… SONETET AS SHOVINISTE E AS …

 

– 889 –

 

Ky atdhe dhe vetë bir pa atë

Kur urdhëron t’i bëhem fli me ndër buzë dhembtijin emër

Harron që ditë trishtit më ka lindur të pa zemër

Rrjedhazi dënimpakëmbim e lotngratë

 

Veç t’i kujtoj dua me patjetër

Se kurrgjë s’bëri të gëzoj tek kjo jet’ e ç’mbarsë

S’më ndihu as aq sa mund të ndihte një vdek’ e pa gjasë

Palindur ndjehem si tash pleh i vjetër

 

E meqë dhe jam e si ende nuk jam mbi të

Vrigth do doja t’i valëvis qiejsh një flamur çjerratar morali

Rroftë dashuria! klith ligshtë

 

Brekët e pavarësimit ia ngre majshtize fati

Krye shënjueses grishzishtë

Që sa herë krahëruar më shpon jam po ky fuqi ringjallmi

 

 

– 899 –

 

Tek kjo botë ende keqsunduar egërsisht në çdo shpirt thërrmije

Nga miliarda mendje gjenializimash vetbesimazi trillbegata

Si mund të më pëlqejë mbi galdgjitha mendja ime

Kur s’ka të sajën asnjë unazë gishtblatimi trishtngrata

 

Sa mirë që askundmi s’po i gjej unizmit justifikime

Të jem shëmbëllim i rrethanirës siç ia do qejfeve balta

Duke arsyetuar ndryshe dhe mbyturi u kallsha ndër gabime

Jam po aq përgjegjës i rrënonjzezave piramida pa kurrandrralla

 

Ani pse mund të prodhoj armiqth përkundërt ndërgjegjes

Mbase shtoj gardhngrehurat bajoneta gjakmprehuri rreth vetes

Për t’a mbajtur largu dremitjes hyun e vigjëlencës

 

Mëvetizmit do i gjej zë dhe ngujvarranira heshtjes

Tuj rithënë: Shenjtit i përket planeti e fatçnjëheri kohësivjedhjes

Edhe pse përjetësirën lyp mes sarkazmirave të shkencës

 

 

– 909 –

 

Të them çdoçka rastësisht di do u jem thjesht një i vdekur

Si unë të tjerqindra që i kqyrin të kurrdukshmet makthvërteta

Ujkëruar tuj u endur pyllit të fateve parajsisht heshtur

Prej pushtimit zanafill nga perënditë e gënjeshtra

 

Gjuha e panikut s’del prej dhëmbëve pse ngelet ligsht thekur

Mbi tehet e hakmarronjave zjarrgjakrash flaklëmenjta

Ndaj shpirtrat na arratijnë prej shendtirës gjëmazi rendur

Kthimtares lutje ndjekur lavdemotesh lotpërrenjta

 

Kthim në arenat e dhembave për t’a vrarë bishën

Kthim në testamentet e besimit shpagrish të shembim kishën

Kthim në kutiçkë zgjedhjeje ku demonia njeh vlerë vote

 

Po pse kur mashtrimtarët janë politikazi çmimçelikshëm

Aq sa pa u fshehur do bënin gjithshka donin madje çdo kohe

E sa herë të ngrinim krye t’i kishim çekiç majkoke

 

 

– 919 –

 

Mos më lejoni alkimisht të bëj me fatin eksperimente

Flakën hyjnore më lyp psiqikja biologji e flirtim fantazisë

Laboratori kozmik i humusorit besimth në vetvete

Më shndërroi në pleh-dhé më bëri çdo shqisë

 

Utopi jermjashtzakonshme më vrigndizen në mendje

Qytete kallur krejt argjend arkitektoj asgjësisë

Nihilistit guxim humbjehartash ndër të sulmeve shembje

Djajtë bëj theror në nderim të vigjëlizma ngrehisë

 

Palcës trembur më ç’dremit kjo luftë pa fitimtarë

Nuk më është teleskop televizori dhe as divani një varkë

Ky dush arktik më pinguinon këngëve zjarrmbrothtë

 

Në kryerje sfidash të mëdha i hap shpirtit plagë

Shërbim fiks’ideve gjenialiteti shtyhem në katastrofë

Si gjithata që dështojnë e varrani të shpallin oj imja botë

 

 

– 929 –

 

Konstante shpejtësia e tejzhvendosjes së realitetit

Si për mua që gjene i matkam perceptimat mbi opinga

Si për tim vëlla që boing-ët kalëron shtegimës të kismetit

Si për time motër që s’i ndan diamantet nga të tjerat xhingla

 

Rrahjenjëjtë zemra e kohës në krahërorin e miletit

Infarktet krejt qenkan tjetër gjë kur dhemba jetën e prinka

Meqë nuk jemi qiellorë pse t’ia bëjmë hesapet misterit

Kur gazmendet fund tij t’i përcjellim varri na dhur mijra hinka

 

Me alkool ëndrrash ç’pirë e shtypshkronja parashë

Me fantazma grash mosh’pa e shtatore platintarësh abrashë

Me yjësipsherëtirat e tritolit dhe gjeneratorët e lotnajës

 

Kozmosisht gjallokemi sa e meritojmë pa ankesa o qurrashë

Gjithluftrave shpallur vetes për bash të avangardës

Një gur a kryqth pa emër na bën rish t’i jemi kufij hartës

 

 

– 939 –

 

Gjakmarrjen e ritakova ngujuar në karrigen e kushtëzimeve

Ndaloret ligje i mësonte fatit të vet heshtazi paracaktuar

“Pse duhet”-e pyeta; “Duhet”-tha; e tek dridhej e ledhova druar:

Dashuria ime tash më qenka robinjë e vetmohimeve

 

S’kaloi gjatë dhe hakmarrjen e gjeta hareje mes krimeve

Rrëfeu se i lypeshin para ndaj mendonte përdhune me duar

Somnambulisht tej kasafortës së vet veç një qëllimi ish harruar:

Sot liria ime mbeti skllave famkeqe e ndërveprimeve

 

Ani pse të dyja kamëzore nuk më ishin ndërgjegjazi e njëjta gjë

Ndryshonin po aq sa i dritës burim me krojirat e territ

Klitha nënash kqyra tek i mbrunin urisë në të kohës magjë

 

Tradicionalizmash më përçmuan seicila magjishmërirave të emrit

S’guxoja t’a gjykoj turpin kur flirtte me të dyja bashkë

Ungjij i dogja si kanunit dhe gangsterizmit acidlotë veremit

 

 

– 949 –

 

Vdekurisht po i rishkthehem tregut të të pathënave

Ani pse askushi s’paguan emër të së gjithëve shpëtim

Ndonëse si i bien pordhës edhe i rrahin gjoksin dënglave

E sa gjenden nën të së vërtetës litar paniken e ik’kan mërgim

 

Mbase janë po këta barinjtë më namkëqinj kaq e sa bëmave

Ku kullat e moralit i ka mbuluar hiri i vetvetes përçmim

Ngujuar barkash të tyre as duan t’ia dijnë liqene gjëmave

Për miliarda të tjerë që i thëthiroka thellësira lëngim

 

Kurrkundërshtuar as kandarin e qiellorit shpërthyes fati

Duke i dhënë të dëlirësirës gjak që s’iu infektoka asnjë kohe

Zemrave ç’ngopur me mashtronjat virtytazi kodoshe

 

Hakmarrjen s’ka kundi hyjni të t’a njohë vlerprapthi

Dhe pse dhëmbjet po derdhen tej se s’mbanka më lotë pilafi

Ku helmëzuar i ëndrrave oriz na petk shijesh hirkobshme

 

 

– 959 –

 

Në formën e një tulle më beft’ridel përpara

Çdo mëngjes sa zhbir retinën hutuar

Prej laborator ëndërrive mëkatonjash të kurrpara

Shtat e shpirt kopje unë-pesimizma krejt shkrumbuar

 

Ç’më lutet t’a ve nënkëmbë plot dinakëri e lajka

Përdita një e mbi një ta kem ngurisë së guximës uruar

Si shkallë t’a përdor ëndit pa andralla

Sa më lart të ngjitem sado premtimunduar

 

Sigurisht fatfundi për të shpëtuar nga vetvetja

Prej zvarrisjesh ndër kohëra neverirë

Dhérive gjakëruar nga lotvërtetat mesflakësh përpirë

 

Mbi kokallat e shpinës sa të jetë jeta

Me zell djajsh t’i kacavirrem honeve bes’zhgënjeshtra

Drej majës ku entuziazmi më pritka zgërdhirë

 

 

– 969 –

 

Të ndjerit e fruteve mushtëruara dendur me dritë

Të pavlefshme për vëmendjen e duarve tashvjelëse

Të barazçmuarit e rrënjëve yjëzuara me padobishmëritë

Të gjithviteve ku bleronjat u thinjën mes bekimash bjerrëse

 

E kanë bindur tim atë t’a shohë botën krimbhirtë

Tim’amë mospërfillëse të sillet ndaj kohëve e fortfjaltherëse

Garderoba e përvojës gaztrishtë iu adhuron lakuriqtë

Mijra kukuvajka dhembe si këndojnë shpirtrash çjerrëse

 

Ç’entuziazshëm i shfletonkan brengpashlim të syve albume

Përpjekja për të supozuar ç’drith u bluan mendja

Njëlloj si me gjetë sa fara fshihen urizmit të një hurme

 

Me nga një thikë gishta ngushëllisë të dy ç’lëkurojnë zemra

Nevojës për t’i rishtreguar se tek kjo ditë fatlume

Veç njeri’tjetrin kishin për t’a pasur ende edhe tejmjeta

 

 

– 979 –

 

Po më ngjitnin ndër brinjët gazmendur mijëra erashka pendësh

Po më shndërronin në engjëllth në një ceremoni pagëzimi

Po më bindnin që ia vlen qiellzimi tek ky shteg mërgimi

Po më uronin që e plotësova ëndërrimën sado pas tri jetësh

 

E para pse pendimit s’i dhashë leje të ngrejë krye lëngimi

E dyta pse kurrë nuk e takova Atin në grigja profetësh

E treta pse me verë të tharmtë i deha muzat në orgji poetësh

E tash në rilindje jam krenar kush kam qenë smoktejmi vegërimi

 

Ani pse sot udhët ç’dremitur më shajnë këpucët grisur

Ani pse sot zgjuar nga furia e shiut të së vërtetës m’u lag palca

Ani pse sot po të fle ende një hop do më quajnë kohëkrisur

 

Kur paska fort rëndësi të pohoj pse mbijetoj me të zotave glasa

Jo se dje isha veç një argjendar që miell dielli ka stisur

Kryesori fakt mbetet kush s’jam e akt më shëmtiraq s’paska

 

 

– 989 –

 

Para për sportistë me prejardhje sëpatshkarësh

Para për misse princeshirave destinuar kurorima putanash

Para për akademikë stoikur faktikisht si roje hangarësh

Para për diplomatë që arkitektan kurthe murlanash

 

Para për gangsterizma dikasteriale pronësi galdkanibalësh

Para për statuja argjendpaçvirgjura hënësi kumbarash

Para për monografira heroizmale bukshkalësh

Para për premtore frone ëndërrenja mendkulaçash

 

Para për turizmin e verëtharmira gjithpërgërave

Para për spiritualitetin kurrzhvendosje fatalitetgjërave

Para për të showmanëve mauzole premtonjave kohpakoqe

 

Para për rezervate ku hyjnitë luajnë golf vërave

Para për hidroplanë derrash që s’meritkan kallamoqe

Para për poetë?! kur s’shpërblen djaj as koha gjakpashoqe

 

 

– 999 –

 

Mëshirmadhja tokë mëmë e ç’i paske pjellë kaq shumë vjershorë

Si i dhurove çdo oxhaku një rimash për të ruajtur zjarret

Kur neverisë duhej t’i prodhoje një përmbytje e me taborë

Ndër vjellira sekrecionesh epshmasturbore t’iu vulosje varret

 

Edhe pse druajnë të shpallen hingëllimash si kuaj hamshorë

Në turpuroret korniza të modestisë lavdimi u vetmarret

Pelave u dëshmokan dyzimat e kokallive si të hyjimtë dashnorë

Sa heri mushkatoreve gra të tyre ua pjerdhin vezorezaret

 

Nëpër amfiteatro librash palcdjegur po tubohen aromlotazi

Prej rakisë mbi bejtet fatlakuriqta shend’derdhur sqotazi

Tuj prostituuar kush e kush më zellparë nën shtrat të kohmoralit

 

Në s’jam një nga ju e më shpallni tradhëtor pse rend mbrothazi

Sa më largu nga gomorrianet inspirima ku i falni xixëlli strallit

Vetmie ngel rish i përnderë dhe të më quani bir të djallit