengave veç çelësi yt pasionartë do mund të m’i hapë,

Për të gjetur atlantës së harrimës thesaret shvlerësuar të pranverës së jetës pa rikthim,

Ndoshta do duash të lozësh me to në bursën e kallpnajteteve të fatalitetit,

Ku si unë-mijëra homerë, na zbonte nga shpirti drita për t’u parë eh sa më qashtërt,

Teksa me limën e errësirës durim latoni kodet kontemporane-krejt tradhtenjave…

-63-

Nuk di si ende shqiponjëzohesh në trinitetin e shenjtë të një bermude rrenjtare,

Lapsi majthyer i gjuhës një ishull emërpanjohur të tatuazhon në lëkurë dëshirenje,

Teksa befas nisesh të verosh në një det kurrë krijuar planetit të ëndërrive,

Ndërkohë që në antarktidë truri eskimezët e instikteve po luten t’i ndjekësh,

E si vall’ orientimhumburaz ditditësh-të tjera thua, diç tjetër bën e tjetërçka mendon…

-64-

Duke u metamorfozuar në strategjitë e shumë të vërtetave-unë mbetem veç një,

Për të hyrë portës kështjellore të zemrës sate-trokas në derë e frëngjive s’zhbirem erë,

Tash të më keshë çati ëndërrenjës sate-bëhem zjarr pyjesh e jo prush yjesh,

Të krenoj si dheu i ardhërenjës sate s’po të ngjiz me kaltëri qielli por me farë dielli,

Pse jam rish po një pra-luftëtar i lirisë së vetvetes që gjakut adhuror shkulmon…

-65-

Alkimia e tjetërsimit shpesh ngulmim na privon të drejtën më themelore,

E s’gjejmë kund shpatë të sa gjakmprehur guximi flirtirazi t’i themi vetes: fajtorë,

Kur ja që perandoreshza e së vërtetës na urdhëron të shvendosemi pa pol perceptimi,

Përmes menstruacione stuhireja panjohjesh ndër vizoret thyer të koordinatave,

Ku duam edhe në s’duam-kroi helmëtar i emocionit na u bëka lumë harbonjmbytës…

-72-

Në trefaqëshin kënd’drejtë projeksionuar fshehtshëm në sqetull të hapësirës,

Ende je shenjë në syrin e shenjëtarit ku dimensionet ia kapërcejnë kufijtë imagjinatës,

A thjesht një pikë nga ku nisen drejtëzat e thellësisë, gjatësisë e gjerësisë,

Gozhduar vështrimit në kornizë kozmosire pres të më rrëzohesh arave begatore,

Me dritë të m’a plehërosh entuziazmin-nëse s’gabon e bie thell’lumit të trishtenjave…

-73-

Dashuritë qenkan si fjordet në ishuj ëndrrash ku kontrabandohet marihuanë,

E nuk ke busull dëshire për t’u kthyer për së dyti mes vorbullina ekstazëtirash,

Ku rish do tymosësh të njëjtat gjethe iluzioni që të thonë: ik, sa më larg hënësive,

Gjeometrisë analitike të shpresës do i kërkosh një far drit’ri-ribraktisjes së vetvetes,

Por në s’të ka dashnor shtegtia veç në mua do t’a gjeshë portin e premtuar shenjtisë…

-74-

Gjithkush në lëkurën e pemëtrishtit durim ulet të shkruaj papërsëritazi,

Ashtu si të djeshmit edhe të nesërmit kapituj të historisë së vet paplotësore,

Bibliotekat e epopeve banalitike masakruan pyjet e sakatuan eshtrash shtypshkronjat,

Por unë ndër gjethe rrapesh po të skalis homeriadën sa zanafillore-etershpirtërimit,

Ku pres të më shpallësh Zeus sapo retorika rimatrembur të m’a ç’prangë penën…

-75-

Mundet që edhe jam një statujë e sa zhvarrosur prej rrënojave të harresës,

Që çudipanjohuraz nuk e kallzon identitetin e qëllimit pse mohimash e mermerizuan,

Nga asnjë shtegishtë s’do mbërrish në majën e malit të pse’ve epos’humbura,

Prej ku m’i thyen kreshtat e krahërorit ku flakërisht flokët e tu puhive dafinëzohen,

Kurrë pa e gjegjur emrin e dorës skalitëse e as mbiemrin e vërtetë të krenizmit…

-76-

Do të doja që duke trokthëruar toku nëpër metropolet e poezisë industriale,

Me terma teknikë të të flisja për konstruksionet e metrove të koshiencës,

Për urat shekullore të perceptimit që lidhin botët e kundërtive dhe kur janë gjuhnjëjta,

Pa harruar të të rrëfej formulën kimike që i aureoleon oxhakët krematoriumeve,

E t’a bindim pa tradhëtuar temë tonin pinjollth: të ndërrojë konceptualitet figurativ…

-77-

Po të jeshë një ngastër toke joshjevirgjër vërtetë e hipotekuar në emrin tim,

Më duhet ogurit të të hap thellë e sa thellë t‘i jem minator fatit premtuar trillpabindtas,

Heshtja jote mund të fshehë naftë, ndërgjegja-platin dhe çelik-besimi postfetar,

Kaq pak gjëra më mjaftojnë të vetshpallem perandor i shpirtit që krejt më përket,

Tash që trenit të etheve të dashurisë m’i mbaruan shinat në stacion të zemrës sate…

-84-

Shpesh them që ia vlen të jem karficë përkëdheljeartë humbur mes flokëve të tu,

Apo dhe qelq i syzeve ku liqeni i vështrimit mjegullohet nga mjelma shtegtipanjohura,

Por dhe maja e stilolapsit sa herë testamentit të hënës nënshkruan “të dua”,

Më pëlqen dhe nëse më bën fije drite e qep me të fustanin rrezator të agmallit,

Bile do doja të isha pasqyrza e çantës sate e të të adhuroj çdoheri deri në shëmtim…

-85-

Tej kepit të mendjes më fshihet një fshat ku peshqit dehen me shampanjë hëne,

E me rreze yjesh peshkatarët beqarë rrjeta thurin t’i nxjerrin nga shpirti i detit sirenat,

Eja e arratijmë tok e brenda guackës së plazhit epshvirgjër të perlëzohemi,

Kitara t’i bëjmë krahërorët e fat’fatit e të mësojmë t’u biem dalldi serenatash,

Të betohem që do shenjttemi meqë dekompozorit realitet jemi veç x’e statistikorë…

-86-

Ndër qerthullnajat e dallgëve të reve metamorfozike të tundonjave qiejpanjohëse,

Perfekt është ekuilibri i direkut të arsyes kur ëndrrat s’kanë vela tokësore,

Aq sa shpesh mes kuintave të aktualitetit po si engjëj zbresim në amfiteatrin e gabuar,

Ndonëse ndodh të ndihemi binjakë me djajtë në vargje romancash hipokrizie,

Ku dhe të duash nuk qëndron dot mes retinës së Krijuesit si një yllth instiktpafikur…

-87-

Njeri thotë që arat e ndjenjave t’i mbjellim me elb e tjetri me marihuanë,

Rekrutojmë informacienë mos të na humbë as e fundmja stërlinë në bursë fati,

E kurrsesive harrojmë t’i pyesim perënditë lashtëtare të të korrave ardhnore,

Se ç’duhet pra të bëjmë me vetveten, kur pa kushte na pushton energjia e instiktnajës,

Hm! fushat magnetike të ekzistencës na i tërheq 180’ përkundërt kurthi i interesit…

-88-

Qofsh timoni i një gondole veneciane a kulmi i një piramide në egjypt,

Apo porcelan kinez në buzën braziliane të kafesë sazier të hidhërimit sanksonist,

Me busullën epileptike të SMS’ë të gjej mes rrjetës merimangtare të mallit shthurantar,

E ndër pllaka argjili drite të dërgoj epigrame të papirusuara dashurishëm,

Dhe nëse kaq pëllumba mesazhesh kurrë më s’u kthyen prej karaibeve të tua…

-89-

Mbrëma, liqeni puhizaëmbël i syrit tënd tok me qerpikë patash u ngri akull,

E lisi lashtkërrusur i koshiencës rrënjmajë m’u dogj sa më la qiellit veç një njollë,

Fantazmuar prej fatalitetesh histerie nisa të të balerinoj ndër pista ëndërrenjash,

Ku një muzg më parë isha velë hëne e një ag më parë-ujëvarë dritërenjash pa ngjizuar,

E ku tash më duhet të dal prej gërmadhave të zgjimit-irisit tënd arratirë…

-96-

Shpesh çmendem si një kanoe përmes pjerrinave të lumit të jetës sate,

E kur nxitoj të të pres gjithkund përpara ndër të panjohurat shtegi të rrjedhës,

Shoh si një digë të ka ndalur e deri në re i ngre brirët gjakëruar të klithave,

Duke luftuar me kaq shpirtra kanun’egër mashkullorë që fund i djeg përçundnimit,

Pse unë jam ritmi i mallkimit tënd, bile dhe muzika oqeanike e ekstazëtirës tejjetëse…

-97-

Kënaqësitë jetshkurtra janë pirg gurësh mbledhur udh’ëndrrash nga një çdo ditë,

E tash që s’na pëlqen t’i shohim shthurit piramidë-u japim trajta kështjellore,

T’i mbrojmë kroin identitetit-thonë disa, apo dhe për të ngujë besueshëm dinjitetin,

Tuj vazhduar të bëjmë të njëjtën gjë pse jemi mësuar të mos bëjmë dot ndryshe,

Veçse ritualit vdekjezbues nga territoret ku ende stuhirat po ngjisin rish maleve gurë…

-98-

Alo, jam një kovaçanë që farkëtoj hallka vargjesh për zinxhirin e emocioneve,

Thjeshtt t’a lidh sigurtë qenin e poezisë që i leh hënës pse e pasqyron syrit shtrembër,

Çekani më godet në ritëm këmbane dhe kur zjarri s’e ka përskuqur fjalën,

E fatfundi me gjakun e klithës m’ia shuan etjen alkoolike frymëzimit turppaçensurë,

Alo, alo, jepmë pak puhi buzëqeshjeje borxh, dhe pak qymyr entuziazmi-të dua…

-99-

Bën mirë të kesh frikë nga liqeni i dashurisë sime pushtuar prej krokodilësh,

Mes syve epshtarë nuk t’i çmojnë dot sa karat të vlejnë diamantët e irisëve,

Bile tej veshëve aq të vegjëlth kurrë s’do dënjojnë të dëgjojnë romancat që u kushton,

Veç ama gojën e kanë të stërmadhe në dëshirojnë që t’ua numërosh kosadhëmbët,

Por, bujt pra-në di të m’i qashtrosh dallgët sa fat’helmuara të meditimit…

-100-

Në vend hojesh gumëzhore të trurit ja që fati më dënoi të më rëndtë një bibliotekë,

Karuselin e gazmendit e rrënova e po aty ndërtova një pishinë ëndrrash loti,

Nxitoj në Bugatin e këmbëve shiroktare e fle me flatrat e një dallëndysheje drite,

Pa ringjallje e krishtëroj paranë, shenjtëroj vreshtat e i ze besë kokainës,

E tash në mos jo në trajtën e sferës sime, ti-e si e pret vallë të të shpërfaqet dashuria…

-101-

Ditnatë patrullon helikopteri i hamendësimës mbi xhunglat e psikologjisë,

Mos ndoshta zbulon dikund shkaqet bindëse duke i rekrutuar bajoneta inteligjenciës,

Pse jupiteriane më qëndron kaq larg kur marsianisht dua të të shfaqem lakuriqazi,

Kur ti e di tashmë ç’do: thjesht të breshërij si zafirët e lotëve-çatisë së ëndrrës,

E gji vatrës së mirbesimit tok t’i djegim statujëzat e luftënxitësve idhuj…

-108-

Sikur prej çdo dhëmbi të lëngonim 10 ditë do na bëhej një karvan viti humbdhembës,

Po ashtu nja 100 ndër shkretëtirat e stomakut e nja 1000 në stuhi veshkash,

Por të mos harrojmë mallkimat e vogla gripale e qoftë larg-kancerogjenet kroje,

Kur dihet sa e sa vagonë kalendari s’na i merr pas treni i ëndrrahajnëseve dashuri,

Analitikisht do lemë të na dalë një barazim pas të cilit-lindur jemi zero’rë…

-109-

S’po të them se thëngjijtë e nevojës më kanë përzhitazi lypni-të të prekin,

As se oktopodi makthtar po nxiton valësh çmendurake-errësirazi të të përqafë,

As se çakalli i ndjenjës pabesirazi u ka ngjitë shkrepash si një shgabë të të puthë,

Bile as nuk dua të të palloj ashtu si palloi përdhunon sytë ngjyravirgjëranttë,

Oh jo! thjesht po dhembem të të shoh kur s’më sheh e të më shohësh kur s’të shoh…

-110-

Në një aleancë dragonjsh s’na hyjnë në punë zjarrvënësit-bile as zjarrfikësit,

Parimet universale nuk na e meritojnë prokuror një luan realitetit arratirë,

Harta e paqes na i përze prej arkitekturës së qiellit arlekinët e trinive hipokritse,

Kur as drapërinjtë e dashurisë s’i lejojmë të bëjnë balet vjedhurazi në grunjëtirat tona,

Eh, ripërtypazi na mësojnë të dijmë ç’ka s’duam e kurrë s’dijmë ç’ka vërtetë duam…

-111-

Me valë të shkurtra apo të gjata radiot e thashethemeve lehin për tonat lidhje,

Frekuencat akorduar keq rezonancë bëjnë me amplifikatorët e jehonave gjuhprera,

Fuqia e elektroneve që bombardon qiejt me të pavërteta bëhet stuhi impotence,

Teksa xhelozia për energjinë dhuruar tjetrës anë të ekuilibrimit të gjasave,

Na bind ti falenderojmë tellallët e të keqes pse e dijmë-japin veç ç’ka kurrë s’marrin…

-112-

Minerali i përkushtimit tim e ka emrin titan kur më gërmon thelli zemre,

E pyjet e përkujdesjes m’i pagëzon veç zjarr kur t’u dashka që t’a diagramëzosh,

Mushkëritë e mirërenjave m’i quan thjesht qiell sa herë të farkësh instiktet nis,

Kudhrës zanafillnaive të dashurisë ku një shpatë klithamprehttë pret çekanët e flijimit,

Kur fort po të nevojitet të m’i vrasësh pakufijshmërinë principatës së muzës…

-113-

Me verë fati m’i ka mbushur ekstaza njëzetë joshmarttat kupa të jetës sate,

Lum pas lumi i dënuar jam të pij nektarin e bujarisë vjeshtëruar vërshuarazi,

Ani pse më thua që ende pjergulla nuk t’a di ç’shije ruajnë buzët etnxira të dashurisë,

Kurrë-si vallë nuk qenka rrëzuar engjëll qiejsh flatradjegur ndër dallgët e gjelbrave,

Si unë tash që s’u nginjokam dot me dehjen e dëshpëresës së të qenit vetmitar…

-120-

Ujërat lig kanë nevojë për rrënjët e ekualipteve krejt si unë përdëlluarazi për ty,

Por kur shiroku i etjes vërshon tropikë gazmendit-fort e shkretanon fatin,

Kahnjëanshëm mbeti dhe përkushtimi i begatisë kur gjelbrat s’i duan krojet,

Kur era dhel retë-detet përzenë rrufetë, dhe kur flatrat puthin qiejt-kaltërsitë arratisen,

Kaq dobipaarsyeshme edhe dashuritë kur fantazmat e mungesës na i tredh epshi…

-121-

Ne jemi si dy heshta të ngjashëm pse kemi nevojë t’a mbrojmë njera-tjetrën,

Sa heri i thërret në arenë mosqenieje dragoi i sakrificës deri në altarë djegur flijimash,

Në tash na kalit çekani i armiqësisë kjo është provë kurthi dashuronjës,

Për t’i matur shkallën e fortësisë metalit të aleancës së nesërme zgribuar rrezikimit,

Kur misterlumnive tok t’i shijojmë mrekullitë botës pa derdhur pikë gjaku a loti…

-122-

Në skaner vështrimesh karshi njeri’tjetrit lexojmë në gjuhë adhurimash,

Mijëra shenja paradhiatariste që mikrosoftianshëm do të na e mbushin fatin,

Me simbole të pa transkriptueshme premtesash kurrë realiteteve lëndëzuara dritëtirës,

Dhe në na qoftë gengabuar lumturenja një minare do t’i yjëzojmë dherandërgjegjes,

Ku t’i falë të pesë vaktet pendimi që i bërë sy vraponka më shpejt se mendimi…

-123-

Hileqaret zota na mësuan mos premtojmë kurrë kur nuk kemi ç’ka të japim,

Por, në tmerrësinë e rritjes si qenie biokimike ndër laboratorët e realitetit,

Zbuluam metafizikisht të adhurojmë me sytë e aventurierëve që fundi i gjetën thesaret,

Pse kryqazi e pluguam universin-gjithësia punon në ndihmë të përpjekjeve tona,

Kundërshtisht ligje engjëjsh s’falim asgjë ç’ka na intereson-veç ç’ka është fat’drejtë…

PASTHENIE

Jo! nuk qenkan jataganët e largësive muret frëngjilotgjakur që i ndajnë njerëzit,

Por krateret e moskuptimit që ia ndërtojnë artificazi shpirtit-të zevendësojnë diellin,

Dhe aherë kur zotat e dashurisë meshojnë t’i japin vlera shenjttimi vetvetes,

Përderisa vallja e mëkatit e meriton t’i prijmë pa tradhëtim në ritualin blasfemisht rilindës,

Ti qofsh muzika e unë ritmi, unë malli e ti flatërzimi, shendtoku-ëndrra dhe zhgjëndrra…

PERMBAJTJA

Ju kam folur për pjergullën që s’e vola kur duhej e nuk më dhuroi pikë mushti,

Për akacien që nuk e mbolla në dherishte të zemrës e tash më la në prushëtirë pendimi,

Për palmën që s’më lejon drittazi t’a flladtij vegimnajash ëndërrenjëse,

E për dëborën e lulekumbullës që më bie supesh në pranverën e kurrmbërrirë,

Tash u lodha së qeni limfë joshjediellt muze ndaj-dhembjes, si s’më thotë: lamtumirë?!

Mars 1997

apo thjesht

Made In Albania

-1-

Kur qiejt një pas një do të rrëzohen ndër hone kalendarësh,

E buqetat e lotreve arqipelagësh kujtese petalet t’i derdhin shi,

Rrufetë do kërleshen me shpagonjat denjthurje litarësh,

Ballë shpatës së Zotit-polpenduar, shpirtlakuriqthi-lig gjunjëzuar: Ti!

Në sitë stuhigrisur fati po stiset mielli grurmallkor tejkohës,

Buka urizmit fémohuar e si ende na ngop kaq fort helmueshëm,

Kallza’artë kurora që hyjnisht të zbriti hirësi rreth kokës,

Por po e Zotit mbetet-ndaj Ti mllefzisht e bështyn përçmueshëm?!

Në baltra ndërgjegjesh i fundosen krejt idhujizmat krenimit,

Iriqët e shpirtrave struken llahtaruar sqetull të satanait ferrishte,

Instiktet makabrore i binden veç kamzhikut të verbimit,

Gjithçka Zoti ka parë e rish brenggjithkundti ç’pakttar ideal-Ti ishe!

Hidhen nga piedestalet e vetvetes profetucthët e dashurisë,

Flatra kurrë s’kanë bujaruar ernajash engjëjt e shpëtesës,

Thinjatat bleronjrtare ia shkulën fildishtarëve flakadanë të urtisë,

Arena kohës si i bën karshillëk Zotit, Ti-o thyes i skeptrit të besës?!

Eh sa uritur gojët e dheut teksa gëlltiskan ritualisht kufomat,

Për arkivolë bekimrinj pyjesh na lartërohen flijimës hijet,

Majë bedenash lavdimi krahrorët e kryqeve flamurijnë vrromat,

Para dëshmisë të Zotit, Ti-tempujshenjttve thelli zemërsterre diejt!

Kur dritë të qashtret gjykimi prej thundratash kërcënimtare,

E altarësh ligji të kryqëzohen ushta mbi ushtë mëkatarët,

E gazqark himne funebërtore të ushtojnë ritmesh ndëshkimtare,

Veç Zoti do Madhështijë Atje! e Ti… rradhpari ndër mëshirshkarët!

-2-

E pushtetit gërdallinë arkitekt gjenialucteti ka një xhambaz,

Ndoshta s’vlen tre groshë por s’u blika as tre miliardë,

Kur flet-s’di të thotë kurrgjë; e kur hesht-shurdhëron zellkontrabas,

Tej në tehet e shkallimës rendet si në mallkonjfundmen sfilatë.

Evo’revolucioni i tij kope na i priu idealet në shpëtesë,

Kullbesës i ngujttëm banka të na shnajperonte frëngjive gjakra,

Prej baze në majë telat ndryshkur bukur ia akordon hilesë,

Nesër arsyet-psiqiatrive, trimat kryqesh e mëshirtarët-ndër pranga!

Filozof harikiri nuk ka pse ka kauzës së moralit të përbuzur,

Gjuhçbrazuri më klithpistë verbërzohet shndrimdiamant në kreshtë,

Flamuj hitleriadash-thonë ca, ushtë ardhmës ka thurur,

Ca-flirte leniniste i transkriptojnë skalitura mijvitesh në rreshtë.

Ylberima hipokriste qenkërsh ende një film bardh & zi,

Përfundmi ngjyrat shendprushta e lartmi shpagonjpenelatat eterike,

Gjelbërnaja në një shembull ngjason veç me një murg në mjeri,

Një grusht arttirash vlerkallpe-krejt me ethe epsh’elektrike.

Por, Ai ishte e nuk ishte! do jetë vallë a nuk do jetë?!

Tash “të jesh’ a të mos jeshë”-kjo rish më bajonetmprehtta çeshtje,

Gurët gremisur majbedenash e gjetkan themeleve vendin vetë,

Piramidë universale pra-yjtirshëm lartuar nëpër klith’heshtje…

-3-

Dy plumba lotpërzjarrtë gjak drite pikluan nga qerpikët,

Pasthirrmat një pas një m’i shkreptinë thinjat me të syrit krehër,

Peizashit epileptist mëshir’pa m’i injektuan drogë demagogjishpifët,

E si mund të më shënjarin tejmi mallkonjës hakërrimverbër?!

Urithoreve llogore historie dallgshtjellzohen kreshnikët,

Shqiponjat pendshkulmëtare m’u çmendkan në qiellth tjetër,

Guxojnë e pendohen, trimnen e turpërohen, tradhtarët e besnikët,

E si vallë e harruan që janë gen i po të njejtit lavd legjendvjetër?!

Kobi nuk ka si m’i shter gurrat për riciklikun fat mallkuar,

Dezertor lëngatlindur si mund me qenë përbuznaje në kujtesë,

Lig më dënon vajmadhja dhembë-veç frike kurrsesi s’kam të druar!

Blackmetal këndoj tash që emri teh hakërrime lypka të më mbesë,

Guxo e i ngërdheshohu Ti ballë-qoftë shpagenje amshuar,

Një krismë beft ta fal flijim rrufeja e shpirtit tim-pa le të vdesë…

-4-

Gumenic e Dyrrah, Prizren e Prespë-ku bilbilëzohet shqip gjaku,

Ku varret na qiellen më lart se Korab e Shkëlzen e Tomorr e Vermosh,

Tiranë-Janinë-Prishtinë-Tetovë ku loti dhembat veslulkuq pragu,

Një Fe sundon: Arbnizmi! dhe Ti djallzan hy guxon t’ua ç’shenjttërosh?

Kryeposhti kryq je kur shtatoret mitërshpirtit s’druan t’ia ç’florinjëzosh!

-5-

Jam krijues i zjarrit-dhe pse me të ngrohin ëndërrenjat të tjerë,

Jam farkëtar i dritës-me të po i mëkonka korbat terrima,

Jam bujk i blertimnajës-me të e shkretit gojë fort uriçshterë,

Jam skalitës i fjalës-tej me të rigjallmëron mermerishtave mallkima!

Por: askush nuk më dëgjon pse mbetem kohësh skllav detyre?!

Pse po rend llogore fatit për të qenë entuziast ekzistent?!

Pse kamzhiku më fërgëllon?! pse ndal! ulëras nëpër stuhi mënxyre?!

Pse buka e lumturimit mbi prushnajë dëshirenje s’më piqet?!

Zotthit-njerkër gjithnajtire, krye e kreni m’i mbajnë nën grusht,

Thua si të mos jem sfidash unë -At’denji mëkues i fuqisë,

S’mund të breshkëzoj më e në më thundron kush qofsha një pusht,

Nëse nuk i rrëfej se çdo agu rilind prej thelli gjoksit të çlirisë.

Parlament shprese kam veç rrugën ku brohoras: shpëtesë!

Në çdo klithëz një deputet i zgjedhur nga shpirtrat ogurit nxirë,

Hiçin që më ka pronë uzurponjën dua t’a adhuroj nën fshesë,

Plehran imoral është e t’ia mbathë qelash shpage-vetë kalit zinxhirë!

-6-

Ç’na prijnë udhfund syshtrembrit për në premtesë varri,

Jo fatit dhuruar ungjijsh por antejmi prej satanejve pushtues,

Ndër grishpërkundërtin kah drite tok u dyndëm pas mashtrimpari,

Oh, nëpër shkretëtirat pol e anë i dhembohemi bile çdo gjarpri.

Tash velat ia humbëm horizontit e kërrkundaz shteg pendimçmues,

Shterkroje shpëtesës e si presim të rikthehet zota tradhtues,

Vërtet verbimtar paskërsh qenë? si marshuam ndjellni yllmarri?!

Ehej-ktheni, kthehuni! rimbetet skllav i hyjve këmbanues…

-7-

Një flatër dielli rrëzohet prej pajtonit çmendurak të erës,

Mbi shpinën e kalldrëmit gjak’krojuar plagës së kujtesës stoike,

Një çast më pas flakërisht i mbërthen thonjtë majë të syrit heshtëz,

Ndër qiej shpirtrash e vërtit zhgabimin pa idhuj frike.

Mijëra brohorima rish valviten yjesh po aq krenaritës,

Flamurë limfëzuar të çliresës-përtalltarë kauzash të gjarpërimit,

Teksa një kthetrimë këlthiste: lart! lart! e poshtë-si i tërhiqte tinëz?!

Hon tej honi ze rrokullihej t’i arratinte mburravisht krimit.

Por, befas një nat’herë trillvetëm mbetet stuhimit në krye,

Divizione shpartallare nisi të ndjellë gjurmhijes klithor,

Kuajt lajthitur të paniktarit trimnim ua rrëmbyen satanejve e hyjve,

E marshuan bulevardeve të errësirës me vullnetin më zellmizor.

Kur irisit vegimi u shporr, duarsh-u pishtarte veç penisi zhgënjimor!

-8-

Ani pse e ngatërron hirin me vesën e gjurmës së dritës,

Veç në dialektin death metal di të lehësh Ti-moralzvarri im,

Perimetrit të mendimit bleronjmirë i largohesh përngjethur orbitës,

E rish ngulmon që tërshtigjesh të kalërojë triumf pabestari krim.

Gjithë përbindshat si ia zgjon arsyes mes përflaktares gjëmë,

Eh sa mercenarë terrije hipnotisht ti binden jehonpaskajmave gulçe,

Me urrejtje genore i blindon, vampirisht i bujt në lëmë,

Ku naivisht vëllazëria e paqës i mikpret bujarim shtruar lulëkuqe.

Fort habibatareshëm kris dyshima: po ku nguti o verbëranë?

Mes krahërorë lehontare mëmash do rihapim varret lavdimreja!

Por shpejt pendima dezerton sapo trimëria ju bën kafkën këmbanë,

Llogoret ndër brinjë fati thellë ia skalit dhembës rrufeja.

Gjysma e trupit kancerante e tjetra-AIDS’iste e gangreniste,

Kur mallkonjmjekët bukur e dijnë që ende gëzon shëndet prej guri,

Rrembat çmendur i gufmon po vlagnjëjti gjak vetëtime,

Ndaj në ballërim njera’tjetrës duhet t’u thyhet falërueshëm gjuri.

Si guxon tok t’i kundërshtishë? pse nuk var veten o fantazmë burri?

-9-

Ngujimi nuk njeh kuptima veç kahut të së drejtës maksimale,

Protesta e paqësorit mbetka më shpagrrezikshmja armë,

Uria më urihumbur-ndërgjegja lindur vrasmëmadhe,

Kur vërtet e do vetveten s’ke pse do as bajonetë, as gjak e kazmë!

Kuvendtarët qerthullohen për t’i dhënë përroit të fatit udhë,

Njëri të bind ndër hell t’a shkojnë guximin pameritë,

Tjetri këmbëngul që pabesisht ky krim do ndëshkuar urtë,

E oshëtimshurdha turmë i ndjek pas: na (e) rrofshin krejt perënditë!

Ndërkaq në ujvara lotësh ç’shkrumbërohen shpirtrat tmerrur,

Frikës-alienët dheranë, shpejt ia zbon vetes mbiqenia,

Sot sheshi i orës grishnajklithur akrepat festës ia ka djegur,

O tash-o kurrë! mbi poltron shprese mbretërimit do fronet krenia!

Ngërdheshet këshilli ndrikullor: Medet! qenkërkan fort naivë,

Në bëjmë si urdhërojnë-më mirë të vetvaremi ndër rripa,

Në luzmzjarrësve ua hapim shteginë-do përfundemi po në zinxhirë,

Ligur u kuqërohet falkaltërimi e u nxiroset burimdrita…

E ngujimi s’njeh kuptima veç maksimales të drejtë hirur nga merita!

-10-

Kur këmbanare të së vërtetës t’ia kemi bërë kafkën kohës,

E krejt të arratijnë prej olimpesh zeusët e mashtrimit,

E gjelbërtari gjak dielli s’do ngjethijë dollisë së fundme krua brokës,

Ferrit biblik do mbretërosh-Ti! o lavdim fort mllefdenjë i krimit.

Do jenë vesbulëzuar vjollcat mbi plugjet zellrinj shendtokës,

E flauti i ylberit do çmendet pranveruari prej shfrimit,

E kurorat zhgabonjtare vallëzuari do të na yjëzohen rreth kokës,

Ndërsa rishmi po Fe mallkuar-Ti! o simbol i pa binjak i shkatërrimit.

Nuk do të struken më foshnjat guackave thyer të ardhnajës,

Fluturzat e ëndrrave do i braktisin të larvave bunkerë,

Kurrë mos gabofsha në guxoj them: Ti-rrezëllifsh turpi më i ç’vlerë!

Baluket do krehë era teheve flakërimprera të shpagës,

Demonët zvarrtarë do lypin mëshirenja ndër këmbë të avangardës,

Por drejt gijotinkujtesës, Ti-vetë do marshosh sa e sa nderë!

-11-

Zemërkredhura dallgësh lotzeza robinjëzat e valles së hidhnajës,

Trishtnajës-leshrat i shkulin hënës e diellit ia çjerrin faqet,

Në kor ligjvajen dhembnaje për kryqet mbirë tejanë lisnajës,

Rrënjuar thelli shpirtdheut prej një kame që gjëmnajës rishmi baret:

Unë ua sosa djemtë-unë! si mjermedet hakmarrnajës shtojzovallet…

-12-

Thekur venë e vijnë mishrat tejmi tryezës shpin’eshtërore,

Gjallë shpëtuar prej urivarresh zorrët ngrehfos hiena,

Shërbesa fort përgjunjtare qark besimit fatzvarrimaz po hiqet prore,

Limfën tash shpresnajpalindurve ua thëthin at’etërish ndër vena.

Dhe sokëllin sa uritane për nder të drobitarve pritës,

Në çdo qime dyshime nduk vesin horrorik të qenies prej bir shkjau,

Herheri flak pas ndonjë llokmë sa shqyer prej genthellë mitrës,

Nga ku vetë pasi klithës u zhbir-pa pendimnajë amën vrau.

E zagarët alurenjës memecuar përtypen sa llahtaranë,

Kush njerkzën të kapërdijë e kush mallit t’a dhjamsosë gjyshen,

Skalpe e luspdregëza, kafka e kokalla-mozaikuar tërgjakanë,

Njeri inçeston me binjakun e tjetri ia përdhunon lirisë dallëndyshen.

Janë ata që i ndanë siç i deshën qimiteret e meritave,

Fundi ushtëtarë çakalluar e adhurojnë fronit si hy gjeneralin,

Eh, baltëranë pa emër turpgjithjetazi u dyndën veç pas thërrmijave,

Rish tuj ngatërruar dëshmorin me flijtin e besprerjen me lavdin.

E sot si vallë t’i ndaj vetvetes? dhe djajtë mlleftok urrejtjet shpagin!

-13-

Liria Ime nis në morg për të mbërrirë deri syth rrufeje,

Udhëti kufijpacak gjunjthyer-veç një stralltheshkë xixëllime,

Qiparis me kryet në zemër dhéu e këmbët nëpër flokë shpirti reje,

Balerinë fort trillzjarrmëruar ritëmverbimës muzikpërshndrime.

Liria Jote nis në një vrimëz ideali ku ngadhnjehet friknajës miu,

E panikun shteron majë një podiumi ku në ekstazë ulëren shpëtesa,

Koracat demagoge përshpirttin kancelarive: si e pat riskziu!

Ngrehina modës ardhm’re kahtej të harron nën plehra.

Liria e Tij: prej horizont atlasësh-shtëpimisterit ndër yje,

Besim planetarësh pa atdhe fatin mat me kompastët e nginjjes,

Dhe pse në xhep ruan guacka, fjalëve-erë e guvë syrit-pyje,

Çdo çast në prehër a varrth nëne kthen a i ripërgjërohet at’thirrjes.

Liria Jonë-tufë harbimtare kuajsh shtegimegër e trokthimsertë,

Me livadhet e këngëve polifonike deri tejmi himalajash,

Ndoshta paqenësi por-aromë toke, eh ç’kakofoni shkëndijimblertë,

Po ç’prangimtare fund’fundi do t’i ndalë trumpetat pllajash.

Liria Juaj pushtimbethoveniane mbetet rrethi ndjellimnëntë,

E sa fort aligierët ju thëthinë dejthelli kupolash të ferrit,

O zgribtarë! faljuni pra mëshirës pasostare mes flaknajës dallgrëndë,

Lypni një spermator kokaine e epshbuzë njomni zbimnajtmerrit.

Liria e Tyre qashtrimtare tash gjithkah qenkan veçse milingonat,

Mes lumenjve zhuretur ballit mbledhin thërrmijëza dielli,

Shpejtthi mbërriin llahtari dimraq e barkëzat do u thyejnë musonat,

Sa të bujtë rishmi pranvera-çerdhash gjiri duhet ruajtur qielli.

Por, kund nuk ka liri e vërteta-në i mohojmë klithdhembës jehonat!

-14-

Patkonjtë e fatit që të prinë-prej pelës ngordhur të Kastriotit,

Fushbjerrat sterile të dëshirimit-mbjellë me kadavra lavdi,

Dhembnajash kudo shndrimëruar-kqyri engjëlltaret flatra kahmortit,

Shpatndryshkura hakërri-klithashpirtit në palcë ashti.

Pse ja që rebelizmash-s’i gjunjokemi dot perëndive çmendane,

Pse jehonkuqit delirium kujtese-nuk prehemi nën kamzhik,

Pse s’adhurohet një pseudodiell më terran se çdo guvthëthirë nate,

Pse për qiri mëshire-Ti: je veç horr! bestherë! bandit!

Ti? gen zellpërkryer mallkimi! zhapik që ëndërr fronin në qiej pate!!

-15-

E si mund fjala të lidhet kur as era nuk prangoset dot,

Rrufeja s’ka si kthehet rishmi ndër re se-jo! as përroi në burim,

Harresa s’mund të ringjallë fosile se as ikja nuk ardhet kot,

Këmbana kurrë s’memecon kur bile dhe loti u mbarska me ushtim.

S’ka si ende gjarpëron mendimi nën e mbi rrogoz ligji,

Qielli i pa kushte-kopështplotë se: copëzuar e si mund të falet,

Liria nuk njeh dogana, përkundërti pse vallë universit lindi,

Tepër thëthirmvocërth çdo hon që dhemba palcë eshtre të varret.

Apostujt e unizmit t’i gëlltisë iluzive s’u gjendka kurth,

Rock&rolli i gjithësisë u vërtitka veç ndër boshtin e së vërtetës,

Kur pa dirigjend s’ka Vagner-dhe pa paqpyje kurrë bulkth,

Zgalemorët patkonj e kush ia fut vjedhorit sy si hënën-frëngji qelës.

E kaq e kaq kuptima që kohëve na dhurojnë përmasë,

Në çdo milimetër na e rrokin jetën tejkah përqafjesh flatërzuar,

Zjarroren shuplakë të gazetës a engjëllin që flijuari do flasë,

Kryekulltari kanunor nuk t’i njeh e thundrimash t’i mban përçmuar.

Oh; male glaskorbash të trashëgimisë Sate-ç’testament ke firmuar?!

-16-

Varfërnjarë si granidishtja që t’a lëmojë nuk gjen dorë,

Kreshtëza kemi mbetur jetpërtejmë ndër majë mali të indiferencës,

Urithemi nën hare blertërimi, nudo ekzotikemi në dëborë,

Krejt ç’kamtare sa më s’paska dhe ëndrra në vezë të shpresës.

Fe duam t’i ndërrojmë dhembës-jo muze, e as lotit sallone,

Tryezë dielli të jemi ku të çukasin harabelat shkëndija,

Fundja qoftë dhe thjesht hauz ku kuajt pas betejash të na pijnë hoje,

Prej bletësh të puhizave luzmdehura lignajtirash ndër trëndelina.

Eh! do ish fort fisnike t’i shërbenim ardhërisht veç kujtesës,

Statuja larë me hënë shndrimëruar mes tempujve të adhurimit,

Por kurrë! kurrë! kurrë! e si fati nuk na i ze besë-besës,

Pa shlim trashëgojmë rish mallkimat deri përkushtesës altar linçimit.

Hm; a vlen më verbueshëm ari pa limitimin mjerëzor të lakmimit?!

-17-

Harku i Triumfit të perceptimit nuk mundet të latohet në gur,

Ndryshe shigjetza e trurit s’guxon dot të kërcejë pafundmë ëndrre,

E aq më liganisht t’i dhuret një luftëtari ngadhnjnëmur,

Ç’ndërgjegjtar pse krenaron shpagsigurtë kthetrash gjëme.

Harta e inteligjencës nuk dënjoka të na e bëjë kordë çdo rrufe,

Ngjyravjedhat nëpërka të tingujve qiejt do na helmnin,

Dhe aq më liganisht një zbimtar t’i bjerë kah humbnajudhe,

Ku lumit të harmonisë kafshimtarët po i çjerrin shurdhërisht veshin.

Pendza e idealizmit s’hajnet lëndinmuzës prej një sorre,

Ogurit veç nxirmnënshkrima do t’i fundej jet’tej dështimit,

Dhe aq më liganisht t’i bindet gjunjuari një çmenduranije fort prore,

Majë dallgëve të lotit cinizmëruar t’i blindtë digat arenlëngimit.

Altari i urtimtarit qëllon dhe të jetë thjesht një varr-premtimës,

Ku penteonisht hyjnë e dalin fatet: mallkuar e amshuar,

Dhe aq më liganisht ti frikaçesh kur mëshirenjparë i je meshë sfidës,

Perëndi’mtari dhunisht të larg besimit shenjttie hiç pa druar.

Flas e kërrkush s’më kupton, kur Ti-hakërrimash po mprehon duar!

-18-

Fantazmorja lokomotivë e idealit pati shkarë herët shinash,

E ish po lasht’avullorja që kish tradhëtuar veçse ngjyrë,

Udhëtarët që pranveruar e braktisnë-dimrit në këmbë ecën shirash,

Mashinistit mos t’ia gjegjnin predikatat për shendtirën dritzgjyrë.

Ju lutem mauzole kujtesës kthejani-të mbetet tej’jetës fatndryrë…

-19-

Kaq vite rërë shkuan përthellë valësh përroit të brengës,

Kahkottimi fuqiçbrazur-më naivi prijnar mendjekeq,

Pëllumba hareyjve poltejmi por çdo porte kyçur kafaz’ i qiellës,

Pse verbrazi u përgjëruam për një hy këmbshtrembërt e shtegdreq.

Hashashin e ligës thëthijmë teksa na shkurtohet kordhel’ i jetës,

Kujtimet arratinë varresh e foshnjat urtërohen pleq,

Iso valojmë polifonisë së vajit sa turpemi fort prej sedrës,

Pse engjëjt i flijuam qëllimit për një ideal që nxirmëtirës dorë s’heq.

Trishtmë motorrët e zorrëve na mbetnë mërgive pa benzinë,

Pabindtari timon i zemrës dijmë mirë që ndjell kërdinë,

Pse vallë mes vedi hienëzorin zhgabonjim përzgjodhëm për tribun?!

Tash, shpirtrat përdhuntarë ujkërisht ndërsejnë mërinë,

E si t’i bëjmë bisht ndërgjegjes-kamgjakur na ndiqka gjithkun’,

Pse duhet të besojmë fisnikun e rish fajit kurrë! kurrë më-barkligun!

-20-

T’a zemë se s’di t’a shoh kufirin ku më trokthëron retina,

Dhe as kafazin e zjarrit prej ku të arratij-kurrë s’duhet,

As dherasavesuarit varre që ua argjendon gjithemrat mjerima,

Bile as shkëmbin nga do më krrehej zgribit i fatit kryqth-tek shkulet;

T’a zemë se s’di t’i ndjej trupit sfurqet e dhembndjenjës qorre,

Dhe as heshtat e hakmarrirës vallëzuar ligmi në gjoks të vëllaut tim,

As dallgstuhirët miq magmuar entuziazmit ndër hone,

Bile as satanain kauz triumfal-më guximpamposhturin trim;

T’a zemë se nuk di t’a dëgjoj alurenjën që universin mbytëzon,

Dhe as idhujt mëshirnajorë që koha ze fund rrënimash,

As harabelin e erës që çerdhe galaktikash pa harta kërkon,

Bile as foshnjzën e fantazmës sime genringjallur guvmitre rënkimash;

Ballë Teje-ushtëtar: Shenjtti i indiferencës harrimzbuari më shpagon!

-21-

Në një sqetull pylli gështenjash-ligur e murtajëzuar e palctharë,

Shpendthë, rojtarë e kafshë kishin mbetur pa shpëtim,

Ezopët gjithë u kuvenduan prej galaktikave thirrur mbarë,

E një ketrushi genbabaxhan fort gaz i falën skeptër, kandar e bekim.

Që lëngonjtarja tokë mos t’i shtonte krahërorit kobrinj xhepa,

Ku ndryshktaret eshtra kujtese të ndillnin ardhmërinë,

Karvanët e yjeve me thëngjij entuziazmi ua bujari shpresa,

Uritanët instikpërjetshëm mbi ‘ta as iluzisht mos prijësonin gjëminë.

Rrodhën mote fatesh, deve dyshimash e-dhuresa humbi udhë,

Shkretia rish shkretëtiron tok me shpirtra këmbzvarrë,

Shterë pasionesh miqthtë e armiqthtë bukës i dhanë gurë…

Ehehej, nuk të blatuam fuqi shenjttimi të na bëhesh ne besimshkalë!

Ç’dreminë ëndërrenjat llahtarlashtta e kthyen në shkëmbishte,

T’i merrnin qoftë gjakazi fron e të gjenin mbret tjetër,

E kur iu mburr që s’epej-ligjpërtallshëm skërmisht i sfidte,

Harabela e luanër e sëpatarë-ç’iu ndërsyen me egërsinë shpagvjetër.

A ia vlen t’a mëshirni o fontenë? le t’i gjarpërihet kohës në kthetër!

-22-

Kot s’thonë: më mirë një djep bosh se satanai kërthi në të!

Tash që mal iu bë shtati do t’i ngjisim përqafjen ndaluar,

Shkronja e fjalë kohës shkallinat na rrokëllihen tok ortek’këngë,

Dhe një ylber hapi e-përnjëmendt i hipim majë bekimtarit amshuar.

Por zhdridhet grusht tërmetit e kamzhikmurlanit gjithtërtej,

Nga zbret oj llavë ndëshkimnaje që na zbon guximsizifë,

Çmendkuajt nxit rishtazi pasioni thirrur lumnimit nëpër lëmenj,

Shpinës së hënë besimit ku fatparit ogur gazi pas pak do mbërrijmë.

Por sapo nëpërkëtarinë nëpërkëmbim mbi kaq lartima ferri,

Një kërthizë gremine na thëthin drejt flakës tundimtare,

0h, falmëni ju lutem-si s’e pashë? ironizon moralflijttar së tejmi,

Se-jo! s’thanë kot: më mirë djepi bosh se djalli në gji ëndrrash ame!

-23-

Jo! nuk mund t’ia blatoj rubintaren unazë bese as dje e as pasnesër,

Kujt nuk di të betohet vërtetë gjuhës patradhtore të gengenit tim,

Kundi s’do gjejë hyj blasfemizmi krua vatrës të m’i gjarprë shkesër,

E as Bibël fat’tjetërme të m’a flakë të besimit kryq ndër lotpendim.

Oh; në mallkorin dialekt judaist mos m’u përgjëro-Antikrishtthi im!

-24-

Për përkushtorët shenjtë që puhizmallit iu arratinë përqafjet,

Pakthimtaresh internime tejmferrjetës ku i zbuan djajtë,

Faré shndriruar shkëmbmajë kthimpritjesh tuj i çjerrë fatit faqet,

Zhuritmëtare tash puthmë dhe për ‘ta-oj lotkripura ime etjemjaltë.

Për emrat trashëgimpa e dështoret foshnja që ngjiznë barqet,

Për oxhakbombarduarat dëshirvatra të kujtesës hizjarrtë,

Për drerthin e ardhmës që vegimash humbur sot haresë shfaqet,

Epshmadhe puthmë tash dhe për ‘ta-oj kobliganja ime qiellthshkabë.

Për hyjt mbretëripërbuzur që e rigjetën lashtimtarin tempull,

Edenianit prehër paq’amshuar të vdekjes së pavdekur,

Përgjunjësisht lermë të të puth blertstuhijshëm-oj shpirtplasura ime.

Për kurrshkelurit yje që kafkë mendjes na u greminë buçime,

Nga kurorlavdi pameritar që rish nxin krye thundrime,

Përgjëruarisht lermë të të puth vlagdiellshëm-oj zemërz besë hekur!

-25-

Fatit vërtetë na ngordhi kali! shkretëtimës ç’i ranë thonjtë,

Gremisqari donkishot më kot psallt falmit për ringjallje,

Limfndryshkurës bajonetë lyp guxim t’ia krrejë prej syrit patkonjtë,

Fronmarrëzor do endesh zvarrkohësh gjarpërishtth në përtallje.

Hije paniktare qiparisi, shtatorethyer braktisur ëndërrnajës,

Shkurtantarve skllevër që përçmove bindu tash e u bëj nderim,

Përjetësie më kurrë çakalltar fantazmë qarkëruar vathës,

Ulëri doktorata në mundç për diktat e nxirim, imoralitet e mjerim.

Gjëmonjmadhja humbje pa mallëngjima hiçgjë para dobive,

Jatagani urirë i erozionit del ç’mprehttar prej shpirtpylli,

Nuk pendohet të kthehet si lashtëheri ndaj-brirve sot e borive,

Horizontesh oshëtihet pash më pash për Ty o zjarrth frikaç palcdylli.

Mes morg kujtimesh parajsëzimi marsho o shenjtuc mashtrues,

E kuvendo mes sodomistësh që të falën pushtet e flatra,

Më ligami se kaq-nuk keni ç’bëni! shthurzemrave inçestni kutërbues,

Perëndinë unikale si besuat që do t’a skeptrinit ndër baltra?!

0h! ligsh kuptoj pse hienshëm ikni-ndoshta vijnë të tjerë,

Njëqind duelantë në qofshin-kurrsesi nuk tutem Hygo’it përbri,

Shpagdhjeti do të jem-në rast se do të mbeten bekimit veç dhjetë,

E veç një mbërrittë me kaloshinë kanuni-patjetër jam unë ai.

Gjykimi qashtret detretinës tejkah pa thundra kërcënimtare,

Në altar eshtraskalitur ligji fajfaji gjunjin lëmenjgjakut mëkatarët,

Himne funebërtore oshëtihen adhurifestës ndëshkimtare,

Ballë Zotit mbi piedestal madhështimi: Ti-klithparë ndër gijotinarët

Dragonjtë para e pas apokaliptikë-princër kauzës së fé’moralit,

Arratirë na janë legjendave lavdungjillura mikeshëza ime,

Besomë pra shkulmagimë si dritën mohuar fatit,

Tashmë mes unazës së amfiteatrit të kohës,

Ku fantazmat e së ardhmes rikonstruktojnë historinë,

Një lule ndjellpaemër xhelozie lig po na i gjakërin rrënjazi sytë,

Dora që do t’a presë ndoshta është herët paracaktuar,

Dhe profetiket shëmbëllima të gladiatorëve,

Kurrë s’do t’a mësojnë shijen e tehputhjes klithnajfundme,

Pse ngjyrat a s’lindin veç për t’u ridegraduar cirkuidave të erës,

Po dielli a s’vjen të rimbytet prej thonj terrtirash,

Dhe idetë gërmojnë ëndërrenjash llogore,

Monumentet përkushtimtare në varrnaja t’i shndërrojnë,

Lotët e velafjalëve pikëllenjash ngazëllyera,

Qark nesh rish i formojnë liqenin shteranik trishtimit përqafim’ri,

Ku rastësisht do t’i gurqafim zotat ngushëllenjës,

Gjithsesi shiut aromkuq të duartrokitjeve,

T’i shpëtojmë s’mund-dhe në strukemi skuta heshtjesh,

Apo dhe brenda palcës së mollës ev’adamike ende farpapjekur,

Oh, shenjtorë të mëkateve tona pasmëpa jemi,

Predikues parajspërjashtuar prej gjyqit suprem të etërve,

Që nën kazmën sa zellbujare të faljes,

Milingonazi himnizojnë shembjen e idhujtarive,

E krejt stepash kujtese mbjellim hije dafindjegura hakmarrinash,

Po ku jep shpirt të rishpirtërihet ngadhnja,

Ndonëse sot fort shpesh kthehemi ndër kreni përrallash,

Pjalmin arpluhurt për t’ia shkundur ndërgjegjes,

E me kostumet korbtare të virtytit lodhur shpejt ballove ikjetëse,

Brejtur prej tenorimit të molës së hipokrizisë,

Mercenarazi ritmojmë marshimin orgjiadave flirtore,

Ku hyut të egoizmës na pëlqen t’i adhurojmë millim origjin,

Dhe pse shpatën rrufetirë-ia shitëm, po’po!

Fill sapo toku-dashurimëza ime-ia vetvramë dragonjimin moralit…

B

Tek e fundit-fatin virgjëras po e rilindim në perandorinë e parasë,

Ku egërsisht prej leshrash ngërthehen interesat,

Krejt si grarenja xheloze për perënditë adhuripërbuztare,

E-flirtguxuarazi japmarrim fajde me jetën,

Dhe pse ky ritëm tundonjzi erëzvarrirmi na grisht veç humnerash,

Eh sa bukur e dallgëzon këtu valleharenjën Edeni,

Gjarpërinjtë shtegyjëzuar të arsyetimit pol’pa,

Mjaltërisht helmojnë sho’shokun në festën vegimpacak,

Petalet e zjarrit nënshtrimrebeluar e burguar dyshekëve orgjiakë,

Thundrisht rikthehen po ndër sythe himenërie,

-Energji që lyp të shohë ç’ka para fjalës,

Zallishtja e instiktit të trimërisë diamantëzohet frikëtirës,

Vjetranja dëborë flakbie akullnajash vesi-bardhri e kaltri e gjelbri,

Hm, trokth kahut të errnajës edhe ca,

Sa t’ia kapërcejmë alpet atlasit të shpresës,

Pa kreno si po na ylberon tejmi fushëtira bujaripremtore,

Marshet që gazit do na presin shurdhtunxheve-bëjnë ende prova,

Dhe boja e diellit s’iu ka tharë banderolave,

Qoftë edhe nëse atje kurrë kujt nuk i mbërriti as mirazhi,

Bistakët flladnervorë të gishtërinjve,

Lejomë të t’i shtrydh pikëlotaz hënshëm zhurbuzëve sa psallttare,

Kur dheun e frymëmarrjes dëshiroj të t’a plug fort thellë,

E të m’a ngulësh deri në antropologji eshtrash dua,

Qysqinë ndryshkjelashtë të egoizmit,

Pse-kam nevojë të bindem për tërçka që qenka e pa evitueshme,

Për kreshtën e një mali mungese që s’më rritet zemrës,

E për alpinizimin edhe kur syrit vërtetë s’të kam,

Bile edhe për euforizmin e pushtues’ujit,

Kur rastkush nuk më rrëfen se ç’quhet mirenjë por ç’genon gabim,

Kur s’paska ardhmë në s’di si t’ia klandestinësh kufijtë,

Kur as të shkuar s’ka pa adn amanetesh,

Kur gjithshka shembet-kur ende ngritur s’është,

Oh, karvanim gabimesh jemi zile memece qafmushkës verboshe,

Teksa dashurojmë zotat e padobishëm e njerëzit pa zota,

E ja si na vetprivon e drejta të respektojmë qiejt,

Pse s’po dijmë si jetohet thjesht për vete,

E, të dhurojmë veçse të tashme-tani! e kurrgjë jo më tepër se kaq,

Nektar plazme e kryq bese e pishtar lutjeje,

Por, penduar paqja ngjiztë në ty e mua-punëmadhja ime,

Sa herë na dënon vetgjykueshmërie t’a rilexojmë,

Kuran’in madhërimurdhërues qiellsisë dritnajvirgjine të parasë…

C

Në dymbëdhjetë fiks-kulla hënore e sahatit mjegullnajorientues,

Nga pesha flladimtare e kumurive të pritjes,

Si një ulli datlindjeharruar krejt do të trishttet kërrusur,

Palca i vajshteret në kandil nostalgjie,

Bile dhe bredhat stoikë do t’ia shkulin flokët rrënjëve hareqiellta,

Harku i ylberit të gazmendit-kurrë ndezur,

S’do të dijë ku t’i shënjojë kufij kaprollit të emocionit,

Me shigjetën plagëndërrt të padurimit,

Balerinuar në sy ujqish ballsamosur vitrinash,

Gurët, lashtësisht do t’i arratisen valshkëndijave të kalldrëmeve,

Për t’u shkelur-kudo ku trokthërijnë-prej hapave të tu,

Klithërimëmbëlthta mbi kudhrën e janarit,

Trumpetat ritëmshirokta të shesheve,

Do të zbrazen nga çadrat lulezafiruar të këngëve,

Meqë as përqafimi ekstazngujuar i horizontit tash nuk e nxe më,

Heshtjen e harmonisë që ti fsheh stuhirazi,

Si të ish një lepurushth gëzofblertë strofkgjimallit,

Nën pranveroren pulovër të dëborbuzqeshjes,

Ku ia mëkon me yje pangjizur cicërnajat panjohtirave tej,

Ja dhe ravijzimet rruginahumbse të kalasë,

Zhubravitur do kallen në koshin e vegimave ngadhnjsarkofagura,

Tok me arkitekturën e historisë rëndësipluhurt arkivash,

Majat do të zbresin malet-për të të adhuruar,

Detet do t’i kapërcejnë brigjet-të të gjunjrohen në lojra tajfunesh,

Engjëjt do të zvarren ndër korijet e vlagqerpikëve,

Kur prej portikësh të librave frymshenjttë,

Djajtë penduar do t’i këputin zinxhirët e vetmohimnive të qenies,

Bile kitara kordshkrumbtë e Lorkës do gjakzhvarret,

E do shpërvidhet Rembrandi prej autoportretit pleqëror,

Janis Joplin do t’a rihimenizojë lavdfatin,

E Kolombin s’do t’a perëndijnë fshehttirash-ameriknajat,

Oh, mbi gjilpërat e takave të dritës do të bujtësh,

E unë qëndismës merakartë të syrit kurrsesi s’do të jem më unë,

Ndoshta dhe do hareshë me morrnica alurenjash,

Ndër mishin përcëllor të fjalëve ende eshtrapakrijuara,

Kur as me shenja epokëgurta pishtarësh,

S’do mund të arrij të t’a shpërfaq përkushtesën,

Flamurin zjarrimtar të nevojës për të të mbështjellë trupshpirtazi,

E jet’tej të të fsheh në guvëzën e pasthirrmës “të dua”,

Teksa do më erëzohesh vetëtimazi duarsh,

O fluturzë kundërshtie-herë etervjollcë e herë flurkaltërme,

Po-po, kur minareja kometvallzonjtare e orëbekimit,

Pa dyermbyllje për paradën e qirinjve të premtesave tortdhéruara,

Krejt të m’i ngrejë trillesh-re Deep Purple’ore,

Murlangugatjet e dënesave metaforike,

Oh, fiks kur sip mbi sip ligmi t’i dënojë akrepat mëkati,

Në jehonën gjuhëshkulur të këmbanares dëshpërenjdymbëdhjetë…

Ç

Përgjëratë! mos tremb nëse pasqyrat e retinave më shformohen,

Kur u kridhesh thellazi shpirtit zell’lakuriqthi,

Ja që edhe vetë hëna qëllon që shëndoshet verbëronjave,

Prej gostisë së picave të vet’adhurimit,

Dieta më e këshillueshme mbetet shtimi i flakës së përqafimeve,

Ndër magmëfurrat ritual’lashtta të dashurisë,

Velat oqeanimtrazovaçe të yndyrnave-mbyti pra,

Mes dallgëtira stuhishë-përkëdhelës luzmpaprapsshme,

Deri në fildish eshtre duhet shijuar palcazi,

Duhma e fark’emocionit që furie epshin na e oksigjenon ritmesh,

Sa herë i dhuron kuptim shpatës së kënaqësisë,

Kur gabuarazi do të ndodhë të luftojmë ç’ka ndjejmë,

Pa u shpërgjakur nga loti i pse’shpagive,

Dhe në kulla e trishtit do na zvarrë qiejsh-fundi kafke perceptimi,

Ura’duart e të gjithë marinarëve rremayjtë,

Të betohem! do t’i thyej lisash rrënjazi e pa pendimni,

Shkrepash do i burgos-zjarreardhmës,

Nëse vërtet po guxojnë të t’a mbërrijnë ishullin,

Lakoret nishaneshkëndijues të brigjeputhjeve grishtpërmbytëse,

Me thonj ekstaze lermë të t’i tatuazhoj,

Oh, më bëj zogth rubinëtirës së puhisë-veçse një çast,

E fort akulltisht më ngroh në çerdhëz gjoksi,

Pse paskam kaq nevojë të më mbrosh-tek shtegtij teje panjohjes,

Prej uraganëve marranë të vlagëtirës së përdëllimit,

E prej ndjellës krokodiluar dëshirenjash,

Por edhe prej vetvetes ku mbytem çisterna verëxhelozisë,

E-ca e ca dua të t’i mpak të ulërenjave ujvara,

E, krejt të t’a trokthëroj në çdo pore etjeje zhurimën verbërzuese,

E kur të më bujttësh pa ia thyer qashtrinë iluzioneve,

Ndër portat himerike të mallprushtirës së syrit,

Veso meteoritazi si një fillth dritëze bari,

E balerino rrufenjëzimë-mes lëndinës shkrumbore të agshtratit…

D

Pylli harlisje’entuziazmur i dyshimave-qenkërka sa kurthbukur,

Sepse shtigjeve me erën vallëzon flak’gaz’lirë egërsia,

Hierarkia parabiblikisht ja që nis tek zogjtë,

E boll trishtohem ankthnajës kur mendoj që mbaron me hienat,

Askundti s’i gjej gjurmët e fatit që duhet të ndjek,

Kur s’di ku buroi-kushedi ku rikondensohet,

Ndaj ekzistencialisht kohës shthurantare i dej’urithem,

Herë gërmoj ndër kometzemra lamtumire nën dëbornaja lotësh,

Herë aorta vetëtimash sajoj në shpirt dheu,

Ku të furijë ngadhnjenjash drita sa kahmohimtare,

Për kauzën që po ndjek busullën e shenjttit stoik të vogëlsirave,

Por, në arën e idesë s’kam si ende plugëzoj riskvetëm,

Farë qëllimi pa i gjetur stinëzimit ritual,

Ngut toku do mbërrijmë në lëmin e mirësive,

Ku hëna orbitpremtirë shin shpresën si pelë dënuar lumturenje,

Në daç edhe mund të mos m’a ndjekësh viciozitetit,

Rrethlajthitmës së haresë-thrash’in e këngës,

Apo edhe të m’i shembtishë mund-tunelet e besimit haluçinant,

Përvojash të ardhmëtirës pa arkitektuar,

Ku e fshehëm lashtti-e tash di pse-drithin devotshmëtar,

Veçmas ama nderoma tempullin e instiktit yjor,

Bota ime rrufenjëzon errërisë aq sa verb edhe përkëdhela jote,

Teksa droja akumulon energji rish bekimpanjohura,

Për t’i mbrujtur oaz’agut diellin paqmëri,

Sa bile dhe engjëjt pa genëzuar-bujtin gostisë së fjalës që pjek,

Po-po, këtu ku dekompozon festtare përjetësia,

Ku shpesh varret i bindim të përqafojnë malli’mallin,

E ku thesaret profetike dhe na braktisin,

E pas-revankotthi pendohen për moskthimin në brigje amshimi,

Nëse dikurë krye ngremë ç’nguruar lart sa perënditë,

Kjo thjesht sa për të kqyrur bashkndëshkorët,

Si polzvarren ligjeve të rëndesës kurrë pa e njohur njutonizmin,

E as predhën e mollës kryeshënjur pa leje,

Vetmohimit për të na i mbërritur tejmi jehonat,

Thellë kubesë këmbanore të hyjnive klançpushtetuar,

Kur apostujt e zjarrnajave po më rifarkëtojnë kthetra guximreja,

Vegim për të princëruar vargparit pyll shtriganimi,

Ku luanëzimi i së vërtetës pagëzohet diktat,

Oh, mbase për ty shtojzovallkë-arratipërrallash fort gjarpëroshe…

DH

Origjinarë dënuar lindëm pikqendrës së perimetrit mallkimfattar,

Si profetër të së mirës iluzive udhnajpatjetërsueshme,

Foleja klithparë e mëshirës na blatoi qiejt,

Duke na mohuar fort bujarisht tempullin e tokës,

Dhurijmë gjithshkatirën e na shpagtijnë kurrharrimthi-asgjëtirën,

Shpesh me ikonakë prej verbërie na ngatërrojnë,

E heras universi na shëmbëllen me një velëzimë mirazhi,

Ngecur aisbergpolesh vjedhuar krejt drite,

Por, dikund na thërret një far triumfate prej majë ndjellshpresës,

Ku rishmi kahzhvendosja të na e mbërrijë realitetin,

Ndër raportethyesat e matematikës natëzore,

Tek shumfishimi i vetvetes apo tek kloni i sa galaktikuar,

Ende endemi portave kohmbyllura të shpirtërimit marshfundëm,

Ku tej nën veladonira feshë blasfemijnë arsyet,

Pas lenteve infektuar me sindrom arratije,

Pse lartive zenitpa duhet t’i artërijmë monument besimit,

Teksa alpesh dëborpangjizura qark po badiguardët e injorancës,

Korrupnajash morali hartgrisura blejnë miniera,

E metalet e hipokrizisë simbolpa reklamojnë ankandesh,

Thjesht për t’i stimuluar autobursizmit pikë,

Eh, epoka e falimentit hyjnor nuk kursen as idhujnitë e murgimit,

Pa shih: hajnat tokthi shtegut ministror po paradojnë,

Borbardhat orgjijnë me shtatmijë xhuxhër,

Vdekja me uverturën e ngadhnjes sa indiferente,

Hidhnajpaparashikueshme as trillive-po ringjallet vampiriadash,

Kur, durimcakur predikohen altarësh ndëshkimi,

Me pamjen engjëllimore të fajeve të falura,

Normat kanunike të premtonjësve libra madhërueshëm,

Oh, bashkjetesa parajsore propozuar fundpaqazi drerit dhe tigrit,

Kokainës e miliarderit, coca’colas e pepsi’colas,

Nga kryqi i së keqes kurrë s’do na ç’gozhdë,

Përderisa si ne as u kurorgjemb kush në trarë sakrifice,

Në emër të një orbitëzimi zot’hakërror-oj shenjttshejtankza ime…

E

Rremat kanserogjene të entuziaztëve krahë të varfërizmit,

Hipur vetë pari valës së zhvendosjes nga aktualiteti,

Ku e shkuara s’harron të kthehet në të ardhme,

S’mund të na e shkulin dot prej kënetës së thëllim’ëndërrenjave,

Barkën patkonjndryshkur thëthiruar krejt baltnajë jetës,

E meqë debilka hënë e fatit-vetshpirtmbytet,

Duke përgënjeshtruar ligjet historike të gravitetit,

Në pasqyrën trisht’thyer të kallamishtes teji zvarranikur irisyjesh,

Ku kurrë nuk do mbërrijnë t’ia përzenë etjen vlaguar,

Prej refrenit të peshqve pa origjinë fluturimi,

Majthembrash e qafqafazi rish po zbarkemi brigjesh braktisqare,

Ku zjarret e psherëtimave të ngushëllesës,

Do kenë harruar arrative ndonjë thëngjillth përshpirtjeje,

Sa për t’a rimbjellë mes kurthesh të shkretëtizmit,

Çmenduraken pemë egoizmi kacavjerrë horoskopit të fantazisë,

Në asnjë qiell çasti për mos të qenë kurrë më ne-Ne,

Oh, as aq sa për t’i rindezur zemrën e farkës,

Ushtave vetvrastare të hakmarrimit që ende kalitet instiktnajave,

Në gjolin lotvalor të sfidës kalvarçshenjttë,

Ku thellësia caktohet me rrokdiejsinë matëse të kafkave,

Hm, për mos t’i mbetur më gladiatorë përgjëratash,

Perëndive të përtacisë stoike që prej epshtempujve psalltërojnë,

Pjatanca bosh e realitetit na bind: qenkemi hyjpaafttë,

Zhgabonjishëm t’i kapërcejmë mallkimnirat,

Ndaj s’po na hapen as vegimnajash dyert e dallgëtive të besimit,

Kur, të shpërngulemi-guxojmë-prej rrënjësh ndyrnie,

Drejt një tjetër libri të pa përgënjeshtror prej ungjilltarëve,

Ku bile dhe vetë ngujesvarret refugjaten,

Në valkundërtitë e vërshimit brishtëthor të acarshpatullave tona,

Që, penduaras i ledhatojnë busulltreguesen pol’re flirtit,

Sapo i shpalosim velshpresës kahun e frikstuhisë,

Për t’iu përgjigjur-Jo! aventurës së dëshirës filozofike urithnjare,

Sa herë banderola e pasurimit na e ç’ngjyron krejt kobin,

Teksa na e mbështjell përqafimin trill’lakuriqthi,

Me fantazmat e uraganëve të hakërresës,

Që s’paqtojnë kompromis arenkohës mes klithës e brohorimave,

Në vërtetë nuk do rekrutemi në gardën e shpagës,

Tok me flamujt thasësh të nejlonit ringjallor,

Për pamundësitë e sirenëzimit të ideve tona-sa fort drittore…

Ë

Atje ku verbuarazi flamurojnë kredhmhorizontesh shumë pemë,

Një oqean pylli bëhet që e lodh boll erën,

Ninullëmbëlthas për t’ia përgjumur oshëtimën tejkah,

Pse kur zanat gurrkaprollnjtare të zbresin harlisjedritta në lumë,

Për të peshkuar me rrjeta symiklimash engjëjt,

A për të krehur në pasqyra flladesh leshrat e gazmit,

Asnjë grepth cicërimëze mos t’ua trembë të ëndërrirave pikiada,

E as kur rrezëllimash t’i lajnë në krelëtira qeshjesh,

Smeraldët trillekuq të sythethithave,

E fortzilitarët rubinë mirazhkaltëruar të irisëve karatpaçmushëm,

Zotat, turpur-të kenë ku t’i fshihen tundonjës,

Pas zhbirenjash gjarpërore kaçubash ndjellkureshtije,

Nga rrezatimi cakpa terrpushtues i kobskllavërimës së ndjenjës,

A ndoshta prej rebelimit ngurenjdrojtës,

Ndaj sot ende hedh hije vegimash rish trishtvetëm,

Ku as gonxhet potereyjëta të orgjizmave frerkafshuara alienore,

Kund nuk i gjejnë më pikë loti zhurimës së etjes,

Bile as deve oguri-të kapërcejnë vetveten,

E kujdes bëj tradhëtirave asnjë mallkonjfarë zeusiane njerëzore,

Mos të mbillet në tokën e parbetimit,

E mos shkabpërdridhet meteoritazi gjelbërenjnatës,

Derisa të m’a ribindësh në çdo metaforë të indiferencës nevojë,

Që, ti nuk je epshatriçe ndërtuar prej argjili e zjarri,

Por kurth grishmhontë shtojzovallesh zelli,

E patjetër fundmi të duhet shtigjedëshirimash-aq sa të mungon,

Përqafja orbitgalaktikore e një lisnaje shpirti,

Për t’ia grisur trokthuar vullnet’tok stuhiflamurimin pra,

Puthëtirës pendimpambërrirë qiejve instiktazi sterilizuar fatesh…

F

Shtegu hart’humbës për në kroin ndjellmistertë të kafesë,

Përrenjazi shkurt rrjedh po të nxitojmë nëpër monopat buzëgazi,

Nën hije pjergullash ku këng’egrat bletë dehin puhizat,

Ku zanat shvirgjërojnë drerët e fluturat ylberët,

Kur qark zhurmon ritmi i rritjes së blertirës,

Apo ç’harmonizohen filarmoniadat e psherëtimave,

Për mijëra insekte ditësh që çerdhesh po i ngordhkan fatalizmit,

Por, ngushëlloret çarqe s’duhet të na friken,

Blegërima e fjalës arave të opiumit vrapon të bëhet pre,

Për harlisjen e pasthirrmës fundngushëllonjëse,

Përderisa guxon e bujt në rrethin zjarrimtar të valles kunadhuar,

Ku festat e naivitetit purpurlojnë reshë,

Me fishekzjarre skaduar rrufeshë e manaferra qeshjesh,

Ndërsa i pjekin zi’në mallkonjre akordit kënaqësor,

Briri përgjakimstërkalës i himnit së ekspresit,

Slitën ia shtyn kamarierit tej hendekut joshmëtar të falenderimit,

E ky bar’jazz breg qepallës së dyshimës,

A nuk përngjanka me një shishe epok’arratirë Martini,

Gjunjuar po lutet t’ia thyejmë zvergun pritmë’ri,

Për t’i lexuar meridianëve të letrës zhubruar të shpirtit ngujimtar,

Mesazhin pse u thellkall qerthullirash harrese,

Pa imagjinuar të takojë oqeanfatit delfin mrekullor,

Por jo-s’ka velëtira kahpenduara kthimi,

Drejt ishullit të profecirës tapheqëse të postaladinizmit,

Autosugjestioni i alkoolit ia ç’thurr mullirin energjisë së magjisë,

Pra, pse t’ia humbim gjurmët vetëtuese emocionit,

Kupën arkallpe të një gjysmëhënëze rrëfe,

E rrëfehu për shijen e keqtirës që si vallë s’ka përsëritë,

Dhe në vërtet ndër atlase brengash vjedhur prej konvencionesh,

Dritdëborëtijnë majlamtumirat yjnajsasythura,

Rish-oazi Illy Caffè do llavëzohet në kërthizë loti,

E mbi liqen filxhani prapë do na er’ren lejlekë cigaresh,

Pas dritareve ende qelqpapjekura të syzeve,

Shiu do transkripttë epitafizmit kushedi ç’poemth kurrie shkruar,

Kur vlagtokthi ekstazëtirës, buzët-krejt do t’i ç’ajsbergim…

G

Drithërat e dritës, i mbollkorrëm krahërorë përqafimesh së toku,

Por zellvjeshtazi tash seicili e peshon të ardhërisë miell,

Me kandarin kozmik të fatit të vet shtegpatëdytë,

Gazimtar t’ia bukëvalë kalendarin besimit,

E shpejtas lehonat fushnaja, fargjakut-po bashku ia riplugojmë,

Për t’a rindarë-kurrsesi jo! jo barabar-premtimën,

Ani pse anasjelltazi begata yte është dhe imja bekimni,

Pra, kështu qenka paracaktuar krijimisht,

Kanunimave vlerimçshenjttëruara absurdit limitpa të drejtësisë,

Kush ngujishë ka trashëgim genshthurjes veçse lumin,

Rremakundrazi i entuziazmet oqean’uraganit,

Kush shin kuajt-rimbars tokë’amshimin,

Kush krenishë ka malin-hyjnizon ëndrrashkëmbenjve shtatoret,

Kush pari rend busullës verbuar të haluçinacionizmit,

Erashkspektrale ia hap gishtat përkëdhelmës,

Kush farkëton mëshirë-drapëron falje,

Kush dëshpërenjash ka moçalin-pagëzohet dirigjent korbëzimi,

Kush heshtjes ka erën-muzika e qiejve pushtet i bëhet,

Kush shkretmës ka lotët-mozaikon koshiencën,

Kush idhuj skalit irisësh-varrmihësohet,

E kush trishtdrojesh ka hiçin-djersës lyp t’ia dhurë gjithçkatirën,

Zotshembjes e pagëzon-proletar-interevolucioni,

Pra, kurrtirave nuk paska nxermë të flitet për humbtarë,

Tek kjo poemë ritmesh betejpafundme,

Bile as për kazma vetrrëhmihëse mallkimnaje fajpafajmëtare-jo,

As për tempuj ku bestytnori ar bështyn sytë,

Oh! gjilpërzat e ekuilibreve i mprehim kaq majthjeshtazi,

Fundmi kur djerrnaja të vërshojë-qofshim njësh,

Si tok të ishim fatalizmës po vetëm-dhe në duelin me dreqaninë,

E gjithsesi sot çdostinazi lëmenjve të harbimit,

Ku as sqepë këngshprese s’mëkojmë dot,

Borxhlashttave që ende na e bëjnë jetën festë çdokuji,

Sinqertazi t’u lutemi; brishtërirë t’u falemi; naivisht t’u gëzohemi…

GJ

Rrezes marramendëse të radarit fort përkushtimtar,

Ngazëllimoren zhurputhje ende guximit pa dhuruar dëshpërenjash,

Mund të m’ia bësh pendimpa qendër,

Me kompastin vjedhur Blake’t m’a rikufijzo adhurenjën,

E me flatra joshmëdritta syshë të m’a pushtosh,

Krejtazi horizontin ku më everest’niagaret grafiku habimadh i jetës,

Reaktivi laps makthkuq i amplitudave,

Eksplorim amazonë bibliotekës që kurrë s’ish pyll,

Ravijëzon monopatet ku nuk u dashka pse’ve të erëzoj,

Thëngjijtë e simplitudave po më telgjemben anrreth kështjellideve,

Por meteorisht ngjitem sepse përsëri do dua të zbres,

E do plakem veç për t’u rifëmijëruar,

E në varrthe diamantesh kridhem vetes thellë,

Pse më duhet dhe pa terrimnaja qark çadrës së cirkfjalës të yllëroj,

I lig’etur jam të m’i rrezëllijnë me sa kurora bekimtirash,

Fushgrunjërat e qëllimeve që tash kahtëri mbjell,

Me farën përzgjedhë nga djalli i tradhtimit,

Ndaj kaq shpesh s’po më hënërin qiejsh vjedhërirë të dëshirenjave,

Oh jo! fantazmankthit tash mos ia ndiz patkonjtë,

Shtegut ku pishtaren harbimvetëtimazi brirpikëllimat,

Ndër stacionet ndërkozmosike të kahmallit,

Ndoshta dhe mund të jem brenda një qelize që ja-ri’ngjizon verbim,

Apo dhe në një pikiadë përplasjekryqëzore kumtimi,

Që prapë harron pse arsyesh dikur nuk e nxorri prej millit,

Flijinë me engjëjt e mohimnive premtuar,

E kthehet ngadhnjenjzvarrë kujtimesh të kurrë pa agimuara-tejtive,

Ku po ti hidhuras ia heretikëzon trillesh fatin,

E bile në pentagon strategjie padytazi si e shpall viktimë,

Kështu pra, më-të lutem mos më akuzo paranojash,

Pse qenkam bërë kryebari i nxirmëtirës që na ka uzurpuar nevojat,

E që na tjetërson në bujq nënshtrimi në ara mallkonjash,

Por thjesht-ndizi një qiri shpresri përqafimit,

Sapo t’ia kapërcesh katakombin e trishtit dyshimës,

Atje do jem epshshëm trëndafiluar në harengjyrën e mungesëtirës,

Thyeja pra shkëmbin ajsbergian largësive polhumbta,

E zjarrmërisht të të rrëzohem prej fron’olimpit,

Si një topth kometik shkrumbsuferinuar,

Nëpër luginën joshmekstazore të lojëgolfit mbi gjirin dallgshfrimtar,

Ku di të t’i bëhem veç pre-përgjërimit përkujdesës…

H

Shpesh pikqendra e guvës së mallëngjimit-na fsheh një zemrekth,

Kalitur me çelik durimi nga duar zellpanjohura,

Përçastazi për t’ia rikurdisur trishtas ritmin,

E ngut i duhen shpikur arsye meridianreja orientimit,

Guxuar të kalërojmë përmes zjarrëtirës së ditëve largmi shtegtira,

Ku togjet e mbeturinave të realitetit tymtojnë,

Me mijra pyje fjalësh t’ia mëkojmë shpresnajës hidhmën,

Hobit mos t’a konservojë hiri i kujtesës,

A mos në furrat e pendimnive e pjekim picë lotin,

E kjo dëshmon domosdoshmëritë e një limani rikthimi ndër vegim,

Të pasurit sa fort uri për frutet shijeshenjtta të nevojës,

Pse jo-altarëzimin biologjik të shtratit,

Bile dhe rrënjëzimin e një mesie bekimpazbritur,

Ku vallëzojnë fantazmat granitpaeshtrura dëshirenjash sa sythtira,

Mbi piedestal çudie harruar pa u hën’fat’eklipsuar,

Në vjeshtën serenatlashtë të zemrës,

Dimër ideshë letargjike a verë vreshtash hajnur,

E në pranverë shpirti që ende s’e ka gozhduar profecinë,

Pra-punishtja e instikteve a s’na farkëtoi filozofë që në paralindje,

Ndoshta për t’u ndjerë sa yjet pranë tej’jetësirës,

Por, ne prapë nën hije nderimi të mollës hipnozbiblike,

Shpesh kërpudhuar, gjarpëruar, arinjëzuar,

E për hire lavdshtatoresh histori’thyera të ligjësive pa gravitacion,

Që s’dënjojnë shkulim mauzoleshë iluzionizmi,

E pse mos t’i qëndrojmë veçse sipër ëndrra/ëndrrës,

Pse mos jemi njësh si tehu me panikun shpat’adhurimit,

Pse mos t’a riprodhojmë fajin dhe faljen,

Pse mos mëshirpredikojmë mes arena irisësh: flirtin e flirtmëtarin,

E pse vallë mos jemi idhujzhgënjeshtërt po ne-Ne,

Litari herezik e pamundësia e varjekëputjes,

Ritualazi të tik’taket jehonë thellsyrit sahati agpangjizur,

Oh! engjëjt mëkatarttë na duhet të imitojmë-në çdo presje epshi…

I

Brenda thesit të erës ku burgosen krejt horizontet,

Rënduar në shpatullat e kohës sonë superman’as fort gërmuqare,

Simfonitë e miliarda klithave ende pangjizur,

Fort bethovenianshëm po çirren thonjve të njera’tjetrës,

Si hiena që iu imponojnë energjive territoret e zisë pa limit vullneti,

Teksa paqmas-katapulta e së djeshmes,

E vërtit gurin e dhembjes drejt pse’ve të së nesërmes,

Larg, sa më largu gjeometrisë teoremiluzive perceptimit zhdrejtar,

Duke thundruar ligsht mbi ne-korbërimsotmit,

Eh, majë katedraleve të krejt fajeve, lutjeve e faljeve,

Dyerve të pyllit grishmakurthur të botës kurrherë mos/mirënjohëse,

T’i shpagzbutë-i përgjërohem-të egërsirnajave hordhi,

Apo me predikatën e gjelbërisë-t’i helmojë,

A ëmbëlthim t’i vrasë me kamat tehdritta të etjes së zhurimkrojeve,

Apo me dëshpërinë e romancbilbilimave t’i zinxhirë,

Apo t’i izolojë në çerdhëzat ngujore të qiellit,

Varur lisharsshëm ndër degët palcthara shkreptimave trillparritura,

Por befas qenkemi fatdënuar verbërisht të rizhbiremi,

Nën breshkoret bunkeriada të arsyes,

Prej shiut ngazëllestar të trishtrrezatimit atomik-gjithmallkimnajash,

Pa urreji ca si hakërresflakazi dejve dynden,

Fushëtirës së besimit mbjellë me grunjëra psalltesh,

Sa as nipi i nipit të nipit tonë nuk do t’i fshijë dot prej dhé’kujtesës,

As hijet kobrërimkometzvarra të barbarive,

Lakuriqëzuar nën magmën e dushit të ideve harikiriste,

Oh, marangoz për tribuna alurimreja drejtësie sa ngut do t’u bëhet,

E kryeposhtazi t’i gozhdë në gjyq përjetësizmi kryqur,

Shërbestarët kamzhikbindur të satanës,

Hm, do t’a mësojmë të ekstazojë në dashuri-njëqind herë çdo ditë,

Vakt të mos i gjejë hakmarrja t’i farkëtojë shpatë rish,

Të mos na ia presë shatërvanin e laringut,

Grykës së thesit të ulërenjave vetëtimgjakyjëzuara-sa tejprofetike,

Që, tash-po e kallim honit të erërave inekzistentte…

J

Dritshpejtë James Dean motorrikja fuqi e meditimit pa ndalesë,

Flutur imazhi vrapuar ritmit të merimangmirazhit,

Thjesht të t’a postojë falazi jetën në Eden,

Me zarfin e Porsch’it që u pendua pse vallë u mbyll,

Nga duart mrekullisajuese të konstruktorit të hiçnajës tokësore,

Tradhëtirë pa limit alternativash ky garim,

Me dhuratat pa kushte zbritur qiejsh përmbystarë,

Edhe pse karburanti kozmik i muzave s’përmban frikëri plumbi,

Edhe pse hënazi limonëzohen meridianët e gomave,

Për t’i blatuar shije gurrloti ngushëlltirës,

Dhe pse të frenave thonjt ABC të erës-stopuar në puthje yjesh,

Regjistruar si korda kondrabasi festnajvirgjër janë,

Në rrokopujën e rockshow’t të qyqeve,

Pas çdo kthese-një kryq jehonpadukshëm psallton memecazi,

Qarkur shenjttucësh ç’burrëruar fatparacaktimit,

Qiri e temjan gazpërshpirtjeje bëjnë habinë,

Teksa lodron në klavinçebalin ndryshkur të hidhmës

Pa pyetur kurrë sa karat na artërohet Mercedes’i dëshirenjuar,

Por, s’duhet të ngur t’a legjendoj çdo çast,

Alfa Romeo’n e pasionit me 16 rafineri valvolash,

Gtv-ja aerodinamike m’i rëron syzet e ty t’i djeg dallgpërqafjet,

E fort na vegëtin marria pas gjurmës kryevargtë,

Pa pranuar t’i jemi kurrë airbag ferrajsës,

Kur pari-u katapultuam kurth ekstazëtire me Lamborgin epshi,

E fundi-me Rolls Royce korbi do lavdëzojmë,

As me gjol erotikor Ferrari e as me kurorë Jaguar’i,

Bile, pa kortezhe Cadillac’u e-pa telenovela mediokre Lotus’i,

Pa teleferikim Maserati e jo-pa uzurpnaja Chrysler’i,

Përderisa veç një ndërplanetarik Bugati,

Nuk qerajmë dot në duam e imitojmë skëterrën,

Përjetës, të jemi qoftë veç një herë po Ne-ëndrra vetvrastare…

K

Mbi çdo trëndafil arvesuar nga thërrmijza ende lotpangjizura yjesh,

Ku atomet veç energjisë kurrgjë s’dijnë për perceptimat,

Kërpudhza e hundës m’ia kënaq dehmëtisë shijen,

E-rreth çdo femre gështenjëzuar kurorë,

Vorbulloj miliona kopjesh gjithkahtej lugingazmit fort dihat’thëthirës,

Sëpata e vështrimit m’i skalit shtrat ekstazimit,

Spatullat e thonjve m’i japin formë pyllit të epshnajtirave,

Teksa stinmarramendja rradhën po m’i ngatërron ritmikës dritësore,

Dimri m’i ekzotikëzon pinguinët e drojës,

Pranvera patinazh m’i bën buzëve ndër akullnaja gjinjsh,

Vjeshta me perla dielli m’a vesh zbathëtirën tej,

Vera me dëborë trishtme krejt më ngjethërin vlagës,

Hyjnitë m’i akuzojnë gjakrat për plagjiaturë-shenjttirës së ndjenjës,

Parzmoret e enumeracioneve më fluturzohen,

Prej goditjes së heshtës së mendimit flijmëtirpërlutës,

E pse tash mos t’a lëndëzoj duarsh mohimnije,

Mirazhin verbtar të ofshit thirrmdherëzor flakgrunjërash pambjellë,

Pse jo me kashtën e neuroneve zhegskërrmittare,

E me sqepë shpage-zhgabonjat ballsamosur flamurësh,

Mos të m’i thurin çerdhe ëndërrenjave shkrephumbura vesit,

Për çdo dilemë gruaje brofur në trajtën cicërnajore të fatit dhuruar,

Pse kapronjtë e gishtave nuk po më thyhen,

Ndër bredha përqafimesh djegur qarkjetazi heshtur,

Kur kaq shpesh qëllonkërka të mos më shkrumbin rrufetë,

Mos ndoshta kjo vegimnajë idhujsh bekimi dëshmon fetradhëtuari,

Pse ende vërtet s’e kam gjetur qiellin premtuar,

Oh, bile dhe kur shtojzovallet m’a përçundnojnë muzën,

Nuk jam as kufijve të përrallës së besimit,

Kaq lignjarë lugetërit e heroizmit një e pas një m’i ç’virtyt aventura,

E thelli meje nuk violinon më perëndeshza e dashurisë,

Nuk reciton më stuhia çmendurake e emocionit,

Brenda meje apokalipset i korigjojnë vizion,

Në çdo pus syri-adhuroj hënën tek korbtirave mbytet,

Majë çdo honkrateri etjeje-llavnajën që më pikëfundet puthjezhurit,

Përposhtë urës së manizmit-ujërat e kohës lakuriqmëzuar,

Oh, jam ku isha e ku do të jem: rremë mëkati,

Lis i krasitur nga sëpata pleqërie mprehur mllef’urisë hiendjeshme,

A s’po më mëshir pra tek ritit ha insekte instiktesh,

Fshehur nën hijen e lulimtirave dëshpërenjash herbaruar,

Sepse ti-më mungon, pse ti në mua-nuk je,

Zemrës sime ti s’gjakërin, ngujtshpirtit tim kurrë-si vallë s’më vetëtin…

L

Në vërtëtë ngulmasi ende kultivohen mentaliteteve dhera acide,

Të pa trajtuara nga botanika e idhujve kauzshpëtuar,

Bile as nga fizioterapistët e shenjttimit paralitik,

Ku po me ritmin valsëruar të menstruacioneve të hënës,

Fatalitetit qarkëzohet luledielli i gazmendit,

Me zjarrvjedhurat krye nëpërkimkallinjëse-braktisur shtegyjesh,

Ndër orbita përgënjështrore kalendarësh pa gravitacion,

Ku pelat e arsyes kanë frikë të shtatzanen,

Me dragonjtë e qëllimit që i farkëtojnë plore pritjes,

Aherë-s’ka si mos të ketë dhe ngastra fytyrash,

Shpirtshterira nga plehu thinjimpërzgjedhë i kujtesës e harresës,

Zbrazur nga humusi i mirësisë që bleron trillet,

Neveria thelli kredhërin tek pasqyrat mplakur të seicilës,

Ku, eja hetojmë rrënjët e kohëve shkulur,

Në çdo kandilth faruar syri-një varr etjepambyllur,

Tek çdo jargavan parvazi gjokspashvirgjëruar mermerputhjesh,

-Thërrrmijëzat e pjalmit të ëndrrës herazi arratirë,

Fëshfërimat e obeliskëve të krenarisë,

Që sot kërrkushi nuk dënjonka t’i lavdë nekrologjizmës,

-Mbi papirusin gdhendmë’artë të çdo veshi,

Eh, mjerëzima ka mësuar të këndojë veç himne baritonthjeshta,

Për qingjin dynënësh e për thikën paqmëluftëse,

Për qiririn edenpërzënë e ferrzbuarat ditë,

Për jahtin timonlodhur të seksit molhumbës stuhirash,

E risitë e dallgëzimave kontraceptive,

Për gjakpatradhtueshmërinë dhe në ogurlig ngujt zemre mëkati,

Për interbursat e satanizmit e bastet blasfemike,

Për opiumin çmimpa të flirtit e për flamujt e dezertimit,

E, kurrë lamtumiruar-për triumfin e gjunjjes,

Sa bile edhe kosa dhëmbmprehjelashtë e letërsisë,

Sipërfaqësisht lëndinat medituese ua qeth oh sa e sa fort shkurt,

Hm, gozhdët e ideve nuk do mund t’i ngulim lirisë dot,

Sado qofshin mprehur fërkimgurëve irisadhurorë,

Çekanuar dhe nga grushtet hienshendtare të shpagave,

Granidit papërpunuar të krenzhgabnorizmit,

Ku, deri tej plazhit të pendimtive baticet zbrazimnaja mendore…

LL

Pëllumbat e ideve, prush na e dëndin pjatancën e argjendqiellit,

Plot flatrima buqetash grishmkaltërema gugatjesh,

E me sallatira fishekzjarrkujëzore tundie,

Bile tej e tëhu shandanen dhe mumjezima at’apostujsh,

Pse amfiteatri i syrit na është hidhmash sa tepër bujarimvocërth,

Për arenën hirhëntë të kënaqësisë ku po mprehin shpatat,

Toradot e fërshëllimave e ole’të e rebelimit,

Ndaj fermerit të demave që u injekton gjak zotash egocentrizmit,

Por edhe ndaj supremit bari të njerimës,

Që decibel’ët e entuziazmit i mat veç me fuqinë e vdekjes,

Qoftë vegimash dhe më lart se oportunizma e yjeve,

Kur këmbanaret heshtja i vishka me arin kallpëran të lavdëzimit,

Teksa murgjit ritualharruar të dhëmbëve mëkatorë,

Qelave të korbëzisë agjërojnë ligshtmi,

Shija dëshpërore e vetmimit-herazi portfshehmë hijengadhnjjes,

Më, s’do të na i kthejë mbi varrkorijen e dashurisë,

Ku vjeshta e ka mbushur me kashtë blerore meteorësh,

E me grimëza fantazmëperlëta nostalgjie,

Dyshekun e krojit ku jetfund kacafytemi tej përgjakjesh rilindëse,

Me sekrecionet ndjellmshenjtta të gurrdritës etje’pa,

E me siluetat e ç’iluzionizmave terrnesërme,

Buzët e kohës në kokainë mallbraktisjeje trishtas na përcëllohen,

Tuj u orbitur ekstazpazbuluarës rreze lumturenje,

E tympjalmi i mallit flurpenduar rivjen tek fjala,

Duke ia kthyer po në origjinë krejt pasionet shkrumbit,

Në fatparin zjarr që urirë po ia mëkon rrënjët fluturimtare instiktit,

Po, po, flijttimit për mos me qenë më as erë e as ciklon,

Por veçse një ballonë kometike trëndafili,

Majë sqepit të muzgut që po e vyshk lamtumira shtegtihumbëse,

Oh, me pendëzime lotësh tok po i stolijmë kobnizmit,

Pushtuesit e tempujpsherëtimave që rrafshin mosbesimin,

E që po na e ndajnë parajsën mijëra ngastrash,

Kur, sa fort po ia kafshojmë mollëzën profetikore-Lirisë së rifituar…

M

Ti apo unë-përzënë mijsavitesh e kemi nga teatri klasik i realitetit,

Regjisorin profesionhipermetrop të konflikteve,

Mbrujtur me ide happyend’ëse hipokrizash pa shërim,

E me buratinë hordhimoralesh butaforike,

Kuintave errore s’ka asgjë për të cilën dënohemi ende të jetojmë,

Lartmuret e kështjellës së budallallëkut njerëzor,

Na i shtyn tej e më tej kufijve të vdekjes,

Prej joshmëfrikës kurrë absurde të virusit kuptimzbuar,

Eh sa tepër larg vetvetes na mbërriti verbisë intriga evolucionare,

Sa vërtet bindemi që kemi kryesh pakica baroti,

Dhe nikel kauzpamjaftueshëm për larje gozhdkryqesh,

Dhe defiçiencë të paparashikuar-sa e sa,

Uzinash ngushëllimore ku rish thuren në mëndafsh qefinoret vela,

E mos të përmendim pastaj hambarët e konventave,

Ku miu i të drejtave themelyjta ngordh urie,

Prej fosilimit eshtëror gurgremisur të krenimligjit,

Urat e fjalëve çelikëzuar nuk na i lidhkan dot më as ëndërrenjash,

Humnerat e mentaliteteve ku na dejgjallojnë instiktet,

Eh sa e sa rrallë po e mbrojmë ligmi fajin,

Nga sulmet e uraganëve shpresnaivë të paqës,

E kjo sepse fshehtërisht na bujtka kakohësh mbi plate strategjishë,

Administratori libretvjedhës i dobësive,

E çdo çast na i eklipson apo apokalips trisht shpirtrat,

Nëse shpatat baladike të vullneteve pranglira,

Do guxojmë robinjazi t’ia dorëzojmë tredhtantarive të klithakohës,

Që çelsin qëllimndryshkur të portës mirbesimore,

Çarë murit qiellor të papërgjegjshmërisë,

Të fat’arttur-humbur kanë konstelacionesh lamtumire,

Ku, unë vallë a ti-riskalisim guackën e një amfiteatri shenjttorësh…

N

Po! nuk gabon kah kur trishttë thua jo veç ndër stuhi dyshimash,

Që poetët mbeten karagjozë të vetçensuruar,

Kllounë në cirkun e seriozitetit steril,

Dordolecthë mes arave shterike të histerizmit së botës,

Ndaj e turpit perëndi fort shpesh zbret e më mbron lavdmohimit,

Për t’i rrënjur gurë meritave-minaresyrit,

Mes panteonit premtor adhuruar mallkimash,

Sa herë ligmëtirës murlanperceptore pa direk pendimi,

Më duhet t’i ripohoj pse jam punishte metaforash fishekzjarriste,

Apo farkëtar që mbledh shkëndija për zjarret premtore,

Gjithë ia kam robotëzuar qëllimet flirtare,

Shpikësit arab të konvencioneve krejt pa gjeografi,

Bile dhe kinezit letërfarkëtues-po dhe gjermanit shkronjyjëzues,

Ndër labirinthet e fatalitetit hijazi arratij,

Shpesh pendimkthyer në shkrumblëmenj realiteti,

Duke mbjellë tërkah dishepujt e errit të shpresimtirës,

Për një shenjtt më ogurmirë e për një bukë dielli jo kaq uripjekur,

Ritual’lashtë siziftoj zgribit të idesë ortekpasme,

Ku çdoçka aureolet himalajtirës egoizmore,

Për të marrë trajtë asgjëtire qark arkivolit të bigbengut,

Poligami zanoresh e kurora bashktingëlloresh-tok sfid’duelojnë,

Në të njëjtin altar shpëtimi harbuar trashëgimpa tokthi,

Sa kaq e kaq rilindjesh epsh zellri i lyp përbuzjes,

E-unazën e shvirgjërimit gisht’urrejtjes ngujt,

Koh’harruari kjo veç detyrë e kozmopolitizimit frikhiç përdhunor,

Sepse komedi qënka përtallima gijotinare,

Edhe aherë kur ti më braktis erëzimash hartmemecuar,

E shënjim më bën rrethlapskuqazi-rrufenjëzore,

Për verbi kritikësh që zisht penelojnë papionët lakur qafash agu…

NJ

Eh dashurima ime trajtçshquar në çdo lakim pasioni rasë trallitës,

Shpesh aleancë më thonë se bën paktesh besëfshehta,

Ndër vagonë hitleriadash ku historia mumjezohet,

Me satanain bujtjepërdhunës të materializmit,

E ungjillin e tij rrezatimnxiror proverbisht m’a lexon predikatorazi,

Sa herë tokthi na i sulmojnë zemrat dyershkallmuari,

Kazmat e qëllimeve e vinçat e ideve,

Arkitektura ia ç’rrënjon rrënojat fantazisë prej shesheve të kohës,

Ku vizoret e shkretnajtirës e kompastët e horizontit,

Kurrë nuk gërsheten në trini me dorën yjore,

E as nuk i ridimensionojnë zvogëluari të vdekjes energji,

Por, t’i zbojmë gjithë prej kantieresh mirazhore-s’mundemi paqës,

Maketi vijathëthirës i projeksioneve të së nesërmeve,

Hidhnakisht po na e ledhaton subkoshiencën,

E kaçurrelat rehirma përrenjëzuar muzgjesh shpateve thikplatinta,

Me krehëra flakarttë ëndrrash përqafen,

Tash rrezëllimi premtor ende ngujëzuar në vezë,

Ndoshta shpirtpaspermur përzgjedhmës prej shpagash,

Ngrohur do po nga ama patë e filozofisë që i mëkon bibat pse’ve,

E pas, fundazi le të na këndojë majë minaresh shprese,

Iluzionisti profet që ka harruar qiejt rish t’i zbresë,

Oh-aq vonuar as princër s’na pagëzon lumtimi,

Kur gurrëzat perlaverbimta të djersës që marshojnë ndër heshtje,

Shkëmbenjve të dëshirave fatskllavuara na lumëzohen,

Ndoshta për t’i gjelbëruar thinjat kapitalit,

Hm; nga çajniku i perëndimit nja’dy gllënka dielli pijmë etjelodhur,

E i falemi namazshëm perëndisë braktisëse të punës,

Kaq shekuj ka pa na sofëruar në orbitë bujarie,

Nëpër territoret valle’azmatike të qenies,

Tempullin na urdhëron t’ia rilartojmë-ku ish e ku do të jetë përsëri,

Pra, do t’a gjejmë nevojës të na bëjë therror,

Sapo t’ia çukitin thyershëm lëvoren hënkaltërt të natës,

Ku engjëllthi i pasurizmit gaztrillesh bën tejjetës gay’tisht striptizë,

Bile me pamjen tranvesticionale të një bariu politikanësh,

E gishtat e guximnajës s’na gjejnë thikë basti,

E ende jo as kryqepitafmë pikpyetjeje: e vrasim a-nuk,

Nëse sensualitetit tonë hyjnizon vallë a jo-biseksualiteti i tij fetar…

O

Në ende nuk t’u ka thonjuar syrit-në bërryl të gjurmës së rrufesë,

Shkretit ku kurrë s’u kanë riplazmuar më qiej e zota,

Por veç kërpudha farorgazmash përdhunse,

Jasht’tokësoras dje u ngul një pikpyetje guri-egërimash arratirë,

Paralelopipet iluzie perfektisht faqe’drit’thëthirës,

E pse ëmbëlthazi mos t’a latonte zelldryshkura skarpello e erës,

Nëpër këmbë thyertare rrënjyjesh-kryqth orientues,

Apo tempull edenpërzënish nga djallizmi,

Eh ç’bën kazmëdëshira t’i vetshumëzosh protektorat hapësirës,

Thelli themelit far terrmëtar të dehjes sublime,

Që nuk njeh përmasa ç’ekuilibrimit epitafor teorisë pushtimtare,

Kur kufijtë tejet tehen kuqëruari shqisash,

Mes minierave shembur nën vargmale dëborlotëtire,

Ku pleqpoetët tharmin **** metaforash për të pshurruar alkool,

Tok me nallbanë epshi e hyjnesha ekstaze,

Pra kuptomë-sot u gozhdua në katër polet e qenies një pijetore,

Etapa lavd’denj’parë e bumit cinik të civilizimit,

Strategjiadës me liçencën e utopizmit thjesht ilegale,

Tok gorgkanaleve të normafitimit groteskësisht do i patkonjemi,

Ku e para bujttëse flirtare krodhi kërma-ideja,

Sa braktirë prej badiguardëve miopas të dekompozizmit utopik,

Vreshtat që rrjedhin përmes kohës pa shtrat,

Krenive mbeten shpikja e dhelpërimit neoklasik të saj,

Ani pse s’dënjojnë t’i matin epokazi rezonancën tërmetsapranë,

Fuqisë rrënuese të heshtjes shpirtvrastare,

Me uturimën e mushtit harruar qëllimparalitikisht genpambjellë,

Në kovaçanat e varrezave ku ngjizen vetëtimat,

Sa herë i përgjërojmë flijtim mik’mikut larg kishqashtrie,

Pse pas gjashtë ditësh krijimbote ripassim-sa për një dopio diell…

P

Nën erashkën rrënjimullinjtë të një dore fort përkëdhelmkozmike,

Fshehur brenda një guacke botpaparë mendimi,

Pikërisht në bregun ku valpërkundazi ylberëzon erëzimin,

Vetë prehja harruar pa bujttë as në epshpishtar ideje,

Fatpaçvirgjur ende presim ç’magjimin,

Teksa tinëzisht prej kruathellë shenjttisë arratirë të dheut lotëzuar,

Ku zambaku i kujtimit pushtuar ka zezëtirën,

Një zë gurgullimëndërrt na jehon maledhembjesh,

Prej lugut të eshtrës gdhendur rrufeje,

Majë katedraleve të nesërmtisë që kurrë s’do meteoren,

Paqja qoftë me Ju, Mirësia qoftë për Ju, veç në Ju Begatia qofttë,

Pastaj me dritdëbornaja yjesh e hëne,

Tejet mbulohen shtigjet vërshuar ndër luginat e habisë,

E nga ç’rrugëtirë shpëtimi s’po dijmë kurrsesie,

Të mbërrijmë shkurt në tempullin e hyjnive bekimtarë të nevojës,

Sapo të na i rrezethyejnë heshtqëllimet e jetës,

Me përkrenaret krenpa të kryeneçësisë,

E iris pas irisi interesash të na bredhë perla e shpirtit,

Oh-ekuilibër duhet të vemë në okulistikën dallgimtare të gjasave,

Pse kauzmendelejevisht në rendin filozofik të vlerave,

Ku simbolet i pagëzuam me emrat tanë,

Saktë na pozicionohen koordinatat e armiqve,

Meqë mitra e karatit të së vërtetës po pjell veç hienzat e zilepsjes,

E hardhitë e rekrutëve do ia helmijnë pasionit guximin,

Me stuhitë shijemallkuara të verpendimit,

E, pambjellurazi çdo xhungël psikopolitike kaosi,

Që na qark tropikët e ekzistencës nga brohorima zjarri populluar,

Faret ngutazi do na shkretëtirë metamorfozash,

Nëse verbnajave shesim ishujt e zemrave në tregun kohzi,

Rish për t’i riblerë luftanije të ra cmirizmit,

Hipokrisht po ia minuam ndërplanetarizmit varranjar,

Sondat e shpresave ngadhnjenjse të ekzistencës përtej profecive,

Ende pa e eksploruar zotëtisht në gen kthetrash vetveten,

Ngujuar bunkerit zvarrnor të dyshimave,

Kur patkonjtë gulçimqiellt të gjykimit pa kah orientimi,

Çuditazi na i magnetizon negativisht një UFO,

Në formën aerodinamike ngjethmëronjse-të një gjethi naiv ulliri…

Q

Projeksiondrejtën kornizë të bisedës jashtë zenitit perceptimor,

Lermë t’a çekan me të fundmen gozhdë fjalrrufenjëzore,

Burgosur kuptimit le të çlirvajjë ky peizash,

Mes agonisë së këndeve dehjebaletta të iluzionizmit,

Teksa palmat e këmbëve akropoliane të adhuroj,

Si po më trokthërijnë ndër kalldrëmin jehonlashtimtar të duarve,

Bile dhe kur shkrumben mes shkrepëtira irisësh,

Dhe kur iriqen ndër lëndinkamoshtat pantallona reshë,

Dhe kur marrin trajta flladi apo fluidime,

Oh, magjisë do t’i lutem të më bëjë kullë ejfelante,

Nën to të gjarpërij kaçubaheshtjes ku i fsheh urithët miklimave,

E lumëzon mijëra stuhi që as u krojëzuan kurrë,

Errin e qiejve portëhumbës të grishmërij,

Ku fund barkut të kohës bira e ozonit klithërin buçimas,

Sa herë zgrip honesh i rrëshkasin konstelacionet,

Apo kur vela nazike e hënës nëpër oqeanë hartpanjohur bujtet,

Buzët vlagimthella të shkëmbenjve të habisë,

Etja çdo ag m’i mbjell tejet me memecëri,

Me shi kometash pres të m’a gjelbërosh trishtin pyllhirtë,

E limonin e zemrës të m’a luzmërosh bletëtirshëm,

Ndërsa tërë do më elektrizohet shtati lartiplatintar i përgjëratës,

E gjunjët do më krejt rërëzohen kur të ndërrojnë fé stinët,

Me trenin lodhimtar të ekzotik’lamtumirës,

Eh sa ligmas do më përplasë i penelit postbllok,

E nuk di në m’i rijep fatit genkoprac listela fildishtare,

Nga kofshët e tua-për t’i zdrukthtuar kornizën ëndrrës pasion’re…

R

Me duajt e kallzave elbnore të mëkateve panumrisht fajsavogëltha,

Eh sa fort etjeurirë m’u ka dëndur hambarthi i jetës,

Mokra e ndërgjegjes më himn klandestinshëm,

E mallkor jam aq sa vargonjtë vjellëtirës ende m’i zvarr fati,

Por, mrekullia konceptpa kurrë nuk ma shndërron “krimin” në birrë,

E as alurimën e dhembjes në krua predikate,

E as dy peshqthit bekimorë të riprodhimit intelektual-jo,

Nuk m’i bind t’a ngopin të vërtetën e turmës pse i josh lutmaepshur,

Për t’i shpikur ekzibicione të ra dyshimit jetardhës perfekt,

Dhe kur kazmat e kuriozitetit të dëshirimave,

Vullnetpenduar i shkatërrojnë të zemrave shtëpi zotave të krenimit,

Fundi t’i përkasin krejt njera’tjetrës triumfata e gjunjima,

E sa mall kam të më përgjakin të dehjes pranga,

Kur skllavazi u shërbej me thesin e pse’ve pemuar shpinës,

E ligshtmisë habij si të tjerët herezisht ende e hipnotizojnë ujin-verë,

E gazopiumshëm e marrëzosin sa e sa mjerëzinë,

As nga djajtë bile pa u akuzuar për idhujtari pendimënie,

Kur botzhapikurit passh ia lexojnë epigramet e ferrit urimtarit Dante,

E-pa iu ngulur asnjë gozhdë ligji altarkishave penalizuese,

Nëse guxojnë të imitojnë virgjërisht Krishtin,

Nga frymqiellori paralizim tej ndëshkimit gjashtkëndor,

Ndërsa sqepi im brishtak që për ty mijsavitesh mbledh ëndrrave yje,

Për ty dashuri mbetur pa as dheun e besimnisë,

Akuzohet dhunues furimshenjttë i pronës së krijuesit,

Korbinjët e spihunëve m’a kanë fotografuar çipllak nuduari shpirtin,

Fantazmat e agjentëve më gjurmlehin bile edhe zarfesh,

Celularin e ideve m’a përgjojnë fjalrrënjasi,

E në më kristalen bindjesh dilemat-gjithi m’a ç’kodojnë ndëshkesën,

Po-po, ndaj sot falmë pse dritzhbirem verbie,

Oh! si s’më dhanë pas një Sure të më udhëhiqte hi’diejt,

Paku tash në qofsha poet, jo t’i luftoj-veç t’i shpëtoj,

Për festën që, si s’po na mbërrin-?!-u rekruta në trafik blasfemishë…

RR

Ndoca gjëra vetëtijnë e i kqyr kur miqthtë nxjerras i qepenosin sytë,

E në çastin kur frikflorinjtë habiten si vallë flakadanen,

Nëpër tavan intuite ku zeusen veç merimangat,

E si qiparisazi urithqiellshëm i hijezohen gjakshpirtazi tokës,

Rrënjisht i shkul nga të mendjes shpelltira,

E prej ngujimash të kanunëve pashkruar të realitetit-ia tejkrrej zellit,

Të mijtë për t’i zjarrmëruar gazvajmë në përroin e flladtirës,

Ketërzuar stinës që ende s’m’a ka mbërrirë zemrën,

Ndër dherishtat prej gjallmërimit harruara,

Pa u petkuar me frak stuhishë e papion rrufeje,

E i mbjell si hajmalitë farëzojnë besimtarët genthellmi mishit të fesë,

Blasfemizmin për t’ia bindur arsyes së krijimit,

E s’vonojnë lulebajamet e marrinave t’a bardhin tej luginën,

E as t’i bëjnë pyll duarpërqafimat e zjarrmëtarëve,

Po ashtu-kobshueset pompa të shpëtonjklithjoshësve,

Pse zvarrjes do jem ç’ka kurrë arenave ngadhnjënjëse s’kam qenë,

As në lirinë e verbisë e as prangash drite,

Dhe bari dhe gjarpërinjtë dhe tigrat-fyerjepa leje të lyptijnë,

Duhet-druvarëve t’u përgjërohen deri varresh,

Meqë s’ua pyesin që në lindje shenjttin e përtacisë,

Kështu orientimi e ri’hiperbolizon dëshirën për t’u arratirë-ku digjet,

A ku kultivohet geni i një ahishtkauzre napoleoniane,

Hidhmës ç’gjunjore pra ku nuk shkelkan dot as ëndërrenjat,

E as aleatët e mij me retinat guximqirinjtta,

E me pajtonët e qëllimeve gjithpërjetazi shtegnipakuaj,

Teksa, më shohin e u fryjnë lotëve e struken nën gëzofiriqin e territ,

E prej shkretanie vetmimin m’a bëjnë-ku&pse-të fatmërgojë,

E mes hiçit shkrumbëtirës të të ri’rizbuloj ty,

Po aq të kaltërt sa trishtia e aq gjelbërtirë sa brenga,

Purpurlimtare sa malli e okërrickë sa lamtumira,

Pse s’më prushërin irisësh, s’më yjëzon profecive-dje a sot a nesër…

S

Rreth serave avulldiellta të nderit po patrullojmë tok-jet e vdekje,

Me fenerët mplakur të drojës i zbojmë hijet frikës,

Të passen në territoret zhvirgjërnare të mëkatasve barinj,

E mos flatret më perandoria gri e hajnizimit,

Dhe mes tonit pakt ku kodet e instikteve shtatyjten shpejt çudisë,

Nëpër poret e gëmushave të reve ç’metamorfozike,

Ngutie të eksportohen ndërgjegjesh kohpanjohta e mallpaditura,

Por ja që rishmi dherashpirtrave na grabisin,

Gjunjimuari pa na i pyetur kurrë ikonat e dhembjeve,

E as hyjnitë që i mbrojnë: e ç’na është paku fitimi i çdo humbjeje,

Trangujt e krenarisë e domatet e egoizmit,

Piperkat e inferioritetit, fasulet e herezisë e qepujkat ngushëllore,

Ndër tryeza festpameritta bujtin pa na pyetur,

Gishtat e trumpetave himnsatantare-nesh i volën agut,

Ende pa u lëndëzuar prej puhive duart e engjëjthve të mbarësisë,

Që i japin shije ngjyrave e energjisë dritpashtermë,

Për të na bindur që t’ia riakordojmë rreptë këmbanat moralizimit,

E as rast’herë të mos gjarpren gardhit të armëve tona,

As fëshfërimat e fantazmave plagjiaturiste,

Kur lëmenjve urirë të realitetit vallzojnë tok me të instikteve minj,

Që kurrë zjarri i asnjë ligji s’na i shfarosi makthit,

Por ja-prapë na pëlqen krojimi po në prehër të kuçedrës së etjes,

Të na vjedhunojnë çdodatas kalendarësh memecërie,

Ku nudo ekspozojmë zotën e falenderimit,

Teksa telgjëmbaçi gjak’klithor i së vërtetës paçbërëse ngjethive,

Rrëfen-po ne ua gërshërëm shtegun e zell’errmimit,

Punmëdhenjve fe’betuar të antidjersës-genimsterileve kënaqësi,

Agonjisë skeptruar shpërblyeras fronit të dilemës sonë:

Pishtarë akuzues apo karbonizatë vetdjegieje?!

Eh, mekanizmin fajbujarimtë e kemi të grasatuar fort kënaqshëm,

Dhe heshtjen sublime të tolerancës-paq’mirkuptuese,

O shenjtza ime-pse e si vallë t’a shterim tërfatin kufijngujimit pra,

Duke falur-pa qenë ne mëshira-blasfemizmin,

Teksa ezopisht po na i thurka fabula përtallie lirishkeljes,

Eh sa nxitimtar këmbshkurtër ky qivur qelqpa relaksi,

Mbi altarin biznesilegal të gjyqit gongpafund-idhujsh të vetvetes…

SH

Eja rishmas kridhemi tok në pishinën e brengëtirës së një kafeje,

Ndoshta ia ç’argjendim shvirgjërimën hënore trishtit,

Me buzët etur të zezëtirës që po na thëthin,

Çdo çasti ja që s’i mjaftonka vërtet ëmbëlthia e hidhërimës së vet,

Baticuar në gjirin e një përqafimi dallgqefinuar,

Pse që të eksplorosh në çdo grimvyshkje krenigjallët,

Duhet mësuar të kuptosh stoiksolemnen heshtje të turpvdekurve,

Që koordinata të ra përcaktojnë shpagës pasringjalltare,

E kohpakohë nuk duhen vizituar perëndi’qenët,

Deri atje sa t’ua përçmosh frekuentimin-kazinove të qiejarratirëve,

Teksa përkundruall lavdisë pa flosh ardhme pokerojnë,

Kur s’qenka fort e vështirë të jetosh si mëkat,

Pse dihet-anatomia e fatit përbëhet çdo indi prej vargzero parash,

E gjithshkaja qoftë genmirë si ‘to-veç bordellit të tyre,

Ku armiqtë nderen eh sa më pranë se miqtë,

Oh! ndër epokat e të tjera makthesh po i ngulijnë kthetrat akrepat,

Mes astronomisë së fajeve pa yje faljeje,

Kurthreve ku psherëtimash i mbytka zambakët dhembja,

Thellnajtirës përvëlore fjalëve pa një bulimë oksigjeni ngushëllie,

Njësh me fantazmat e kujtimeve bakterizuar,

Që-kushedi ç’armë shfarosjeje tash po u shpik balada,

Që, vargjet neoklasike të ç’harrenj tragjikomedie rimash-ritmojnë,

Përfund shpirtrave ku paqëzon hyjisht djalli,

Skeptër në dorën vringëllimprerë të vetë krijestarit,

Që rishmi s’po dijmë: mbretëron a jo majë shpate besthyer dileme,

Ndër ne-ku me zgalemë mëkohen kërmat,

Ku peshku në pjatsupë ndëshkimi i proteston urizmit,

E ndër festa bujten brigadat zellkuqnjare të orgjiadave dehur drite,

Pa shih, oqeanverbia erazi ia përpin gjurmët mallkonjës,

Ujkonjërisht sulur në stanet e mendjeve tona,

Ndërsa braziliançe po i ziejmë shqeto kafenë-ende pambërririt lot…

T

Platinëzuar tej paska virtyti fasadat modvjetëruara të sensibilizimit,

Digat e territ makthtar i thyejnë vargonjtë qetësisë,

Pse ujërat duhet t’i lajnë vigjëlencës së vet retinat iluzive,

Arsyen rend’dritëse për t’a filtruar kohësh,

Teksa ne harbimash vërtet s’po dijmë ç’t’a bëjmë habiturisht jetën,

I qerthullojnë thrashciklonim-kërthizës pa na mbytur,

E tej na zbarkon kontinente ngadhnjenjash-pa ditur pse,

Pse mushttore kupetjes s’dënjoka t’a pijmë,

Dhe sot sikur s’na e dhuruan tok me kozmikun kalendar mrekullimi,

Por dhunuarazi na e ngjeshën në brumatriçe duarsh,

E kjo bukë pjekjezezë s’do nginjojë askënd,

Për sa vdekje s’ndryshon fat magjia e tokës por e besimit,

Uritë u hiperbolizokan vesit aq sa diejtë nuk i mjaftokan festëkobit,

E as hordhivarrezat emravjedhëruara të librave,

As fluturangjyrat që arratinë verbitë e realitetit ngërçar,

As ar’reliket që i lidhin hallka brezapendesës,

Bile as e triumfit alkimi që ende s’ia ka mermeruar fatit argjiliadën,

Krejt shpronësuar qenkemi nga energjitë e vullneteve,

Nga gjeometria e administrimpersonalitetit,

Kur sot veçse trupin zjarreshtërt kemi gjithi tonin,

E ligshtthmi e keqpërdorim deri skutash më ekstazfshehta nevoje,

T’i bëjmë tash mbarimisht një dafinë vend tutje shpirtit,

Në panteonin e shenjttive fort të paqiellta,

Ku rojat kultivojnë kanabis qark shtatoresh turpi,

Hëm-ç’po na ngordhin e rilindin thellazi galerave të përkushtesës,

Qelizat delirore të epsheve ç’kodimtare-gençdotitazi,

Cikli ëndërrtar shpesh trisht na shtatzanet,

Hija e pemëzës së abortimit na kacavirret irisësh,

Ndërsa denjlavdët pjella agdështuar të iniciativave ngushëllonjse,

Me furça gjakërimi ia lyejnë ndalesave muret,

Duke mbuluar legjendat palcgravuruara aty bështyrisht,

Prej rapsodëve që riorganizojnë pabesi nesërmie,

Eh sa bekim’mashtruar vezullimi i metalit ku na hajnizohet morali,

Etnokultura nis gjakmarrjes e fundet vëllavrasjes,

Ndaj ruajmë pra prej dragonjve të hiçnajës,

Kur farkëtojnë me lotin tonë të hakmarrenjave proverba,

Yjeperëndishëm do të ruaj shpirtkë-nga hienat e virtytit lukunjar…

TH

Carlo Santana tej na pushton udhkryqnajat ritëmhirta të muzgut,

Me mijërat kitara ekzotizmi semaforësh thyer,

Molla e qytetit e fort lodhur prej mushtvlagave frute,

As sot-ja që s’i gjeti etjeshenjttëruarat duar të vjelëseve të ëndrrave,

Kushedi ç’përqafimesh nostalgjie kredhur sirenëzuara,

A përkëdhelave të argjilit ende pa amforuar,

Yjet një pas një po ia ngrenë qepenët përgjërenjave rrëfenjfshehta,

E shpirtrat komunikojnë-s’dijmë si-jetvdekjesh,

Me pishtarima alfabeti flakpadeshifrueshëm jupiterian,

Ndoshta për akullnaja jargavanësh flasin a epshmagmim fluturash,

Apo për ngurtësimin qymyror të zjarrdëshirave,

Vegut çudi si se kanë shkrirë ajsbergun e argjendqiellit,

Ndër të syve qirinj që ende po bredhërijnë çerdhesh të satanarëve,

Shandanë paqpanjohur të bëhen për nxirmendjen,

Gazvocërthi bota mbyt në alurenja terrtire,

Teksa qark valëviten hijet honore të valles së bishëzimit,

Satërin e drejtësisë shtërngojnë në dhëmbë faljeje,

Flamujt e qetësisë tremben muzgjesh vetëtimçjerrur zbimperiferisë,

E monologët e hidhërimave kështjellëzohen,

Kur saturni kapërcen temën e seminarit pse na mblodhi,

“Të dishë ku je s’do të thotë të jeshë ku di e ku do”,

Universalizimi i fjalës kurrë s’ka kuptim ku s’po na syth as rastësija,

Bile as poetizimi i nuditetit joshës të asgjësë,

As përmbysreflektimi i lavdit në legjendambledhës kohe,

Ku i torbullojmë ujëramentalitetet-rish t’i qashtrijmë,

Shpejtthi të kthehemi po duhet në portin e lajthitjeve harenjthjeshta,

Ndoshta ka mbërritur me farin mërgifundëm,

Shtriganëtira e llahtarisë së bukurisë në trajtësirë delfinëse,

E para se të mbytim iluzionit shpirt e kujtes’harresë,

Prej orgazmës së dritës joshmëtirazi baticzbaticuar muresh verbimi,

E që penduari do-të na e tjetërsojë shëmtirën origjine,

E krejt të na e gëlqerëzojë gjithanë realitetin,

Para se uraganët black-metalarë mungesave kahpa nxitimzvarrma,

Të na thëthirojnë ndër oqeanira agu nevojash mohimtare,

Ku çizmet fatndryshkura të lirisë thelli na notojnë,

Nëpër festasheshet e dehjes inferioritare direkimash pa pol adrese,

Eja pra ngut ndezim gjeneratorët e entuziazmit,

Eja e zemra’zemrën ndihim t’i prodhojnë eter ndjenjës,

Eja! gjak hidrogjeni tok t’i dhurojmë tash ndërplanetarit Megadeth…

U

Gurskalitazi rish po ngulmojmë euforizmit nënshtrimin e vizioneve,

Bindjen e erës t’i braktisë retë e zogjve të lignajës,

Rrëzimin prej pajtonit nëntkuajsh të qiejve,

Tok me kulla ezanpërgënjeshtërta predikatash,

Ku majash-si këmbanare fyerjeje shpeshazi krrakërrijmë,

Sa herë që fati na ridënon të besojmë lavdbarabartësinë me zotat,

Bujtjes ndër galaktikat e mallkimave krejt tokësore,

Teksa origjinën e pse’ve të krijimit gjurmojmë,

Jo herbariumeve ç’burgosur të apokrifave firomshenjtta,

Bile as tarracash varrezore të fisnikërizmit,

Por, në të drejtën legjitime të kërcunjturmës për të zgjedhë 1’shat,

Hëm! absurdi ende i quajtur filozofikisht popull,

Eshtrat ndër piedestale marshesh kortezhore çimenton,

E me eskaliburin e votës ja që bën harikiri,

Meqë kaq pranë qenkërsh yjorit ishull të parajsës,

Oh, dhembave s’duam t’a shohim detin e hiçnajës fort përqafuese,

As humnerat e fjalëve ku brohorasin korbat,

Bile as pendët e kalave tek ia shkul flatrimash tradhëtia,

Baletin e fallxhoreve të apokalipthsisë,

Apo dhe uraganin e psalltit hyjnor të shpëtuesit,

Nëpër kanalet kulluese të shpirtrave bujkërisht po zhysim këmbët,

Ku thëthirasi dynden reshjet e tepricave të halleve,

Ndonëse pa cak mbretëria e zhegut tej thëllimës natëtin,

E dritazi merimangemi ëndrrabraktisjesh,

Kur klithat ende pa sythur të nesërmtive gjegjim,

Ku dëshpëria do të gjelbrë plot deklamacione mirazhenjzhbërëse,

Për minierat e pasionit që kurrë s’do dejzohen yjesh,

Për gurrdëshirat që kurrë s’do na i përmbytin kënaqësitë,

Për gorillat darviniane-kurrë roje inkuizicionizmi,

Për të zjarrit thonj që kurrë s’do u krrejnë sy,

Orakujve aluziontarë-shtegtonjrrëfyes velabusullthyer verbërizmit,

Ku morrat-mjekrrash platonizmi festojnë,

Për tre dimensionalitetin e paplotësisë hyjnore,

E revolucionin blasfemimtar ide paaktivizuar të energjisë,

Që fle, fle postiqesh kohe tok me krimba shprese,

E presim, lutim, përgjërojmë: si jo-mjerima do bëhet më meritmirë…

V

Po të mos ish vërtetë një film premiervirgjër-vdekja,

Sado ligshtmi kuadratuar dëshirës pakundërshtuese për t’a riparë,

Në rradhë s’do shpirtshuanim me hënën para sportelit,

Tuj fantazuar veç si do donim-happyend’in paraprofetizuar,

Ekstazisht për t’iu ngazëllyer hidhmi shpëtuaras,

Testamentit të një bilete zvjerdhuar mallit për shterimat e etersyve,

Numri i rradhës së ekzaltimit s’ka si të na ketë rëndësi,

Veçse orientimi për të gjetur karrigen biblikisht paracaktore,

Të jetë kah lindja, gjithyjesh nga lindja, po!-lindja,

Ku hapen krejt portat kujtesgurta të shenjttisë pa diejsi perëndimi,

Artëkapakëve të amfiteatrit që sarkofagasi do na thëthirojë,

Ditditësh thjesht për t’a metamorfozuar në perlë,

Fatin tonë pas mijëra vjetësh lymerianë perversitetesh,

Trashëgimnajasit t’a shesin në motet ndjellnëma pushtime egrisë,

Për t’ua riblerë vegimave magjinë ekranpremtore,

Sepse çdokohësh nuk do të mungojnë sfidat Oskar’izuese,

Me të njëjtit skenarë mallkimlashtë kurthengadhnjesh,

Po me ato kamera verbore e po ata regjisorë pa inferioritet talenti,

Përderisa ende të drejtën civile për të qenë celuloid,

Fort lamtumirur trokthlavdit e duartrokitazi paqës horroriste,

Hyjnizisht e kemi vetëm ne-geni perfekt porno’r,

Ne-mitrat hollivudiane që thelli po e mbrujmë hipokrizinë zemrash,

Ne që, qoftë kthetramortazi: ditkemi pse duhet jetuar…

X

Eh sa shpesh më duhet t’a gris e rishkruaj strukur guvash të epokës,

Poemën xhelozishekspiriane të masturbimit kolektiv,

Ndaj falmë tash pse nuk po të t’i blatoj obeliskut të shpirtit,

Dafinoret kurora të përjetësizmit dashuror,

Sa heri që honesh thëthirmkozmike të trishtenjave,

Festat-urinën e fishekzjarreve shatërvanojnë ciklonimpërrenjëzuar,

Përmes qiejsh të bastardëzimit të pse’ve të ekzistencës,

Dinamitit zemërndalur të orgjisë harenjmadhe,

Fitilin rrëkebindur fatit rrënimparacaktuar pa kushte,

Guxuari mes dhëmbë shpagie patjetërsuar ia mban veç injoranca,

Turma që jahtlumtur kapërcen detmenstruacionin e vet,

Kur apokalipsnajash çdo ndodhë më pas,

E di-as drita hyjpaembrionuar ende e ngushëllimit,

Kur verbëronjës do vrapë zjarrmëtirash alarmi me një fllad pjalmri,

Degve vallzonjtare mes kopshtit të llahtarës,

Teksa shampanja dehjelashtë e fjalimeve premtiardhme,

Prapë qindra trajtash epshi stuhirë do spermëzohet,

Buzësh zhurtare grusht’hematomura brohorimnajave kozmetikuar,

E karvanët shtegnajhumbës të puthjeve,

Do nisin yjeshterazi t’a përzhbirin shkretëtirën,

Përfundur në një të djeshme po pa asnjë krelë lumëzimi,

Për të gjuajtur dy peshqthit e ditëve biblikisht për t’i bërë rish dymijë,

Hëm; dorë më dorë po pishtaron penisi i shpresës,

Stafetë breznishë ankthpafinishuar kurrë,

Ndër shtjellkarnavalet ritëmllastuara ekzibicionit mjeror,

A si kqyrni pra tek çdo klithëz gjethet e fytyrave,

Sa bukurisht instiktazi ua humusojnë genet kanceroze stina’stinës,

Ani pse seicili bredh alurime me kryet shpata krenimash,

Ligmi i vuan sikletet heretikëzore të rrufesë-për vete,

E tinzisht tok betohen si dishepuj kryqëzimi,

Pse jeta qenka fort hijegjatë dielltirave tej trokthit të shkrumbëtirës,

E pa cak brir’oshëti’bujare-ngjethim papendimit,

Për gjithkënd që po i qeth mendimet sa e sa e sa shkurt,

Kur me flokë virtytesh hajnur-sixhadekohën

Flamurijnë-harruar pa përskuqur fjalëve karbonizuar tredhm’ideve,

Para se t’a riciklin nëntvdekëshen dhembë,

Me njollën ndjellkaltërt hënore të shvirgjërimit gjak’klasik,

Stampuar thelli në flatrën nesërmdjegur të ekstazës,

Krokodiluar përkëdhelive në cektina pishinash të retorikës politike,

Teksa ndër vitrinat greminuar kuintave të përvjetorëve,

Ngjyrenjat ndërrojnë reklamat e brisqeve,

E rruspat e hallateve shembin këmbanare lejepa,

Ritualit për t’a pasur më koblehtë shkruarjegrisjen eposvargëzuar,

Edhe nëse unë e ti vendosim t’ia tjetrim kahun origjinës,

Pse qindrashekujsh pushtuesit skalisin ende emrat,

Mbi limanin pritpërcjellës të vaginëndrrës,

Që gjithsesi jo! nuk harron pa e ngjizur me heshta populli-detyrën…

XH

Për t’ia vjedhurirë enigmatiket thesare-principatës së sëmundjeve,

Gripi krenarohet pse qenka dyersh kyçi misterparë,

Memecërinë e dobësive të shpirtëtirave zhbiron aortash thelli,

Epokepikazi për të na i rrëfyer radioskopitë,

Ku kodërzirat tuberkulore nën zhgunë tështimash tej dëborëzohen,

E liqenet pneumonare-mbyten kadavrash pickamllahtari,

E sperancat e kancerit lotkridhen eshtra lamtumire,

E bletëzat e tumoreve ende eksperimentojnë shijen pasjetëse,

E pushtuesit malarikë i bombardojnë kozmosi pol’ra frymëmarrjes,

E topthi i migrenës ia djek çdogoditjesh tenistirës rraketat,

E hija e trompozës ia kapërcen kufijtë kobrimit,

E milingonat e reumatizmës kështjella brenda qenies palcligbrejnë,

E trumpetimi i pakinsonit regjje’re lëkurë i lyp mëshirës,

E drerët e skicofrenisë ia blejnë pyjnajat flakëruar hartdiellit,

E fantazmat e sifilisit kërkojnë universit komedianë,

E tash dreqi e di ç’geni keqnjar ngujuar virtytngadhnjen,

Blinduar me ç’roje xhelozie ndaj shiringave verbore të shpagenjës,

Ode-kushedi ç’uragani epidemie harpash u thurin,

E ne, ndër thonj kolle na përpëliten ankesat,

Thjeshti për t’ia veshur thëllimën jetës me një prush më zelltrashë,

Sondat e stetoskopëve t’ua dhëmbshkulim mushkërive,

Boll naftë dhembash magmirëse thëthinë epshit,

Galopnajash të garojnë çmendur gazit makinat farmaceotike,

Pa trajnerët e mjekëve që ua disiplinojnë trishtritmin,

Oh-pilotë guximrinj virusesh hidhur prodhon për qiejt pasdanteskë,

Industria e funebritetit gjak’krejt ç’imunizues,

Ku ende na fekondohet po si lashttazi “in vitro” fati,

E si t’i shpëtojmë pra gjurmimit kryqshkrumbëzuar kohësh tejmtare,

Rrënjëve kërleshjerrufenjëtira të lavdpemës besçbesshenjttë,

Ndoshta po na thërret rish bakterizimi i entuziazmit,

Portash eposale të pasurizmit ilegal të ideve plagjiatore,

Por edhe heshta e penecilinës-bile edhe bomba nukleare e HIV’it,

Aq sa dhe B-52’shi i viagrës e batiskafii i aspirinës,

E sa fort frikaçemi t’a shtatzanijmë ardhëtirën,

Stinës që tash shpresarti çelës-kalendarësh arratirë na ka,

Prej kasafortash ere ku toku po ia mumjezojmë profecirat shpëtimit…

Y

Selvia fort shtat’harbuar e komet’akullimttë e nazikëtirës së dorës,

Herë bërë drapër herë pishtar për pasionin,

Humnerthëthirëset bregore të ijeve lakorisht zjarrmëruara,

Dehmekstazasi ia përkëdhel shtojzovalles erë,

Teksa lodhur haremit klandestin të zotave më lyp paqe,

E pastaj vjedhurisht dardhët verboshe të sisëve qumështgjelbërta,

Ku male legjendash me etje pinë muzgjeve panginjtare,

E me zheg yjor rish pijnë shenjtti-perënditë,

E ca më tej krateret dëborvirgjëra të pasthirrmave,

Përfund reve qerthull’lotëruar të hënorit kurbëzim trembur,

Ndezjelashta llavnajime dëshirimash vegore ligshtisë bëlbëzojnë,

Ndoshta në dialektin harruar-?!-pa transkriptuar,

Të djajve betimpërzënë të përkushtesës,

Që në fron pendimnie rish ruajnë mbretërinë e pabindjes,

Sa bota shumfishuar shëmbëlltyrës së atij mallkimi,

Vallepapendueshëm ferrmania po kohparajsëzohet ritëmviciozur,

Paragrafë kurrë botuar kronikash epshndjellëse,

Në gjuhë hyjsh që s’dijmë t’i përkthejmë,

Gdhendur janë mureve salartuar të rrëfimit lutjefalës,

Që na ndajnë paktpapajtuarazi me oazet e dritës së botës,

Ku devetë e të vërtetave e zgjasin karvanin përtejmi shkretëtirimit,

Ndër tendat ngjyrimçlira të mëshirës origjine,

Mbushur me qysqitë e thirrjes së ndërgjegjësoreve zemra,

Që gërmojnë rrënojash konstelacioniste të vetvetes,

Në kërkim të thesareve krejt pa gjeografi,

Gjithë ç’ka tashmë grabijmë prej hambarëve të mohimnive idilike:

Të mëkojmë shumçka instiktesh ende na gjallmon,

E pastaj tjetërçka të rifilozofojmë në shtigjet e pasurizmin,

Për mbërrinë e pasjetësorit ishull premtimi,

Alkimia ngjethëruar ledhave rrjedh sa ngadalë,

Si ari flakëriçverbues i çdo hadithi prej kruashpirtit të Pejgamerit,

Tej, ndër oshëtimat Islame të kanunit të dashurizmit,

Ja që dhe llastimtarja puhizë qiellit striptiztuar,

Fillikatthas e ditka që nuk u jetuaka fati bujar veç për vete,

Ndaj degëza gishtërinjve të mij rrufefrikshkrumbur,

Vjeshtazi m’ia harevyshk gjethnajat-dhe pse pasythuar puthjeve…

Z

Ekuatorët e mentaliteteve xhungëlhirta na i braktis dielli i arsyes,

Pajtonestinët s’po dijmë si t’i kamzhikojmë,

Katër rrotat aks’eksentrike të dëshirenjave udh’heshttare,

Njëherazi na nisen patkonjimverbëruara kahfatesh,

Ndjellshtigjeve polpenduese ku na presin grigjpërzënat perëndi,

Eh, krijimi ogurshenjttë vetpagëzohet shkatërrim,

Dimri sa ëmbëlzimthatë-si një pjepër faraoni balsamosur,

Vera etjeyndyrshme-si dëborë mallpangjizur,

Pranvera gazngujttë-si një murlan që s’gjen ku të ç’kondensohet,

Vjeshta grishmdritërore-si ajsberg ende zjarrpabrumuar,

Jugu thëthirmhumnershëm-si një tradhëtim,

Lindja zemërplazmartë-si agimtirë llavsambarsur,

Perëndimi shpirtinfektuar-si çdo sindrom inferioriteti para Islamit,

Veriu i lartrrëpirshëm sizifiadës-oh, si një lamtumirë,

E grafiku s’po na i gjen paqë lapsit të zërave,

Partitura i rebelohet në çdo tingull kryehyut të harmonisë,

Pra, sërisht duhet të diskutojmë për forcat magnetike të ekuilibrit,

Për denjneveritësen shpatë gabrieliane drejtësie,

Para e pas-gravitacioni do të na e rërëzojë krejt kreninë,

Lart e poshtë-do na rimbërrijnë vampiriadat,

Majtas e djathtas-thirrma e lavdvdekurve ngutit do të na ri’rilindë,

Planetit fajvirgjër të një mendësie fort e boll kohë’re,

Ku mëkatet po ruhen kështjellash e qielltarët mauzoleve,

Ku s’do t’ia përdorim as yzengjijtë e as frerët,

E as besnikërinë-mëzthit të diellit bujartar rreth lëmit të argumentit…

ZH

Teksa orbitnisem me fanatikët dragonj apokalipsnajës së moralit,

Itakë drobitur të rikthej prej sa jetë larg-në ishullin tënd,

Mes unazës vjedhare arenbetejës së kohës,

Endrra ime që po aq ngjethtirpari më rubinon syve,

Si një trëndafilth puthjegjelbër qiellzomu mes duarsh elektrizuese,

Jo në homazh të gjëmshkuarës ciklisht këmbanuar,

Jo! çastprerjes mos aromëzo trillesh xhelozi,

Për shtatoret fantazmuar të gladiatorëve panteonpluhurt,

Eh! zilepstarin teh si nuk e shijuan kurrë fundmërisë aq premtore,

Sepse bekimorigjinazi e ringjizin tejvdekësen dritë,

Ylbernajat thyer orgazmëtaresh pasqyrima,

Idetë lavdshenjttëruara keopsianshëm krejt shpirtërohen,

Ushtoret vetëtima muzës lotvlagur të rapsodëve harenjkorbëzorë,

Gurrgazmendesh ia velojnë lahutat dashurive të ra,

Ku nisin sirenëzimin zotat e ngushëllenjës,

Gjithsesi klithnajpaparashikuarat reshje të duartrokitjeve,

Nëpër energjitë yjore të vullneteve ofshthellirazi po na përmbytin,

Ndaj lumturimnjësh murgojmë qelave të heshtjes,

E ne vetë jemi trungu fajgenor i mollës mëkatolimpiane,

Dhe djaj rojtarë shpag’eden’etërish qofshim,

Oh! orakuj satanizmi mbetëm që nën kazmat e falmës fort bujare,

Republika idhujtarie ç’himnizojmë ritmilingonazi,

E flakë ikonake mbjellim mes oqeanëve të përkushtimit,

Pa kallur kurrë mall për jehoni përrallëtirash,

Antidehësin pjalm për t’i sekretuar harresave ndjellartit krenarim,

Koshera e mallkimit mos uzurpohet skeptërthyeri,

Me kostume epshekzotike skalpkarnavalesh,

Shekujshkrumbazi ende flamujt marshojnë festash virtyti,

Nga sopranimi i molës cinizëmkozmike të hipokrizisë lakuriqzuar,

E eposit sa ligmi po ia urrejmë varrin e millit-hy’egoizmit,

Ani pse denjisht jemi testament i një kryqzate,

Ndonse rish sot i blemë tjetër shpatë krejt fatvirgjër,

Fill sapo toku ia rilindëm moralit dragonjimin-o dashurimëza ime…

Përngjethma më puth çdo pore mallpërgjakshëm e dhembjes i falem si mos të jem në gjumë,

Gjith’heri po paguaj me dëshirë për blerjen e fitimin e lumturenjave qoftë dhe me hile,

Dhe ca më çmendurisht i hedh shifrat në bursat e ndaluara me ligj të fatkeqësive,

Rrotullohem në shdredhat e kamzhikut fërgëllues e epshit-nuk di, në jam a s’jam më unë.

Pavarësisht mohimit të lirisë përzgjedhëse si mund të rreshtim vallë së jetuari,

Thëllimit mos të trokas në portë dëshire e mos më bëhet limfë drite prushëruar rrembash,

Kur gjithkrejtqark gjykatësit e moralit s’po lenë meshë inçestesh së festuari,

Ndërtojnë e shembin idhuj baltërimi pa ditur ku t’ia gjejnë varret shpirtit së penduari,

Eja e arratisemi nga kjo valle zjarrkalbur e paqën kërkojmë njeri’tjetrit thelli shkrepash.

Ku nuk mund të mbrohemi virgjërisht nga vetvetja as ndjesa ime e as lutja jote,

Kratereve të gojës ku prroskat e magmvës na thekin bukën e pashterë të mishrave,

Pas pak palmat e gishtave qiejt e gjinjve përkëdhelin ku shenjttët gjejnë hoje,

Për të bletëruar vullnetin ëmbëlthak në zemrat që nuk kanë prej turpërimvërtetës droje,

Eja fshihemi tok në bunkerin e një kokërrze lajthie, largu temperuesve xhelozistë të thikave.

Ndoshta nën fiere dhelimash çerdhen do na e falë këtë natë një yll kërmilluar,

Bekimfundmi të largohemi nga natyra shpres’hirnosur e njerëzve rutinrrezikshëm,

Tok të masim koordinatat e këngëve pa ngjizur në ëndërrenjat sapo përzhbiruar,

Pa u kthyer në ngastrat hashashiste të humbtarëve që thëthijnë ajrin e fatit lëngimuar,

Pra brenda amfiteatrit të një loti vese nga e jona dashuri ti zbojmë shekspirët pameritshëm.

Sepse në saksofonin e së tashmes buqeta jehonash derdhim dhertirave të qeshmave,

Asgjë s’do përfitojmë nëse korigjojmë gabimet tona në jetët e të tjerëve-ardhmës,

Ky ngushëllim parapërcaktor s’ka pse na rradhit në nekrologjitë e balsamosura djeshmave,

Si engjëj të paemërt askush s’do na kujtojë nesër ndër panairët e kreshmave,

Ndaj shtyllës kurrizore të muzës po i lutem sot të jeshë lugina përmbytmëtare e palcës.

E ti mos m’u llasto thjesht veç për të ndërruar petkat si stinë kalendarngatërruara,

Kur zemrat boll mirë e dijmë që i veshim me të njëjtat nostalgjike vjetërsira,

Rish padeshifrueshëm për t’u fshehur në edenet e adhuronjave shtegpërçmuara,

Nga ku kthehemi për t’u ngujuar vetmohimës në vajin e kandilëve ndanë udhfateve lënguara,

Përderisa nuk gjejmë dot një amplifikator guxime ku ndjenja të furtunet në miliarda klitha.

Por ja që ti ende pranon të më përhapesh krahërorit veç si një parfum nëndhesor,

T’i ndjej çdo çast qelizat si më hyjnë rrënjësh trëndafili sagonxhuar imungesës,

Ngjitesh deri në shkëndijat e epsheve që më yjëzohen në tavanet e qerpikut fort mjeror,

Pastaj rrëpiresh dëborë përngjethmave lakuriqësisë për të më bërë theror,

Teksa dua të të ndal për të t’i dhënë ngjyra miklimse marrëzisë e dy-tri metafora zbulesës.

Sakaq humbas mes stuhisë së hirit të trishtimit që më përqafon kurthëruar,

Duke m’u lutur të bëj një magji e t’ia kthej rish fatin në parbuisjen e pemës së zjarrqershisë,

Ku dikurë mijra zogj zbrisnin të këndonin prelude dashurimit e tash largmërguar,

As shkronjat e emrit nuk ia skalisin mermer’puhisë në fluturimat e gazmendit përçmuar,

E më bekon dorën ngushëllore që uritur durim ia vjel frutet thëllimit të stinpshertisë.

Ngulmova të gris gjashtë mijë perde vetëtimash që t’a adhuroj kaq gjelbërore,

Ndër luspa petlazambakësh më rrëshkiste gishtash gjarpërushëza ndjelledeniane,

Herë përfund thellësirave të dëshirimit zhgënjor humbte koralesh shndritmërisht perlëzore,

Herë më trembej lëndinave të errësirës së mendimit si bijzë keqtrajtuar njerkëzore,

Si tash që prej majës së piramidmëkatit më zbret vrap’penduar brinjëve ndër meridiane.

Qenve të slitfjalëve ua shpejton ndërsimin për të mbërrirë lëndinëzave të heshtjes,

Ku hijet e zogjve ç’vetëtimëzuar zbresin në pëllëmbën e akullt të nostalgjisë,

Thërrmijzat e petaleve të komplimenteve çukasin për t’i falur trajtën e dikurttë qeshjes,

Pa e parë peliçen e mërdhimës si e ka mbështjellë zemrën najlon ngërdheshjes,

Ku ende pyet të hidhet apo jo përfundti grishash ku unë e pres mes rrathflakëve të magjisë.

Në pandeh që jam fyt ferri-çdokush që e ka frikë do dijë si të ruhet-mos shkojë ferrit,

Ka qindra shtigje për të ngjitzbritur qiejt e mjafton injekto hapash entuziazëm,

Sado të duelen era e retë vela e guximit s’do t’a përmbysë flatrimin-kaltërimi kurrë s’djerr,

Bile, shpërdredha e intelektit me të mungesës domosdoshmëri shpëtimkotaz bëjnë sherr,

Sado të jeshë amshim-jam flijima, e sado të mos dua të jem kufomë-je veç kazëm.

Pse në evoluimin e rastësive perfektësisht gjen kohën e fundit të vet gjithshka,

Ndoshta më thjesht se sa kur nisi t’a konvertojë sipërfaqen e ndjenjës në hektarë,

Ç’shëmbëllimi i dashurisë të kthen origjinës ku ishe rruazë tek gjaku mblidhte mijëra grimza

E kjo këngëz lamtumire po qe se t’a kurdis gramafonin do jetë veç kor mjeran plot klitha,

Nëse jetuam në pajetë-kushedi ëndrrash vdekojmë pavdekës tok me yjet shkreptarë.

Shpejt u përballëm me të keqen ndaj fituam pse duhej të rriteshim si stuhitë shpejt,

Mes djerranishtash të rinisë humbur ditëm t’ia ndërtojmë kantieret përvojës,

Aty’këtu hodhën shtat dhe pyjet e urtësisë që ballë sëpate i mësuam të marshojnë veç drejt

Dhe pse s’rreshtin rrënjësh së na vjedhuri-toka e bujarisë kurrë s’na u mvrenjt,

Por s’po kultivojmë baltën e lotit tonë, kjo keqë e pakrahasimttë-thua na bëhet shtrojëz?

E teksa rrëzohem në portat e poreve të tua zhbiroj ligsht trupin që e adhuron dhe terri,

Dritë bëhem përthellë kapilarëve që thëthijnë një energji çudi të pa koncepttë,

Dhe pse i kufizuar prej kangjellave të lëkurës ku pranga dënimreja më kalitka tmerri,

Liria më mbetet një pelikan me sqepin në thithat e diejgjinjve verbëruar prej epshi,

Teksa kështjellza e horizontit ku skllavem më dhemb pse u lartua rreth një kroi lotshterptë.

Kjo do të thotë që tentakulat e dashurisë të të shtrihen deri në oqeanë dëshpërimi,

Për të gjetur kontinentet e kënaqësisë fshehur nën çarçafë murlanesh shtratit të kohës,

Majë kepthirrjes për ndihmë ciklonet e këmbanareve të ngjiren prej pëshpërimi,

Kur unë e ti një fjord ndër fluturim dallëndyshesh ndërtojmë mes engjëjsh kërshërimi,

Dhe pse na u dashka t’i veshim në të zeza zanat e mushtit që na i japi shijen etjes e brokës.

Çudi si shekujsh s’e ngatërrojmë kujdesin me frikën e jemi ogurë pambrojtur ende,

Zambakë që nuk na i hap çadrat muzgu mos të na drittë deri në kërthizë shiu i agimit,

Ndonëse shtjellëzohemi karusel gazmendit temjani i smogut na tharton mendje,

Shkall’lumturimit hipim e zbresim mirazhesh e rish arratirave mbetemi origjinazi në rendje,

Jemi mëndafsh nxire që i thurën petk bekimin, bile dhe pishtarë zjarrvënësie të prarimit.

Tej shkrumbanisë pa remë loti përmes hirit kërkojmë puset e epshit zbathurirë,

Nga dhjetë që gjejmë mbuluar korbash, kovës time prej mashkulli do i mjaftonte veç një,

Kur shkabisht ti sokëllim mbi nëntë të tjerët për peshkun e vesit mbytur-e sa urirë,

Kridhesh thellësirash qelburintare gjaku pa e njohur veten ritualit shthurirë,

E s’di-të bëhem litar të të nxjerr prej hëne a të të le fundi tok me kurortarin djallth shterpë?

E ja që t’i shmangem mundësisë së jetës do të thotë të bashkëjetoj në një akt me vdekjen,

Portat e dheut t’i hap me çelësin që ruan në kafkë thesari vetmia e pa ngushëllim,

Mes autostradash brejtur krimbash përjetësimi t’a mamuzoj çmenduri veten,

Qytete paqenies llamburirë nga fosfori i eshtrave që me palcë virgjërtare mëkojnë heshtjen,

Kur fare thjeshtë mund të më tiganisësh prehrit si kermillth a mëzth shfrimhungërim.

Shpesh më duhet të përdor metrin e fantazisë mbi letrën ku veçse mbjell e shkul vargje,

Pakufijmërisht të mendoj për qiellin e kështjellës ku dua të të fsheh trillesh guxuar,

Lypen mijëra kubikë me mure për bedenat yje mbi yjë e për ura ëndrrash-sa harqe,

E ja që pa argjil s’ka si piqet tullë në furrat e zemrave tona mbetur pa pragje,

Ja që argjili i orgazmës sate mbeti padëshirimit në testament të tjetër kujt robrisht ngujuar.

Pra, domosdodhmërisht duhet luftuar mirë në arenën e qëllimeve idepërzëna,

Jo për të fituar tehun e shpatës më falenderimthellë por për t’i hapur përkushtimit rrugë,

Do bindur shenjtti i besimit të na prijë droj’pa për të ecur më tej turptaresh bëma,

Ushtarët e harrimit të urdhërojmë t’a zbojnë prej shtegut gjithkënd na ndalon gazit në nëma,

Drejt betejës së re pa kompromis ku na pret rilindja jo ngadhnjes por riciklimit-kurrë!

Ndaj jam zeppelinë kënaqësie kur më dhuron puhiza “njëmbëdhjetë minutëshe” nga jotja jetë,

Ani pse më thua që krejt zymbylishtat e fatit veç t’u shkelshin nga hapi im blatimnaje,

Kur dheu i frymëmarrjes gadishull përkëdhele mbeten pronë e tjetërkujt vërtetë,

E veç jeta e tij nuk ëdhtë më e tij por e shenjttve që e mbrojnë prej liganive tona ngjethtë,

Megjithatë i vetmi ngushëllim-fakti që ati i hyjve është dhe yni atë-në çdo falje.

Prej fjordit të syrit e zgjidh barkën e vela muzgore m’a shtyn në passje instiktin,

Haluçinacionazi me gjeometrinë primitive i mat miljet dhembjeve dëshirpapërshkuara,

Herë majë direk papërgjegjshmërie hipi vetë e heri klandestinaz flamur flirtin,

Bashi i rastësisë më lyp t’a gdhend lahutë kur heretikisht duhet të lyp turra për trishtin,

Ku, një pas një do të përfunden gjithë pishtarët që vegimuan të na përpijnë pasionflakëruara.

Përmasash dhurimi askush ende s’na beson si ia vemë dashurisë kufijtë intuitivë,

E merimangat e xhelozisë na ndërsejnë të na e shthurin syth pas sythi hartën e mendimit,

Rapsodive thirrjelashtta kthehen t’i zbulojnë ndjenjës së vet krojet aq e aq primitivë,

Ku etja përdhunisht ua fiton kënaqësitë tuj ia robëruar emocionit dherat plazmimzhivë,

Turpëruar luftë pas luftë vijnë të na adhurojnë si qiej grishmërinj i falim ritualisht spermimit.

Në mokrat e të kuptuarit kund s’e gjejnë grurin e domosdoshmërisë ricikluese të lirisë,

Dhe pse klithfushatash kryqëzore nuk i lanë meridian pa i pushtuar idesë gjelbërore,

Por shihini tash në platetë e zemrave ç’fantazma karikaturiste u bëjnë striptizë,

E qark mijërat ngastrina haluçinacionesh mbjellë baltrash dëshpërimi hashashisht me sifilizë,

Vetëm pse nuk ia gjejnë varrit të shpirtit rrënjët e pyjeve të parajsëzimave shterpërore.

Përkundërshtisht me fatin duan të nxjerrin mjaltin prej gjakut të lumturimit mohuar,

Kur dhe gurët e dijnë që hëna nuk milet sado qeshjebardhë t’na e shtjellëzojë blegërimën,

Kjo gjini duhet të t’a pjellë palcën që të mburresh pse genin në gen i ke ç’koduar,

Kur dihet që eshtrave të amës së saj imi gjysh miljona shekujsh ciklisht mua më ka klonuar,

Pse s’i noteroi thjesht sarajet e vaginës por në çdo pore ia testamentoi ngjethërimën.

Pra qenkan veç të miat portat e kohës ku i hyjnë e dalin dëshmitarët përkushtimit,

Me pishtarë flak’argjendtë gazmendi stafetuar në bij jetpambërrirë maratonash,

E tej në bregun pazjarrmëruar të jehonës dhëmbët po mprehin peshkaqenët e përçundnimit,

Rreth ishullit të syrit duke stuhiuar direkët e lavdisë që u mbytnë po thesarshkrumbimit,

Kur teorema dinakërive askush nuk orvatet të na vërtetojë kahun polzhvendosmash.

Pse mbetmë atlasë të hapur orientimi për çdo rrymë që shfleton pathëntaret fjalë,

Mjafton ndër ugaret e analfabetizmit të shenjave t’i gjeshë dej plugut të shndritmënisë,

Mollën t’a bindësh për atësinë edeniane e krahëror’elbit të derdhesh puthjevalë,

Luginash terri të derdhesh dallgflakërues e përrallisht majmajë yjesh të bëhesh rishmi kalë,

Patkoi shteg’ri me çelikun e patkoit krenimvjetër shkëndijon përmbi kudhrat e flijtmënisë.

Boll shpikëm mekanizma horoskopiste për të zbuluar të ardhmen tonë të pa emër,

Boll u përpoqëm të paracaktojmë rrezen e radarit në kozmosirën e ndjenjësive,

Boll i pyetëm milingonat paraplegjikale të fjalëve si ia rrëzuan fortesat zellit krenarimvjetër,

Boll cirqeve hipnotike na përdorën për të trembur spektatorët ende adhurimit verbër,

“Tash e tashmja-gjithshka kemi”! pse mos t’i bëhemi mëkim pa trokitur porta ëndërrive?!

Sado që rishmi nuk po ia transkriptojmë njeri’tjetrit gjuhën bekimfalëse të intuitës,

Enciklopedi shqisave arkeologjikisht rrëmojmë t’i gjejmë relikat koh’humbura besimit,

Veçse në sistemet e të menduarit nuk zhbirojmë dot e sonda na thyhet frikës,

T’i ekuilibrojmë biodiversitetet të kuptuarit-ndër shkenca të panjohura s’bëhemi dot shpikës,

Thjesht pra të marrim e të japim dopingun e epshit pa i kërkuar të njëjtin kah trembimit.

A s’sheh si na e ledhaton lëndinën e veshit harmonia e këtij shiu gjelbëror të arsyetuari,

E jo koret shthurantare të impulsivitetit gjinkalltar pa dirigjent disiplinimi ideor,

Dhe pse kalendarësh s’po gjej më se ku pranverat tona nisin e mbarojnë se pllenuari,

Dhe kur në krateret e gojës veç hiri i dueteve vallzon trishtimit sa fort mjeruari,

Përderisa në teatro fshehmash po lutemi të na përgjojë një gjeni’ri-mbase moxarti premtor.

Apo një shekspir gati për të na rrëfyer se liria pa koordinata e tonit gjarpërim,

E mbaron së enduri pëlhurën e qiellit të vet ku fillon liria e maces ndër tjegulla hëne,

Kurse në manualet e hipokrizisë standartisht për lirinë e njeriut-tepër vonë,

T’a vazhdojmë thurjen e fijeve të erës dheut ku veç liria e shenjttve e ka tashmi pronë,

Prej andej të përjashtuar jemi e të pameritë për të hyrë as klandestinazi në oborre ëndrre.

Nëse kurthi i manisë drejt mrekullisë femërore më grisht në teh flirti me çdo çmim,

Nëse trilli kuçedror drejt hyjnimit mashkullor të ndjell në flakë ferii pa mëdyshje,

Aherë drenushëza ime përralltarin rrezëllim nëse s’ia vleroj, do ia dhurojë-e kujt trim,

Po legjendari yt lahutës jehonëzuese në s’i bëhesh muzë-cilës kuçedre a delëze t’i falë himn,

Ndryshe-të kam thënë dikurë, gjithshka nuk është ndryshe po qe se qashtremi ndryshe.

Drapërinj do t’i mprihnim hakmarrjes për t’ia mbrojtur në çdo kallëz arën bekimit,

Kur ja që destinimin gabojmë për të vërshuar ndër fushnaja me tjetër pronësi,

Sa tepër qenkemi larguar prej etjes së zjarrvërtetës dashuri me krojimin drejt shterimit,

Sa kaptimpabesimazi karvanët e deveve të kujtimeve përmes dunash treten shtegtimit,

Ku e harruam mangallin plak të përqafimit nevojparë-unë e ti-mbetur sot krejt pa ngrohtësi.

A mos ndoshta toka që mërzitet nga përkëdhelzat e lumit duhet t’a ndërrojë lumin,

Po lumi që ndodh të mërzitet së përkëdheluri si vallë t’a ndërrojë dhe ai tokën,

Dreq o punë! argjil’dritës e uj’amshimit, në këtë dhe tjetrës botë-toku ia thartuam brumin,

Me trenat e karuseleve të ekstazës mbërrimë në diell e ia thëthimë deri në gen palce rumin,

A mos thjesht ia shndërruam në prrooskë orgazme e thellie si struci fshehim kokën?!

Në leqet e ç’natyralizimit të vet mblidhka njeriu nevojshmërisë ngarkesa emocionale,

Gabimisht tuj i konvertuar çentralit të trupit në shkarkesa pasionshpejta elektrike,

Periskopët e nëndetëseve të shqetësimit gjithkah paniken nga ky duf shkatërrimtar vale,

Ku tornadot seksëruar oqeanin rrokadojnë me kontinentin skakierash mbytfjale,

Ku qeniet përbuzisht superiore brirët thyejnë për të vendosur ekuilibër qoftë bile e me hile.

Marshi i katastrofës që tash mbledh mbeturinat e lumturimit ogur’zi-s’varej nga ne,

Palmat e përqafimeve shkulur rrënjësh tregojnë se këtu s’ka pasur kurrë ekzotizëm,

Buburrecat e puthjeve çiftëzojnë rima pa kah në rërë përngjethi e rish fshihen në varre,

Prej nga ku do kishim dëshirë t’u arratinim metaforave ngjizur zgavrash kafke,

Veç sa për të korigjuar në kohë barometrin e realitetit që nuk tregon presion për erotizëm.

Sa më tepër e sa më në palcë ia studiojmë shtresat mineralmbajtëse psikologjisë,

Aq më pak ia ç’konfigurojmë mbiqenësinë njëqelizorësisë diabolike të kuptimit,

Dhe kur ua hapim portat maleve të krahërorëve të njeri’tjetrit e llavë hirit kërkojmë sfinksë

Arenave të befasisë ngërçtarë mbetemi kur po ne fantazmëruari rish bëjmë striptizë,

Në të djeshme pa të nesërme e në të ardhme pa të shkuar-kroje denjëtorë shkrumbimit.

Akuariumin e vakuumit mbushim me elementë kimipakonceptualë dëshpërimi,

Dhe pse në poemat e nekrologjizmave e dijmë që muzat nuk mbjellin rishmazi jetë,

Veç vdekja e mbretëron asgjënë dhe nëse na fsheh nën mjegull polemlagësht pëshpërimi,

Ngecim si peshq flatra’artë në gëmushat e reve ku rrufe e gjarpërinj çifton kërcënimi,

Për t’u kthyer dheut shenjttor të faljes ku na pret amë mëshira nga kjo zgjimë përngjethimi

Kështu qenka e s’mund të ndërhyjmë për t’u drejtuar gardhet e mendimeve të tjerëve,

Së paku hapësirash këndpapërgënjeshtërta t’i paracaktojmë caqet sensualitetit tonë,

Liganët e vegimave t’u gjejmë e forma barkore t’u japim vallesh ere shtretërve,

A mbase mes hartash loti të zbulojmë ishuj e puthjet t’ia gjelbërojmë çdorrënjësh pjeshkëve,

Paçka se do të thonë rish që jemi devijacione instiktesh e veç djalli na fal përtalljes pronë.

Ngushëlluari mbi brezaret e letrës ku tash trishti më shkronjërohet koshiencës,

Konstelacionet e epsheve do na venë emra alienizmi e epitafet do na meritojmë në çdo varg

Nëpër skeleri aforizmash kacavjerrë do ia rrëzojmë katet qiejnxirmëtare brengës,

Me fibra karboni nga hëna thyer e përçmimit një sondë guximnaive do i sajojmë shpresës,

Të na shpjerë ku veç kënaqësia utopike e imagjinatës na i çon këmbët parajsorit prag.

Para kujtdo që të na mirseardhë qoftë në çezmat e tempullit të profetizimit të xhehnetit,

Qoftë në biletarinë e kinemasë të retrospektivës ku padyshim do mbesim celuloidë një ditë,

Në vitrinat e harresës mos ngurojmë për të reklamuar ç’përfaqësuam jetshterit,

Cilët jemi pra-të jemi vetvetja qoftë dhe sikur zvarrë të na gjarpërijnë flakëve të xhehnemit,

Nëse drejtësi do të thotë të mos duash dhembjen e dashurisë që të ringjall perënditë.

Tash ç’të deklamojnë s’kanë dy fenerët tanë bëmirtarë endur muzgjeve të njera’tjetrës,

Dhe pse ka kush të na prijë drejt ujvarash drite mbetemi rish të braktisur prej agut,

Eh sa larg metrikës së përgjërimit e shtëpisë metaforike të surrealitetit të letrës,

Kur, të rrëfesh e të rrëfehesh kush je-të tjerët lejon t’a thonë tehndryshkjes së të vërtetës,

Nëse gjuhtredhazi heshtin kjo tregon se po na gatisin një aureolë hiri shpagut.

Krijesa të pa meritueshme amshimës për misionin e çuarjes së shpirtit përpara,

Si kurrë s’do ta dijnë sa koncentrat arsyeje mbartin vetvetes për ta shndërruar në energji

Keqtinë jashtqitazi konservojnë pa kuptuar që përkundërt i ndryshojnë botës përmasa,

Gjithësimit ia ridimensionojnë portat e kështjellës së parajsës ku sot janë veç rrasa,

Me emrat e mallkonjave vulosur para e pas nesh nga po e njëjta dorë lavdimi plot neveri.

Vetëm pse vetë na urdhëroi të duhemi ligjepërshkelshëm ballë moralit ndër herezi krimbur,

Ndoshta pse po mediokrin ritual kryejnë gjithkrijesat e pa plotësuara fort gabuari,

I japmarrim orgazma platinëzuar mbiqenies e vjedhfalim ndjenjë-kurrë shtirur,

Si engjëjt flatërzuar në besimin ilegal e si apostuj të rremë rremba dëshirash zhbirur,

Ne jemi ne-s’e adhurojmë njeri’tjetrin si do na përçmonin të tjerët pseudolirisë pranguari.

Sidoqoftë, kurrheri nuk keni parë një ftua që qesh si një stuhi duke rendur drejt meje,

Më shkel me putra dallgësh e më fundos mes oqeanisë padhuruar të përqafimit,

Shëtitores së yjeve largohet e nga pas rremat e emocioneve nuk më gjejnë baticash prehje

Muzgëruar teksa petkahënore vishet si murgeshëz muze e e mbërrij ç’tehur epshrrufeje,

Duhej t’a kisha kafshuar para se t’m’a kapërcente bregun makthtar të përmallimit.

Kotthi thonë që e njëjta nëpërkë nuk të pickon dy herë kur arratisesh në pyllin e zellit,

Kur sqotta më ka zhbirur shpirtin e bile thellvenëzuar është pa më pyetur në mua,

Prej humusit të inkoshiencës nuk di në më përçon helm a limfë përpjetë kërcellit,

Blertërenjash dhelatore tash jam pushtuar nga kërmijtë argjendtarë të vesës së përngjethit

Nëpër korbat e kaçurrelave të natës flatrohet dhe pse indiferencës të më braktisë s’dua.

Jam a nuk jam kullë e së vërtetës tek e përgjoj në pasqyrë shpirtkristare mirazhi,

Eshtë dhe nuk është kaprrollka e instiktit që kërcen tejkufijsh të bashkshortësisë,

Herë kam dëshirë t’i bëhem rërë frymjanarttë ku shtriganka të përcëllohet thëngjijsh plazhi,

Herë dua të më uraganohet përqafimit e të më thyej flamurët e të më mbytet në të bashi,

Por, fort ligmi e shoh veten si grurë i djegur mes lëmenjve vlagonjtarë të shpagërisë.

Pjergullat sapjekura të fjalës ndër tarracat e gojës t’i vjelin duar fort meritpanjohura,

Ndonëse s’duhej, ndër hipotekat e arsyes-pa arsye të konsideriojnë krejt lashtësisht pronë,

Hyjneshat që të mbronin lirinë e ç’të duhen më tash pasionit të tij magjingordhura,

Veç engjëllthkat e çmendurisë ndiq shkretëtir nudëtirash ndër kuaj epshi tok mbrothura,

Ku uritur e etur ujkonjërisht endem rish në kërkimin tënd oj humbtare jehonë.

Ja që veç atyre që kurrë nuk e paskan hak u troket po këmbëngulazi fati në derë,

Dreqi e hapka e një frymë e përgënjeshtërt shenjttërimi shpërhapet kështjellës,

Kur perla varur në një qafë shtrembërane as dje e as nesër virtytit nuk ka hiçthi vlerë,

As një buzë e virgjër që drojes nuk e tundonka sofrës së orgjisë nga një brokëz verë,

Puthmë pra oj kthetrafantazmore që s’dënjonke të m’i arratishë labirinthesh fshehttare jetës

A s’po ndjen si po shurdhërohet patkoi shkrepëtimor i një këmbane gjëmflorinjtë,

Nëpër dritaret hapur të reve në shtëpinë mortçbujttare të së ardhmes sonë,

Për të na shkatërruar çatinë e diellit djajtë po farkëtojnë në kudhrat e moralizmit shkopinjtë,

Vatrën të na hajnnë ilegalisht njeri e tjetri oxhakun-mlleftok po ndërsehen komshinjtë,

Nga badiguardët e kurorëzimit të mbrohemi tek kjo kauz shtrigtie s’qenkësh aspak vonë.

Me mjegull zambakësh petalemeteoritshëm m’a pushton krojmira zezarin ishull haluçinacioni,

Ku mbretëresha e dyshimnive mjaltë tharmëtirash ngjizon për entuziazmin,

Dhe pse në radiot e plejadave të lumturenjës marshit zulmëtar iu ka djegur stacioni,

Dhe pse e pa peshë mbetet qiejsh makthëtire dhembnajtira në ekuator e pole gravitacioni,

Rish në shtratin e pekuleve të trishttirës e le të m’a pjalmëzojë çdosythi gazmin.

Sipas përzgjedhmës inferioritare strategjisë së vullnetit të natyrave paracaktore,

Më ndihmo tash për t’u kthyer po në trajtën primitive të asgjësë mbrujtjedritë,

Mos më ler të strukem ferra iluzionit por jepmë engjëllkën e kaltrisë t’i bëhem erë shkabore

Të mos jem grerëz shurdhane mes rrjetës merimangtare të mentaliteteve fort prangore,

Pot thjesht një biologjist çiftëzimi që mes arenash nevoje e kryen aktin bekor pa frikë.

Statujat akulltare të budallallëqeve ende më hirësojnë kopshtet nëmur të nostalgjisë,

Ku mijra ushtri fantazmash po orvaten të rrëzojnë vetveten e t’i kalërojnë rishazi podet,

Nëse nuk dashka të kthehem e pse duhet të jem perandori i globthit të zbrazisë,

Hijet e madhërenjave djeshmore mos m’i ndërse-perl’ e zërit guackzemrën të m’a braktisë,

Në kartën e lëkurës sate me ç’shkëlqim pastaj t’i rrokjezoj rimrimash skaj’jetazi odet?!

Meqë je veçse ti eterpatradhëtirës-detyra ime është heshta e artit të së vërtetës,

Të mbërrijë lartnitë zeusiane të pishtarëve olimpikë ku sot paskan fort nevojë për të,

Ndoshta shpesh t’i direkohet në mes krahërori busullës gabimtare të shpresës,

E kur i mungon vetvetja-të mbërrijë dhe atje ku s’ka buitur asgjë dhernajtirave të besës,

Tejet fërshëllyer përmes mitrës së qeshjes sate shndërruar qiellzës sime thjesht në këngë.

Blegërimat e kopeve qingjthikmprehura të dijes çdoditazi arratisen paniktare nga unë,

Nën tendat e çdo nate ende s’di ç’ujk m’i vjedh kur më dremit currlja e fantazisë,

Kullotash të ndaluara i shpura por që të mos ikin rish u bie përgjëruari ndër gjunjë,

Në kaq territore egrisht grishmëtare ku ulëret rreziku korbat emrin tim kujave po mbrujnë

Vërterë dëshiron të më adhurosh lapidar mes ledhit klithenjashkrirë zjarrit të llahtarisë?!

Në tjetrën botë të perversiteteve do më kërkosh ku Helena guximit dërgoi së pari Homerin,

Po nëse nuk është rrëfenjzanafillazi vendbanimi bekimtar i parajsës fort premtore,

Sa pa na thëthirë ettazi honzhgënjima lermë me thonj të t’a tatuazhoj majpenisit portretin,

A brenda mureve të amfiteatërgjirit ku kacafytma e afshit s’e ndalka koncertin,

Sepse altarëve të mëshirenjës s’jam Jezusi e as ti ndër ligjet e faljes-ama shenjttore.

Gjenia jonë prej skamësish na i shtyn gardhet shkultrembëse të manjakërizmit më tej,

Në atlaset memecore të mishrave të njeri’tjetrit tuj mos lënë kundmi asnjë gjurmë,

Foshnja e padukshme e keqardhjes që s’do vdesim tok qan dritazi fatpanjohës ndër shpërgej

Vetëm pse para premtimit s’dënjon t’a lindë ky flijim pa cak-vargonjtë na lidh ndër kërcej,

Ligash kacafytur si molla me degën jemi, si vlaga e dheut me lotpashterin lumë.

Megjithatë tash e dijmë që kush e fsheh mëkatin e tjetrit e bën flakdëshirash dhe vetë,

Ky libër shkruar një herë qindepokash do kërkojë arena verbimit sy kureshtarë,

Përrallza e xhelozisë sqimhajnse në pranverën e buzëve shtrydhet si një limon shijedhertë,

E ja që kama ç’dremitur e dilemës na grisht e na tremb zezanërisht tehblertë,

Na i stolis gishtërinjtë e adhurenjës që t’a ngulim e të na ngulet nëpër klithza pa të sharë.

Kreshnik apo mi-unë jam legjendarës pafajtare tradhtenjë po ai-as çiflig e as pronësi,

Ndonëse në bixhozin e çastit pas fitimit të dashurisë ngulmi më do dhe përjetësinë,

Jam thjesht një partner lojshpatash a një çek vlerfallctar e mos më mbaj mëri,

Ndër oqeanitë polshtjellëzuara të benzinës akulluar lutjes më përdor veç një heri si shkëndij

E me kthetrat shkulmtare të tajfuneve në mllefit pa shlim ndaj varkëzës sime bëj kërdinë.

Brenda ciklit riciklor të jetës jetojmë shumë herë në shumë forma në shumë jetë të tjera,

Duke ndjekur panjohjes shpesh dy rrugë kur Zoti na ka dhënë veçse një zemër,

Harruar pse aq gjatë u endëm mes pyjesh tribunale filozofësh nëpër mësonjëtoret zellvjetra

Veçse kur na përball krokodilizmi rendim ritualisht tej moçalishteve pendimshtera,

Satanizmi idealitik kurrë pa ditur rastësisë se në ç’gjini na dhurohet: mashkull a femër.

E rish tallemi qerthullive tundimtare se birat e martesës të shpëtojnë prej urithvetvetes,

Arash që nuk na përkasin s’druajmë të mbjellim karrotat tona, spinaqtë e lakrat,

Ekuilibri i gjasave grurin do na spërkasë me sekrecionet xixëllimyjta orbitperfektes,

E në vezoret e breznive do ngjizim denjësisht trashëgimtarët epopeve fshehmëliga heshtjes,

Pse fundpari kuptuam: gjole ç’besnikërimi zanafill na janë labirinthet ku luzmen gjakrat.

Por, ti duajmë oj grabitqare nëse do të t’ia zjarrëroj krejt hartat tradhëtenjave,

Herë me të kuqen e turpit t’i ngjyros e herë me okërritë e vjeshtrive shtatzanuar,

Rish krenimpaemër kur do të doja të klithja “të dua” në patranskriptërinë e shenjave,

Ku më dhunon të ul kryet si një luledielli tejpjekur me dritërim fati vërshuar tundimit venave

Teksa lumturohesh tuj e vjelë kokërr pas kokrre nëpër terr të memecimit epshpraruar.

Tufat e kometave s’blegërijnë më e bile veç ndër autokamera mediokre poetësh bëhet luftë,

Sepse njeriu mbetet ujku që miliona kopjesh shumëzon vetveten pullit të anatomisë,

Qumësht vetëtime i derdhin kryesh sa për t’i kujtuar ëmbëlthsirën në prehër e gushë,

Kur s’mundin as fijëz bari nga bleria mirenjlargët t’i përqafin hyjnishtores fushë,

Ku kullotin dëshirat arratirë që tash në trajtë hijesh na përqarkin prushin e mbrothësisë.

Kënaqësia e ritit të të rrotulluarit na i humb qendër perpendikularitetit të qeshjes,

Ritëmshthurazi djepëzojmë embrionet saformëzuar të ëndrrave shkrep më shkrep terri,

Kot ambalazhohen transportier kohës mirenjat kur një pas një kridhen mekanizëm heshtjes,

Ku i gjejnë but gjakut ardhimtar, kurbanishte-dritës e argjil zanafillor-prehjes,

Polpolit t’i hallkë hemisferat e sperancës cikëljetse rilindmortesh hareje krojesh mjeri.

Pa atdhe tuj ecur pas karvanit të aforizmave bindemi që veç dheu di të na mbyllë gojë,

Asgjë tjetër s’druan të na ndalë baticën e mençurisë që përmbytje ngjiz kudo ku i bie fara,

Mbetëm konglomerant tejnatyror që cinizmin kemi jorgan e cmirizmin shtrojë,

Bletët e bujarizmit i përzumë prej gjoksit e me grethër i qytetërojmë fatit çdo hojë,

Aq sa dhe dashurinë na e pagëzon blasfemi kjo gjuhë çensurisht e pa transkripttë në gjakra.

Penistarëve idhujtarucë po t’u stolisësh kryet ndër shtatore qoftë edhe me kurorë gjembaçi

Hijet do u zgjaten aq pacaku në perëndim sa vetet do u duken si këshill shenjtësh,

Ngrejnë e ulin kollona për olimpin e moralit sipas lartësisë që u lyp ngrurisht kërrbaçi,

Skllevërit duhet t’ua derdhin bazorelievesh portretet-veç përjetësim t’u bronzë llaçi,

Si njerkër profecishë na përjashtojnë hierarki asgjësë ku Zoti i kryka krahësh e veshësh.

Po nëse ky stacion kozmosie nuk do t’i kish veshur kozmosirën çdo busulle me të zeza,

Kush do të na e besonte krifën mijvitëshe të kalërimit pse rrezaton veç në të bardha,

Në sot na shpallim dishepuj verbie e me fenë tonë do trembin pasardhësisht breza,

Teorritë përkundërtie, ekzistencës, shndrimës së vet lartin piramidisht pengesa,

Faret e së vërtetës sado larg do na adhurojnë veç ne tek shkëndijojmë mes dallgnajsh hata.

Fundmi u lodhëm së na brejturi ferrolidhjet e zemrve urithët e dyshimnajave të frikës,

Deri në çastin kur i njohëm gen për gen strategjitë e tendencave të së panjohurës,

Paracaktuar për të na qenë pjesë e jetës e thundrimi të na mbajë lidhur orbitës,

Ku vërtiten naivshëm ligjet përtalltare të moralit që ia hapin mbyllazi hapësirat idilike etikës,

Ndërsa skenat e së vërtetës tragjedizojnë duke na ia kthyer në gijotinare guximin gjuhës.

Mbetmë roje hambarëve të durimit duke e kuptuar qashtrisht arabishten e predikatës,

Shpëtimi në mbërriftë-do t’a dhurojmë për të tjerët drithin e shpërblimit pa kufizuar,

E në sot na vizatojnë në kartonin e qiellit djegur me majën ndryshkur të shpatës,

Pa nguruar të na bëjnë shënjestri e të na mbulojnë sharjet e hipokritëve me floririn e baltës,

Thjesht pse po duhemi jo si ta-fshehur-meritojmë të jemi personazhe melodramash flijuar.

Nëse ndonjëherë kanë dashur t’na e rijapin-lirinë po s’e kërkove s’të jep kush asgjë,

Me mercenarë kanunimash u lypka luftuar deri tej të fundmes aortë dhembave klithore,

Mënyra më e paqme për të ngadhënjyer çakallores kauz-t’i lidhësh vetes prangë,

Lakuriqëzuar prej flokësh në thonj të protestosh mes dhëmbë lukunjarësh shprespërgjakmë

Panikur të t’adhurojë mjerëzia në dashurisht i jep përmasa drite ndjenjës ekstaztrishtore.

Ky s’qenka ekzibicion ndëshkimi por shpallje fluturimi e gjithshkaje mungesës zvarritej dje,

Tretje e çdo koncepti pa komplekse njësh me fotonet e rrezimit të diellit brenda shpirtit,

Thyerje e zhguallit të breshkërinjve që prijnë pa hapur udhë karvanët e kohës ende,

Nga putrat e xhirafës së të vërtetës me kryet që puth hënën në buzë përtej reve,

Ku entuziazmi na është ngjitur aq mahnitazi sa kur mos të ketë gravitacion-do gremisë hirit

E mjafton veç t’i trazosh thëngjijtë e përgjumur të opinioneve në mangallin e muzgut,

Ku sklerozisht mirpresin pensionet përzgjedhore të të qenit zagarë hyjnizimit të virgjinitetit,

Kur vetë në çarçafët e himenit projektojnë montazhe horroriste për gjykatësit e vulgut,

Në sallatën e mbeturinave të fundjetës përziejnë keqnajat me pasionin lashtëtar të sfurkut,

Dehur pse vullkanizatorve të origjinës së vet ia fshehin botës vezët e sterilitetit.

Si ende s’e kanë mësuar që kushtet e pjellshmërisë së kënaqësisë s’varen nga ky avull,

Kjo mushkëri nikotiniane-si vallë s’e dijnë që nuk mund t’i bëhet serë fruteve tona,

Aspiratorve të frymëmarrjes së fatit ani pse na lëshojnë insekte thonjinstiktesh djallur,

Ani pse portretet e idhujtucëve vendosin të na i tatuazhojnë thellazi në shpatull,

Risërish mbetemi rrjedhë dëlirmërie që në liqenet e shendit mëkojmë midhjet shijepazakonta

Ne jemi po ne-gjallesa emancipisht të ndryshme e shpirtërisht po aq të ndryshueshme,

Kur ju emocionalisht në pirunin e dashurisë nguloni bërxolla mishërisht të njëjta,

Veçse pse struken mbështjellë në vitrinat e nuditetit me peliçet sa e sa testamentçmueshme

A pse në kushtetutat e përvjedhtareve kauza mbeten neni 1: breçka ndjellparezistueshme,

Kuti stolive për diamantet që ofroni s’do gjeni vend sado erozionisht t’ua ketë ënda.

Trokisni po nuk hapet porta prej nga arratitë në gjurmim të një humbtar kismeti,

Kthimi s’ju pranon mbretëri pendimit sepse rrënojat që latë janë njujorkëzuar,

Asnjë çezëm s’ju njeh më-asnjë gurore s’ua kujton emrat-asnjë dryn nuk ç’ndryshket sikleti

Në hermeticitetin e sistemit të ideve keni mbetur sëndukë ku i thesar pajën vdekjes mileti,

Kur ne jemi kasaforta hapur qytetrimi, ndonëse për engjëjt që na mbrojnë-përçmuar.

Nën valle kamzhiku ritëm i muzikës urrejttare u jemi pa u privuar nga ankesat,

Dhe pse dikurë po ata na predikonin që ligjet e të rrahurës mbeten fyerja numër 1 e shpirtit,

Por daullja e goditjeve nuk na dhemb kurrë aq na vret fjala kur i hiperbolizon sajesat,

Gjuha poshtëron aq sa alfabetit të alurimave prind zellmirë i je për krejt shartesat,

Shpesh do të donim mos të ishim ninullarët e një ëndërrenje mbi djepin listhyer të trishtit.

E sot duhet t’ia mbrojmë krijesës embrionin e konceptualitetit në mitër të ndërgjegjes,

Në lypet t’i thurim një himn ritëmri betejës shpejt t’i zgjedhim fitores shesh dhe kësaj rradhe

Me armët e prehistorizmit të ndjenjës ngulm të luftojmë se këto kemi-bindëtare vetvetes,

Strategjizmat nuk na hyjnë në punë plate aktualitetit ku i dhurojmë jetë vdekjes,

Ndonëse vdekja mbeti formë jete adhuruar pa kufizime njerëzore botës kalimtare.

Në partiturat e përditshmërimit llampadarët u ndezim komplikacioneve të harmonisë,

Qashtërtisht të vështrojmë ku hapa do të hedhim jetësisë se jeta qenka fort e dobishme,

Udhëve të vdekjes do vdesim kur vdekja për ne do jetë më e vlefshme se jeta gjysmështizë

Kur në ballancën e gjykimshmëtarit anojmë kah rëndet hareja mungore-në krizë,

Pse dhe pse pranojmë të jemi trompë funebriteti kompozicionizma ideore boll zellfrikshme.

Konstruksionizmat fatkeqësore si i varëm çengelësh qielltive ndryshkur ar’thëthirmash,

Ashtu dhe mund t’i rrënojmë si dominotë e kryqeve rrënon vargan stuhia peizashesh lotimi,

Kjo mbetet sprovë dashurie për mëshirtarinë që i bindet vullnetit tonë dridhmash,

Interpretim i hartës gjenetike të fakteve kur duhet doemos të marshim klithash,

Kur dhe pse mund të na bëhen eshtrat shtresa mermeri jemi rish bërthama klonimi.

Spiritualitet kottimi lodhja për t’i bindur vuajtjeqarkimtarët për besëreja aleanca,

Meqë imagjinari armik s’pranon të jetë më eter por i përbashkët në kauzën ndëshkore,

E ç’na duhet t’i iventarizojmë dobësitë kur fare mirë na i ve vetmëkimit në pjatanca,

Ballballazi në çdo tryezë mirkuptimi jemi e kur kjo nuk funkdionon-teh’argjendtë ndër shpata

Fajësitë në duele kanë emra të përveçëm, po ato emra gjykimit, si dhe lavdesh kërmore.

Sepse para se të ngujjmë në thonjëza përkufizimesh hektarët e lirive të krijesave si ne,

Si nuk përpiqemi të kuptojmë qoftë dhe petalin ku krahu i një fluturze ndalon erën,

Bile as peshën e vorbulacioneve të meditimit s’e masim dot, as ngjyrimat e konceptimeve,

Magji lidh në fjongon e gërshetit tënd e bile veç për të bëhem hap ushttëtari himneve,

Mrekullia s’vjen me sasitë e dritareve të njohjes por me kroin e oxhakut që bujtt pranverën

Temperatura e shpirtit në dhembje-e njëjtë me atë të zemrës në hare kur ti je po ti,

Jo vetëm në mysëtinë e pasqyrave të frikës por, dhe lugëtisë së karikaturimave adhurore,

Sado të ndryshojë këndi nga na shnajperon e vërteta syri ballë i ndjen fort trondi,

Rrjedhave gjakëruar të lakuriqësisë ku mjelmat e dyshimës shtohen me sa e sa shpoti,

Për të na rrëfyer që i përkasim ngrohtësisht njeri’tjetrit e jo thellit të përgojive akullnore.

Elikat sekondëshe të elikopterëve të lumturimit që aq shpesh na fshehin murlanedritës,

Veç për brezat mineralizues të qiejve tanë i kemi a për t’u verbuar radarët cmirtjerëve,

Dëgjomë nëpërkëyjtë: duhet të zhvendosemi tej heshtjes, t’i humbim gjurmë orbitës,

Ndër ishujt kozmozikë të engjëjve mos të na ndjekë frymëz njeriu dhenjtërisht mllefit kollitës

Pse jemi klandestinë tek kjo ngastër konceptuale-provë parajsimi e lavdmjerëve.

Pa miq kemi mbetur si vaterlonjë braktisur harruar pa u minuar nga kalendarët,

Ku na e lyp ënda të vallzojmë mbi monedhë hëne varrosur nën ballkonë koprracimi,

Arratisemi burgut të reve të ndërgjegjes-trumpeta e shkopinj bëhemi një me festëtarët,

Që rish na lenë vetëm teksa na lexojnë gdhendur bebëzash që ia shthurëm shpirtit thesarët,

Asnjë kube herezie nuk mund të na i bëhet çerdhe ëndrrave ç’dremitur frëngjie prangimi.

Ndonëse në misërnishte mendimesh na përplasen mijra ton breshër thashethemnaje,

Dëgjojmë sa tepër stuhi me laraska grabitqare e veç heshtim në dordolecianen detyrë,

Të fjalëve thëngjij mbledhim për t’i vizatuar qiellmallkimës portat e shpëtimit prej mjernaje,

Prej nga duhet të arratijmë shpesh nga tashmëtira që na kall në napalm e zjarre,

Pse ende ngurojmë t’i hapim-mjafton veç t’i hapim-e të themi: s’je e jona oj botë shendzgjyrë

Mos duke imituar profetët luturazi duhet t’i falim meqë nuk di ç’bën kjo dhelpërinë,

A mund të ngrejë kulte mëshire njera palë pa ringjallje shenjtësh pendimi të palës tjetër,

Me gozhdët e moralit pa moral na rikryqin po tek i njëjti tra ku hajni shau perëndinë,

Trojet e të drejtave themeltare na pushtojnë e bile na e qëndisin me flakë vegimtire shtëpinë

Ku do donim me njeri’tjetrin të rrinim si vera me kupën e si flladi me perden pluhurvjetër.

Metamorfozës gjenetike me një lumë thëllimi na ndanë sa ndër degën tej të tij jemi dy anë,

Urë nuk ndërtojmë dot se s’ka brigje ku t’i mbështesë parmakët vullneti hyjnor,

Si kurrë s’mësuam dot që shtigje jehonash jemi ari dhe çeliku i gaznjëjtës këmbanë,

Oksigjeni dhe hidrogjeni i po atij uji që i pagëzon e kur nisin i besojnë qiellimit-e lenë mënjanë,

Pse jeta qenka një përrallëz biblikisht e tjetërsueshme siç ia do dëshira sekujt frymor.

Nga psallmet e gjithcilit ishim të përjashtuar ndaj e testamentuam librin tonë fshehmaz,

Me kopertina blasfemizmi pa i sajuar manastire mëkatit që u pagëzoka fron hipokrizmash,

Paralitike dora bekore që shenjttshtrigon njerëzinë si t’ish Zoti vetë-sa ngjethmaz,

Ruajna prej jargërimit përvëlues që prehrit na ujëvaret gjakërim fort rrenjtaz,

Në një papërsosuri të pa principttë që na e shpall dashurinë denjëtare veç për lot krismash

Ti ende qenke molla e një tjetër kopshtari e unë urdhëruar për t’a ngrënë-ndaluar,

Ti-supa kërpudhngrohtë e ëndjes në kafkën time e unë kreshmëruari në të përjetshmen uri,

Ti-delja ndjellzezë dëborë ulërisë e unë ujk që vesit virgjërinë ia ruaj praruar,

Ti-diamant përtherës majë piramidës adhurore e unë faraon pas urithnajave harbuar,

Ti-haxhilere deve bindur për në mekën e zemrës sime e unë s’duhet me qenë aty-ç’çudi!

Përzëmë dhe në dua të këndoj ende humbur pyllit të pishave brenda kokës tënde,

Si gjithë kumuritë duhet të gjej kafazin tim të lirisë në puhiza shtegngatërruara hareje,

Sferat e tingujve s’di si rish më detyron t’i lidh në harmoni puthjesh zjarrëndje,

Brenda bombolës së heshtjes shndërrohem në metan e si një shkëndijëz të fsheh në mëndje,

Ruajna o hirësi nga ky pentagram kënaqësie, zbomë pra nga ky pakt ç’paqtimi pa prehje.

Shpejt do të jemi epopeve-e kaluar, e thembrat e këtij kujtimi do na ndjekin pas si hije,

Nëpër fljolla malli ndjellargjendta do harrohemi si millet e vetëtimave pa shpata,

Mbi oazin e një pikëze loti do më kenë rënë gjethet e ullirit të rinisë rrënjtharë e pa shije,

Teksa ti do të jeshë një biçikletë petalendryshkur zhvidhosur e flakur tej në korije,

Nëse arenës së këtij çasti nuk plas kalldrëmi e gazmendur s’shpërthen shatërvan orgazma

Ndal! mos rend pas stërkalave të fjalës sa ende nuk ka kurdisur zemrekun stuhia,

Përpas pasqyrës avulluar të pasthirrmave vështro kodrën ku tempull i je majë,

Spatullat zafirthyera tek ky peizash s’i ka çmuar prej thonjgërvishtmash të mia çudia,

Nëse venat nuk guxon t’i rrymëzosh ç’t’iu bëj kaq viseve dëborisht shkelur nga thundria,

Kthehu oj fije bari rishmi librit të Uitmanit që të shfleton e blertinë s’do fatliganisë të t’a vajjë.

Mijëra vjet shpërdoron në sfilata për t’u veshur me petka hëne e të më gjesh hambarëve,

Në tre sekonda për t’u shveshur-për të m’u mbytur mahnisyrit krejt veglakuriqthi,

Nuk ka asgjë më të bukur se kurmi i një zane a hiene mes përkëdhelash të duarflakëve,

S’ka asgjë më të ëmbëlth se lëkura e femrës nën xhamadanin grisur të dallgëve,

Por tash kur e di që më je veç një xixëllimë-shpellë eremitiane më mbetet festëtirash shpirti

Klithërisht tehdhemba përshkon përgjakjen e gishtit guxim’madh që rrëshket akullimës,

Mes shtjella valkaçurrelash nate habitet si e gjen piedestalin pa përuruar të klitorit,

Kahut ndjellkundërt ndër akrepat e sahatit të fatit i vjen qarku si hiena viktimës,

Shatërvanit të kënaqësisë i prek majën e kur kthen-lyp një parashutë përflaktare rënkimës,

Kur thoi i lapsit i çjerr lëkurën virgjine letrës ku epshvegimës duhet t’ia elektrizoj sinorin.

Thërrmija rëre mbledh mbi këpucët që më lodhën së enduri bregut braktisur të nevojës,

E pas-brumin e ijeve më duket se gatuaj krua temperaturës që m’a tradhton frymëmarrjen,

Si ballonë fryhet e më merr mbi për të gjetur mrekullimin fshehur ankëndi botës,

Kur papritur ve koracën e një llampe që i drithëron perdet e territ mendimit panjohës,

Sa tash thithës më duhet të bëhem fitil për t’ia djegur duhmëheshtjes gazin e qarjen.

Ky lumë më rrjedh tjetrës anë murit të qetësisë që më ndan me gravitetet e yjësive,

Krahët i hap vetëtimshëm për t’a pushtuar në çdo stërkalë përqafimash dehur marrimit,

Por kalldrëmet e orbitave luspëzohen teksa tinëz më gjarpërohet në shkëmbishtat e gjinjve,

Me naxhaken e rrufesë qindra herë e godas e s’fiket ani pse copa bëhet qirinjve,

Si jeton ende kjo dritë përfund thellësive të iluzionit malltar shkulmuar agharbimit?!

Nata, dhëmbësh i mban tehet e zvarritet nën muret e kalasa së ditës që çohet edhe më lart,

Parzmorja e dritës godet klithat e territ që zbohen nga kurora e dafinave përflaktare,

Drejt të njëjtës luftë shkoj pa u kthyer ende po nga e njëjta luftë tuj recituar përçart,

Vargje prej maratonomakut memec që të hyn në portat e qytetit të kërthizës-plagpërart,

Me pishtarin ndezur betejë fitores ku, po ne do t’a ndërtojmë trojesh përgjaktare.

Zallamahija i mbledh gurrat duhmpandalshme dëgjimit pas digave marsiane të heshtjes,

Na bën të plluskojmë jard mbi jardë thelli i mençurisë si busulla përzënë direkësh,

Mumjet e parardhësve bardhërijnë divanet e koralfjalëve gdhendmëflorinjtta prehjes,

Ku mbase dhe ne mund të bëhemi jastëkë ëndrrash për të nesërmet murlantare të qeshjes,

Që-paqenies sot na shohim si mbytemi sërfisht ndër sy albatrosësh e keqardhje lejlekësh.

Mos më detyro të fshihem në fitil llampe kur vaji më ka kaq nevojë për terrinat e tua,

Ç’më mbështjell me frak fshehjeje tuj m’a bërë burg qelqin që po kapërcej tash,

Nëse s’ta pushtoj dot gjethgjethit amazonën e përkëdhelave-jo se fotosintezshëm s’po dua,

Por veç pse guxon të më vidhesh brenda bërthamës së embrionit e kurrgjë si nuk më thua,

Herë bëhem alfabet i një gjuhe pa shpikur, herë në një gjuhë vdekur të nis mesazh.

Në akuariumin e gishtave je trofta e munguar e më tej ja dhe maçoku i shfytyruar xhelozive

Në vreshta flokësh jam klorofili që s’ke pse e ngjiz-verën etfund s’ta pij kurrë,

Në pasqyrën e mendjes prej ku dua të të nxjerr s’ke lënë puthmash as gjurmë zhive,

Në çajnik perëndimi sheqershëm tretem nata të më rrufijë filxhanët e kënaqësive,

Kur ti je femër si çdo femër: kurvantare e unë devotshme-sa kurvë! burrë si çdo burrë.

Po na skadon afati paracaktor i bekimit duke u numëruar këmbët prerë gjarpërinjve,

Në çdo rrënjë hurme bëjnë roje e në çdo burim këngëdehës të oazit tonë shkretie njerëzimi,

Kur harruar tela lahutash ende nuk e kemi mbaruar balladën fshehur shkëmbinjve,

Ku majave shqipeklithat na ruajnë po nga ‘ta tuj na adhuruar si kapërthehemi ndër lëpirje,

E gjurmët na i fshijnë vitrina agut mos na gjejnë foletë tej lakmirash shterpërimi.

Nëse pela e ekstazës të hingëllin në delirnajat e së nesërmeve humbur bregore vetëtimash,

Kthehu e mos iu mburr patkonjve për tërshërën e padijenive në venat ku zjarron opiumi,

Dhe mëzthit e vegimave të mia nëse passen në të djeshme mes varreznaja rimash,

Do desha të m’i përzije prej mauzole paditurive ku jonxha e mallit deh kërmimat,

Nëse ritual ndjellneveritës duket e tashmja-zgjattë sa më tepër metastazash shkrumbi.

Por si çdo vuajtës në marrëdhëniet me shtojzovallet pas lentes së çastit s’i shoh disa gjëra,

Kur pasion’egrat femëri ngut i evidentojnë tallurazi me të tyret lavdimtarë naivistë,

Raportesh zhdrejtare i lidhin dhe burrat e botës që përfund ua mban litar kuisash ëndrra,

Dhe pse s’dua të besoj se po përdorem si katapultë munguar gazi, rish më josh kënda,

Majë t’ia çoj dhelprat epshit e në vend që t’i ortekëzoj-u jam rrush trillstriptiztë.

S’di se si toku bëhemi duet ligtarizmi e meqë të mirat s’u mësuakan kur ke lindur nga ‘to,

Qindra dialektet e të këqijave përvetësojmë t’i përdorim për t’u mbrojtur alibive,

Shpesh synojmë të kërkojmë origjinën e vetvetes perandorive zhdukimtare ngado,

Mes impulse dridhërimash në emra grarishë shtrigonjtare tringëllojnë e në daç mos iu blato,

Falë dashurorit perversitet mashkullor dijnë rish t’ia këndojnë botës preludet e trinive.

Paçka se nuk besojnë në trekëndorët e adhurimit të çdoçkaje prej shpagash fati dhuruar,

Ekzaltimit balerinor të tundive u pëlqen të mbështeten mijra jetë po ndër dy supe,

Bile dhe miljona vdekje t’u vinin rresht dora e kompastit do të ish fort lumtuar,

Që urisht gllabëron universet e dëshirave në mendjet tona shpërgenjtare hiç pa u munduar,

E ky pushtim gjysmak i rrethit të së qenit-na mëson t’i shohim ndryshe përfundi lupe.

Thjesht si zhapiktare që synojnë të na zhbirin çdo shpellë në hojet e dobësive,

Apo si arusha që krejt liqenet e ëmbëlsive u duket se i kanë trashëgim nga fuqitë,

Jo si deve bujarizmi që janë vetdënuar fatsakrifikueshëm të na shpien tjetrës anë përçmive

Ku as pilivesat e as shenjttët s’na njohin-ku s’njohim as emrat e zotave e as të kërmijve,

Ndërsa ne-ngut i ngremë rrënjve kubike kur duhej t’i flaknim detesh si pijanikët fuçitë.

Na dhemben strateget e trojëzimit të ndjenjësive në infinitin e marshpërtherjes,

Çdoherë mbartim kafazësh krahërori zhgabonjza kobrëzuar në trajtëza dashurimi,

Se nuk kemi zemra se po të kishim s’do i ruanim dyer e dritare shpartallimtta honmizerjes,

Një lumë qelbëran ky turr i gjakut që na ushqen dreqnitë fund kraterit të xhehnembrerjes,

Ngutuni pra të dalim nga kurthi mishpërvëlor para se t’na hienojë shopirtpërçundnimi.

Si?! edhe unë qenkam partiturë nxirmërimi ndër filarmonitë kakofonike të lukunizmit,

Flamur i pa falje pse ngrihet kuqëluar mes lëndinës dëborëzuar të besimit shoq pa shok,

Laps fluturimthyer që urithrohet nën letrën e sa prodhuar fabrikave të futurizmit,

Shinë palcshkrirë shikimi që shpejtësisë ainshtajnore të dritës i ri’jep ritmet e brumbullizmit,

Korbem kitarash bluesi e trishtohesh në kllapi black metali e-tok vajtohemi në hard rrock!

Jam klandestin me kryet në altar ndëshkimi e s’dënjon asnjë teh të më japë të drejtë,

Je perëndeshë e përzënë prej olimpi e për t’u hakmarrë si stolisesh me kostum kamikazeje

Ndonëse qilimi i një mijë e një netëve arabike pabesueshmërive na shpie lumturonjlehtë,

Për t’u kthyer kalldrëm realitetit-përralle lypet t’i shkulësh mendimet krahshpejtë,

E në vazot e kujtesës të mbjellësh vjollcat e lotëve, karafilat e yjeve e bozhurët e halleve.

Oj grua kahershëm destinuar për të thurur velën time me fijet e zërit të stuhisë,

Nga ishulli i paqes me vetveten largomë teksa s’dua të të pranoj rish tempull dhuratë,

Jo! s’do të thotë se s’dij të t’a vleroj bujarinë, as se s’dua të t’i klasifikoj shpërblesa bukurisë

Kur urdhrin e mirenjave dikush tjetër m’a jep veç që t’i jap kah e kuptim lumturisë,

Ati i profetëve mëshirmëdhenj në shkëmbim të mëkatit me faljen di e m’i bën fatit rrokadë.

Boll të ndërtova rreth mure kinezë fundi të mbroj egoizmin nga ndërgjegja vorbulltrishtë,

Si krejt poetët mbetem veç stilist i mendjes me gërshërë e metër gishtash prerë emocionit,

Një tru i shveshur qenkam sa e sa fort më i shëmtuar se një trup ndjell’lakuriqtë,

Ndaj petka të ra qep e syth pas sythi i fsheh syrit të botës shpirtrat e shkrumbimtë,

E dherat e zemrës që, ashtu si dhe ti-më thinjen ndër ndëshkimet e viteve të erozionit…

JUSTIFIKIME

Je apo nuk je-ti je tek të gjitha krijesat që u gjunjem teksa më gjunjen për një grimëz paqë,

Mbi a nën shtratin e metaforave ekzaltore ç’rëndësi ka kush është kroi e kush etja e shenjtë

Nëse jetojmë si aisbergët na mjafton një pinguin të na gugasë me zërin e diellit majë,

Apo dhe në vdekurishëm adhurojmë mbi altarin e një hëne vjeshtore-na flijofshin pa fjalë,

Të dashurosh qenka akti më i turptë i paturpësisë që e fosilizon ndjenjën fort fshehtë…